Read The Joy of Life by Émile Zola Ernest Alfred Vizetelly Online


Pauline Quenu, the daughter of shopkeepers in the Parisian business district Les Halles (see The Fat and the Thin, aka The Belly of Paris), is taken in by relatives on the coast of Normandy following the death of her parents. There, Pauline - kind and open-minded - is confronted with a gout-plagued host, his avaricious wife, and their lazy son, a morbid hypochondriac, whomPauline Quenu, the daughter of shopkeepers in the Parisian business district Les Halles (see The Fat and the Thin, aka The Belly of Paris), is taken in by relatives on the coast of Normandy following the death of her parents. There, Pauline - kind and open-minded - is confronted with a gout-plagued host, his avaricious wife, and their lazy son, a morbid hypochondriac, whom she is expected to marry. While the family takes advantage of Pauline, using up the inheritance her parents left to her, Pauline is gradually transformed into a dejected and resigned young woman. Death and accident soon hang over the small house on the Norman coast......

Title : The Joy of Life
Author :
Rating :
ISBN : 9781595690470
Format Type : Paperback
Number of Pages : 276 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

The Joy of Life Reviews

  • MohammedAli
    2019-05-04 05:14

    ثالث لقاء لي مع أعمال هذا الكاتب الرائع " إميل زولا " و كتاباته الواقعية و شخوصه المستمدة من الحياة العادية و تناقضاتها المثيرة .قصة الفتاة " بولين " الملاك الطاهر النقي و البريء، و التي أدخلت بسبب ظروف الحياة إلى جحر الأفاعي و إلى عرين من مصاصي الدماء، أين قاموا بمص دمها قطرة قطرة حتى آخر نقطة فيه . بولين هي ابنة تاجر ثري تيتمت بموت والدها ووالدتها فانتقلت إلى أسرة " شانتو ". هذه الأسرة التي أصبحت وصية على الفتاة، إنتقلت و هي تحمل بين يديها ثروة ضخمة كميراث لها من والدها التاجر، إنتقلت إليهم و هي صغيرة لا تعرف شيئا في الحياة إسمه الخديعة و المكر أو الإستغلال، إنتقلت و كلها أمل في أن تجد أسرة حنونة تضمها و تواسيها و الأهم من ذلك أن تجد السعادة التي طالما إعتبرتها عنوانا لحياتها و دربا لآمالها بل و هدفا وجب عليها إعطاءه للفقراء و المساكين .في ليلة عاصفة.. شديدة الرياح أين راح البحر يضرب الشواطئ بكل قوة مستعرضا عضلاته الفتاكة بدأت قصة من الألم و المعاناة .. قصة عنونت بخط واضح جلي " التضحية ".. في هذه الليلة بدأت علاقة الحب بين بولين و إبن عمها لازار إبن عائلة شانتو الوصية .. لازار هذه الشخص الذي يعد مضربا للمثل في الفشل .. فهو و الفشل قرينان متلازمان .. صديقان مقربان . بدأت في هذه علاقة إنتهت بتضحية إنتهت بدورها بمأساة .بعيدا عن أحداث القصة .. تظهر لنا عبقرية هذا الكاتب الذي مزج بين غضب الطبيعة و شهوة الإنسان للحياة، و كأن هذه الشهوة ما هي إلا جزء من الطبيعة تبدأ بهدوء تليه عاصفة هوجاء مدمرة و تنتهي بسكينة مصحوبة بدمار و خراب فهي شهوة زائلة لا تدوم .. هي ضعف الإنسان الأبدي .. الهوة التي لطالما عانى منها الإنسان و تصارع معها .لقد صور لنا إميل زولا في هذه الرواية صراعا فلسفيا كبيرا و بطريقة رائعة جدا .. صراع تحت عنوان الحب، الصراع بين بولين التي تحاول أن تعيش لغيرها و تستمد سعادتها من سعادة الآخرين حولها .. و لازار الذي يعيش في قوقعة من الأنانية و الإنفرادية و السلبية .رواية جميلة تستحق القراءة و التأمل ..لأن أمثال بولين في حياتنا اليومية و على قلتهم يعانون من أمثال لازار الذين كثروا و انتشروا .

  • Luís C.
    2019-05-15 09:31

    All the finesse, the talent and the depth of Zola are united in the brilliant irony of this promising title The Joy of Life, which introduces one of the blackest novels in his Rougon-Macquart series.What do I say irony? This cynicism is all the more poignant as it succeeds the flamboyant and colorful The Ladies' Paradise, the least black of the twenty volumes of the social history of this family corrupted by its very nature.Remember Pauline, the greasy and laughing little girl of the The Belly of Paris, the only child of the couple Quenu, a pork butcher in Les Halles. Orpheline, entrusted to the Chanteau who live in Normandy and who have now almost taken control of the colossal fortune which she inherited, Pauline, will become, under the pen of the great Zola, the incarnation of the abnegation generating disillusionment.From this healthy child, who is deprived of all authority over her own existence, the life and iniquitous choices of her guardians (especially those of the ambitious Madame Chanteau) will make a fragile young woman a prey to every blow of fate.The female figures that Zola brush are quite terrifying and carry to pessimism as the whole narrative. The men are not more brilliant but the women let really show with exacerbation their autism, their will to rise or fall. As always in Zolian novels, the characters do not do things by halves and Pauline will be mowed until leaving her only "joie de vivre", her love for her cousin Lazarus that she will push into the arms of her rival.La Joie de Vivre is also the observation that the strong has reason for the weak. The guardian manipulator who had been appointed to take on the role of tender mother substitute, will reveal a monster of selfishness and protectionism for her son, to the detriment of any other being.With all the lyricism of which the author is accustomed, the narrative unfolds in the open air of the Norman cliffs but remains as oppressive as if it were taking place in the gray streets of Paris.

  • Ahmad Sharabiani
    2019-05-21 12:23

    La Joie de vivre = The Joy of Life, Émile ZolaLa joie de vivre (The Joy of Living) is the twelfth novel in the Rougon-Macquart series by Émile Zola. It was serialized in the periodical Gil Blas in 1883 before being published in book form by Charpentier in February 1884. It was translated into English by Ernest A. Vizetelly as How Jolly Life Is! in 1888 (reissued in 1901 as The Joy of Life, reprinted in 2006) and by Jean Stewart as Zest for Life in 1955.تارین خنستین خوانش: از یازدهم ماه می سال 1988 میلادی تا 16 ماه می سال 1988 میلادیعنوان: پولین (شور زندگی)؛ نویسنده: امیل زولا؛ مترجم: محمدعلی خندان؛ تهران، اکباتان، 1366؛ در 564 ص؛ چاپ دوم 1370؛ موضوع: داستانهای نویسندگان فرانسوی قرن 19 مداستان با سفر دختری زیبا به خانه عمویش آغاز میشود؛ پولین نرد عشق را به پسر عموی خویش میبازد. در آستانه ازدواج و عشق این دو، دختر دیگری وارد داستان میشود که سرنوشت هردو را دیگر میکند. ا. شربیانی

  • Edward
    2019-04-28 11:16

    Preface--The Joy of Life

  • Paradoxe
    2019-05-18 06:35

    Πριν αρκετούς μήνες μπήκα στην Πολιτεία να δω αν υπάρχει τίποτα καινούργιο, ή κάποια επανέκδοση. Εκεί που χάζευα, βρήκα αυτό το βιβλίο. Παρότι θα απέρριπτα, όπως και ανέκαθεν απέρριπτα το Ζολά, διότι δε με εκφράζει το νατουραλιστικό ρεύμα, μου έκανε εντύπωση πως προερχόταν από εκδόσεις Οξύ. Οι συγκεκριμένες εκδόσεις δεν ασχολούνται με την κλασική λογοτεχνία, ειδικεύονται μάλλον στη λογοτεχνία τρόμου, επομένως σκέφτηκα πως ενδέχεται να υπάρχει κάποια σκοτεινή πτυχή στο μυθιστόρημα και αποφάσισα να το πάρω. Ωστόσο τελικά ήταν εξαντλημένο. Επειδή όμως το έβαλα κατά νου, έψαξα να το βρω στα παλαιοβιβλιοπωλεία. Όταν τελικά το βρήκα και επειδή είχα αποφασίσει να το διαβάσω, παρότι βρήκα και τις δυο εκδόσεις, εντούτοις τελικά και ενδεχομένως η προκατάληψη μου να είναι λανθασμένη επειδή δεν εκτιμώ την επιμέλεια, το αμπαλάζ αν θέλετε των συγκεκριμένων εκδόσεων και αφού είχα επιλογή προτίμησα τις εκδόσεις Στάχυ.Όταν το παρέλαβα μαζί με άλλα βιβλία που περίμενα με μεγάλη προσμονή, η αλήθεια είναι πως μου ξαναήρθε η δυσθυμία σχετικά με το νατουραλισμό και το σκέπασα με άλλα βιβλία αφήνοντας το για κάποια στιγμή. Πριν λίγο καιρό που ξεσκόνιζα, το βιβλίο έπεσε κάτω κι όπως το σήκωσα είδα που έγραφε στο οπισθόφυλλο αντί για περίληψη ένα σχόλιο που είχε κάνει για το μυθιστόρημα αυτό, ένας συγγραφέας που εκτιμώ, ο Μωπασάν: << Στην πικρή ειρωνεία της Χαράς της ζωής ο Εμίλ Ζολά περικλείει μ’ ένα θαυματουργό τρόπο όλη την ανθρωπότητα. Στη Χαρά της ζωής γράφει με μεγαλείο την ιστορία μιας συνηθισμένης αστικής οικογένειας που οι δυστυχίες της ζωής έχουν ως σκηνικό τη θάλασσα, την άγρια θάλασσα, όπως η ζωή ανελέητη, σαν κι εκείνη ακούραστη, που ροκανίζει σιγά σιγά ένα μικρό ψαροχώρι χτισμένο στην καρδιά κάποιας απόκρημνης ακτής. Και πάνω απ’ όλη αυτή την ιστορία πλανάται το μαύρο πουλί με τ΄απλωμένα φτερά: ο θάνατος >>. Στη συνέχεια άρχισα να διαβάζω τον πρόλογο. Μέχρι που καθώς διάβαζα και πήγε το μάτι παρακάτω είδα το όνομα Σοπενάουερ –ένα φιλόσοφο τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα- όπου γράφει πως ο γιος της οικογένειας επηρεάζεται απ’ τις θεωρίες του Σοπενάουερ. Σ’ εκείνο το σημείο σχεδόν έχω πειστεί να το διαβάσω. Θυμήθηκα τη φράση που προσπέρασα και γυρίζω να την ξαναδιαβάσω: ο πατέρας της οικογένειας πάσχει από αρθρίτιδα. Η απόφαση πάρθηκε, το ξεκίνησα αμέσως.Θα ήθελα να πω σ’ αυτό το σημείο και το θεωρώ μεγάλη πρόοδο πως έχω φτάσει στο σημείο να το παραδέχομαι ανοιχτά, είμαι η τρίτη γενιά που κληρονομώ την αρθρίτιδα. Ξεκίνησε με τον παππού μου το 1903. Το 1903 είναι κοντά χρονικά με την περίοδο που γράφτηκε το μυθιστόρημα μα ωστόσο στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο διαδεδομένα τα πράγματα σχετικά με το τι προκαλεί η αρθρίτιδα. Ήθελα λοιπόν να δω αν σε αυτό το βιβλίο θα γινόταν μια απλή αναφορά ή αν θα έπαιζε ενεργό ρόλο η αρθρίτιδα. Και έπαιζε. Όχι μόνο έπαιζε, αλλά οι περιγραφές των καταστάσεων, των συναισθημάτων του Σαντό, ακόμη και η τάση για το αμαρτωλό φαγητό που όποιος πάσχει από αρθρίτιδα μπορεί να καταλάβει και γιατί υπάρχει και ποιες οι συνέπειες, ήταν όλα εκεί. Επίσης, στο τελείωμα του βιβλίου που κλείνει με μια φράση του Σαντό, είναι χαρακτηριστικό πως στην αρθρίτιδα οι πόνοι είναι ανεξάντλητοι, όσο και η αίσθηση να πέφτουν πράγματα, να χάνεται η αφή, αυτό το να νιώθεις άχρηστος και ωστόσο αν ρωτήσετε οποιονδήποτε πάσχει από ρευματοπάθειες θα σας πει αυτό που λέει κι ο Σαντό, πως πρέπει να ‘σαι χαζός για να μη θες τη ζωή. Έκλαψα με τις αναφορές στην αρθρίτιδα, γιατί είναι κομμάτι της ζωής μου, τόσο με τους ανθρώπους που μεγάλωσα, όσο και που σε ‘μενα εμφανίστηκαν τα συμπτώματα σε πολύ νεαρή ηλικία. Γι’ αυτό και θα ήθελα όσοι θα το διαβάσετε, ή το έχετε ήδη διαβάσει να μην κρίνετε πολύ αυστηρά τη μητέρα Σαντό για τη φαινομενική αναλγησία της. Έχω υπάρξει στο ρόλο του συμπαραστάτη, όσο και στη θέση του πάσχοντα. Είναι δύσκολο να καταλάβουν οι άλλοι το μυρμήγκιασμα, την αγκύλωση, την ακινητοποιήση, τον πόνο που είναι σα να ζεις με ένα βόμβο μέσα στ’ αυτιά και που όταν παύει, αποσυντονίζεσαι, δεν το πιστεύεις. Οι άλλοι, δε σημαίνει πως ποτέ δεν προσπάθησαν, αλλά ο αρθριτικός είναι δύσκολος άρρωστος. Ευτυχώς τώρα πια υπάρχουν φάρμακα που κάνουν τη ζωή πολύ ευκολότερη, παρότι πάντοτε η χημεία έχει τις απώτερες συνέπειες της.Θα περίμενε κανείς πως ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο Ζολά το Σοπενάουερ θα με ξένιζε, ή θα με ενοχλούσε. Το θέμα όμως είναι πως αντιμετωπίζει το Φιλοσοφικό σύστημα του Σοπενάουερ με πολύ μεγάλο σεβασμό και είναι σαφές ότι υπάρχει γνώση του έργου του. Τονίζει όμως ένα πολύ σημαντικό θέμα και προσωπικά του βγάζω το καπέλο: Ακόμα και ένα μολύβι στα λάθος χέρια μπορεί να γίνει φονικό όπλο. Έχουμε λοιπόν τον νεαρό Λάζαρο Σαντό όπου τον μεγάλωσε η μάνα του με ένα πατέρα απών στην αρχή λόγω υποτονικού χαρακτήρα που βολεύτηκε στη γυναίκα του και στα ύστερα χρόνια λόγω της αρθρίτιδας και που είχε ένα διαρκή φόβο πως το παιδί αυτό είναι σαν τον παππού του, δηλαδή μια ευμετάβλητη φύση που κάνει πολλά πράγματα πρόχειρα και φαίνεται πως τον μεγάλωσε με το φόβο αυτό κάνοντας του τα χατίρια και δημιουργώντας φιλοδοξίες για ανώτερες θέσεις, απ’ τις οποίες κράτησε μόνο τη δίψα για μεγαλείο ή αναγνώριση και όχι την ιδέα του σκοπού, του σαφή στόχου. Σε όλα αυτά η οικογένεια ξέπεσε οικονομικά και μετακόμισε σε ένα ψαροχώρι όπου δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για ανέλιξη σε τοπικό επίπεδο και για την ακρίβεια υπάρχει μόνο θάλασσα. Θάλασσα που σε κάθε φούσκωμα της ‘’τρώει’’ το μισό χωριό.Ο Λάζαρος λοιπόν δοκιμάζει τη μια αποτυχία μετά την άλλη με τη μάνα πάντα να διατηρεί μια στάση του τύπου ‘’δεν πειράζει θα προσπαθήσεις πάλι, ή έφταιγαν οι συνθήκες, ή έφταιγαν άλλοι’’ ακόμη κι αν οι άλλοι είναι εκείνοι που του έδωσαν την ευκαιρία. Παράλληλα πάσχει από κατάθλιψη, το υπαρξιακό άγχος είναι διαρκές. Προσελκύεται στο Σοπενάουερ επειδή τον τραβάει η λέξη πλήξη. Ναι σε μια τέτοια περίπτωση ο Σοπενάουερ είναι καταστροφικός. Το ίδιο όμως καταστροφικά αποδεικνύονται στα χέρια του τα βιβλία της Ιατρικής. Και αυτό είναι το σημείο που θα κάνω μια υπέρβαση γιατί ο Λάζαρος αφήνεται να ζει έτσι με τη διαρκή εντύπωση πως κάποιος συγγενής ήταν έτσι και αυτό δεν αλλάζει. Το ίδιο λέγεται και για τις ζήλιες της Πολίν. Ωστόσο το έργο στην πραγματικότητα δεν είναι νατουραλιστικό, αλλά ρεαλιστικό. Το αποδεικνύει η προσπάθεια της Πολίν, το αποδεικνύουν τα λόγια της Πολίν προς το τέλος του βιβλίου σε Σαντό πατέρα και γιο, ότι όχι το παιδί του ενός και εγγόνι του άλλου, ακόμα κι αν μοιάζει σ’ αυτούς τους δύο, εκείνη θα το μεγαλώσει και δε θα επιτρέψει να γίνει έτσι. Και για να κλείσω το θέμα με το Σοπενάουερ, παρότι δεν είναι πολύ ορατό η ίδια η Πολίν τελικά αντιλαμβάνεται το λόγο του Σοπενάουερ, πως ποτέ και πουθενά δεν ανέφερε το Μάταιο. Άλλο Μηδαμινότητα, άλλο Ματαιότητα. Το ένα φέρνει στο νου αυτό το ως προς τι να ζήσω που αναφωνεί ο Λάζαρος και το άλλο σου λέει να προτάξεις το στήθος μπροστά και να ζήσεις. Η μητέρα Σαντό λοιπόν είναι δεσποτική, ισχυρή, εκείνη που καθορίζει κι οι άλλοι ακολουθούν. Είναι έρμαιο ενός παρηκμασμένου ‘’ντε’’ στην οικογένεια της και ενός συζύγου άρρωστου με ένα γιο που ψυχανεμίζεται την ευαισθησία και τη μεταβλητή φύση του και που τελικά χαντακώνεται σε ένα χωριό και σαν από μηχανής θεό αποφασίζει να αξιοποιήσει τα χρήματα που κληρονομεί η ανηψιά της και σιγά σιγά προχωράει και σε μεγαλύτερες ηθικές εκπτώσεις που οδηγούν και στην απώλεια της συμπόνιας και της αγάπης για το ορφανό.Η Πολίν όπως και η Σαντό τελικά είναι η φωνή του Ζολά που προστίθεται στη φωνή άλλων πως η γυναίκα είναι ίση και όμοια με τον άντρα και δικαιούται την ίδια ευκαιρία στη ζωή. Η Πολίν όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι η αδερφή της Λαμιέλ απ’ το ομώνυμο μυθιστόρημα του Στεντάλ, είναι η αδερφή της κυρίας Γκρασλέν απ’ τον Εφημέριο του χωριού του Μπαλζάκ, είναι η αδερφή της Σαρλότε απ’ τις Εκλεκτικές συγγένειες του Γκαίτε. Γυναίκες που ζητούν τη γνώση, τη μάθηση, τη δραστηριότητα και τη ηθική αναγνώριση, την ικανότητα, το δικαίωμα να χαρακτηρίζονται άνθρωποι στην πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά. Απλόχερες, γενναίες, μαχήτριες σε μια πάλη με τα μειονεκτήματα τους. Στην περίπτωση του Ζολά, ενός νατουραλιστή, είναι η ρεαλιστική θεά, η λογική, όχι η τέλεια, αλλά αυτή που προσπαθεί. Η Πολίν είναι η προσωποποίηση της μάχης με το καραμελάκι πως κανένας δε μπορεί να ξεπεράσει το γενετικό υλικό του, με τη νίκη πάνω στην έμφυτη ζήλια και τη φιλαργυρία με όπλο την αγάπη, τη λογική και τη συμπόνια, με πίστη πως ο άνθρωπος καθορίζει ποιος θέλει να ‘ναι. Πολίν: τέλεια ελλιπής και έξοχα ολοκληρωμένη.Το ψαροχώρι. Τι υπέροχη φράση που αναφωνεί κάπου η Πολίν στο Λάζαρο, να μη γίνεται άδικος, να μη γίνεται κακός, μόνο οι φτωχοί έχουν αυτό το δικαίωμα. Οι κάτοικοι του χωριού έρμαια της εξαθλίωσης τους που όμως κι αυτό είναι πικρά διαχρονικό δε θέλουν ο ξένος, το βουτυρόπαιδο να αποδειχτεί πως θα τους σώσει με μια ιδέα, παίρνουν το μέρος της θάλασσας, τη στιγμή που θα τους συντρίψει εύχονται να διαλύσει την κατασκευή του ξένου. Μα παράλληλα δέχονται την ελεημοσύνη, δείχνουν το χειρότερο τους εαυτό προκειμένου να την έχουν κι η Πολίν ακούραστη να βοηθήσει, όχι για ‘κεινη, γι’ αυτούς. Κι ας μην το καταλαβαίνει ποτέ ο Λάζαρος.293 – 299 το ψυχορράγημα του Ματιέ νομίζω είναι απ’ τις ωραιότερες και πιο σπαραχτικές στιγμές σε βιβλίο.340 – 342 άφωνος! Λαμπρή, εκτυφλωτικά βίαιη, στιγμή. Συγκλονιστική κι ανθρώπινη.421 – 423 Η στιγμή που η Πολίν δίνει πνοή στο μωρό, εκεί που λες πόσο ακόμα να το απογειώσει;5 αστέρια γι’ αυτό το εκπληκτικό βιβλίο, για την καθαρότητα του.

  • Evelina
    2019-04-30 11:28

    Η "χαρά της ζωής" είναι το πρώτο βιβλίο του Εμίλ Ζολά που επιχείρησα να διαβάσω,παρόλο που ένα ευρύτερα γνωστό -η Νανά-,βρίσκεται στο ράφι της βιβλιοθήκης μου χρόνια τώρα. Ωστόσο,αυτή η πρώτη μου επαφή με τον Γάλλο συγγραφέα,ήταν αρκετή για να με κάνει να συνεχίσω στην ανάγνωση περισσότερων έργων του.Τολμηρός,θεατρικός,με δόσεις δράματος σε μια πικρή αλήθεια που κυνηγά εμάς ή τους γύρω μας στην καθημερινότητά μας,ο Ζολά απολαμβάνει να βασανίζει τους χαρακτήρες του.Απαγορευμένες ερωτικές επιθυμίες,οικονομικές δυσχέρειες,προβλήματα υγείας καθορίζουν τη συμπεριφορά των χαρακτήρων,τους μεταπλάθουν,τους χειραγωγούν και τους δημιουργούν.Το σπίτι των Σαντό,το σπίτι στο οποίο διαδραματίζεται το μεγαλύτερο μέρος των γεγονότων, άλλοτε τους γεμίζει θλίψη κι άλλοτε ανείπωτη χαρά.Η Πολίν,ένα πεντάρφανο κορίτσι τίθεται υπό την προστασία των θείων της,δίνει σε όλους τη ζωντάνια της και την ψυχή της μέχρι που την κάνουν κομμάτια.Ο Λάζαρος,μπερδεμένος,αναποφάσιστος,κυριευμένος από τα πάθη του και τις εμμονές του,δε βρίσκει ποτέ λύτρωση.Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου αγγίζουν την τραγικότητα,οι γυναίκες,βέβαια, περιγράφονται ελκυστικές,έξυπνες και δυναμικές, σε αντίθεση με τους άντρες που είναι ασθενικοί,αδύναμοι,γκρινιάρηδες και αφελείς.Παρατηρούμε,λοιπόν,πως τόσα πολλά συναισθήματα έχουν οι άνθρωποι,τόσες κακοτοπιές και τόση ταλαιπωρία που τελικά ίσως το μόνο που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι το να ζεις είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο.

  • Steve Gordon
    2019-05-16 09:19

    One of the more ironic book titles you will find. The only character that seems to have any joy is the cat Minouche - who doesn't even seem to mind when litter after litter of her kittens are drowned in the sea. It's interesting how Zola almost alternates his focus through the Rougon-Macquart... from tales depicting larger movements within society (Money, Pot Luck, The Fortune of the Rougons) to a laser focus on the miserable, everyday lives of a few (A Love Episode, Abbe Mouret's Transgression) in this novel.

  • Lectrice Hérétique
    2019-05-22 05:37

    Zola fait partie des auteurs qui m’ont fait aimer la lecture. Je suis loin d’avoir lu tous les Rougon-Macquart mais mon adolescence a été marquée par cet auteur et les déboires de cette famille. Ce douzième volume est l’occasion pour moi de retrouver cet amour de jeunesse, et le plaisir est toujours le même. Pauline Quenu, nièce de Gervaise (L’assommoir) et cousine de Nana, sera l’opposée de cette dernière. Bonne et optimiste, son but sera de rendre heureux les gens autour d’elle. Les Chanteau puiseront peu à peu dans son héritage avec de moins en moins de scrupules et de plus en en plus de haine envers elle, la voyant comme une tentatrice. Refusant d’admettre la réalité Pauline sacrifiera son argent, son amour et son avenir pour le bien-être de tous, au détriment d’un bonheur égoïste. D’abord promise à son cousin Lazare qu’elle aime et qui l’aime, celui-ci en choisira une autre. Tiraillée entre sa jalousie et son amour pour lui, elle le laissera vivre son amour pour l’autre, allant même jusqu’à les marier. Une histoire qui aurait pu être banale si le personnage de Pauline n’était pas aussi fort, si le récit n’avait pas tant de profondeur et de poésie. Lazare est un brin énervant mais constitue l’opposé pessimiste et défaitiste de Pauline. On se demande encore à la fin s’ils étaient malgré tout fait leur pour l’autre. La scène d’accouchement à la fin du livre est particulièrement forte, décrite avec une poésie crue percutante. Un drame humain bouleversant, une misère sociale qui révolte. Sublime.

  • J.M. Hushour
    2019-05-02 09:16

    Like "The Dream" and "A Love Episode" and, hell, even "The Sins of Father Mouret", this, the 12th novel in Z.'s Les Rougons-Macquart series stands apart as a tender and often downright bleak look at love and all the crazy shit that love makes one do. Z.'s followers often say this books are exceptions, but since there are several of them. I'd dispute that. This book, to put it simply, is about a young woman, Pauline Quenu, is the nicest, most charitable to the point of obsession person in the world, who would do anything to help her impoverished adopted family (her parents, the butchers from the previous novel, died) and especially her cousin, the whiny, insane Lazare, with whom she falls in love with, and then, promptly, everyone treats you like utter shit no matter how noble and pure a spirit you have. This reaches ridiculous heights for Pauline. Z. rulez.

  • Malina
    2019-05-14 05:29

    The single most depressing book I have ever read

  • Scarlett
    2019-05-11 05:14

    Vrlo iscrpljujuća knjiga, osećam se umorno nakon čitanja, kolika količina čemera! Od svih knjiga u serijalu o porodici Rugon-Makar, "Radost života" deluje najsamostalnije, povezanost sa porodicom je vrlo labava, tako da ne vidim najbolji doprinos ovog romana celokupnoj slici. Polinin optimizam, snaga da živi i bude dobra uprkos svim nedaćama i saplitanjima na mahove je toliko iritantna! Skoro da sam vikala dok čitam: "Devojko, saberi se! Bori se malo za sebe!". Biti krpa i gažen celog života u ime nečije tuđe sreće nikad mi nisu delovali kao idealna osobina, a junakinja romana je upravo takva, dobra do poslednjeg trenutka, razdire je griža savesti kad joj samo loša misao prođe kroz glavu. Ona zaista donosi drugima "radost života", praktično joj isisavaju sve što može da pruži, ali zaista, meni je čitanje ovolikog romana oduzelo malo radosti. Lazar, glavni muški lik, svojom nesposobnošću i pesimizmom ubija u pojam. Retko gde se u literaturi nalazi ovakav naporan muškarac, izazivam svakoga da nađe većeg parazita ili nesnosnijeg prijatelja/sina/muža. Čak iako su motivi u romanu repetitivni (malo-malo, pa čitamo o Polininoj dobroćudnosti, nepravdi koja joj je naneta, Polininoj požrtvovanosti i sve u krug), poslednji deo romana je, naravno, sjajan. Za nekog ko nikad nije prisustvovao porođaju, nakon Zolinog romana osećam da ne postoji detalj koji mi nije poznat! Zamislila sam kako je to finale moglo da izgleda malo konzervativnijim čitaocima te 1883. godine i sigurno su bili šokirani kao i ja neprijatnim opisima. Ne sviđa mi se poruka knjige, ali ne mogu da ne ocenim visoko ovu knjigu, stil je odličan, kao i uvek i tema tera na razmišljanje.

  • Memmis
    2019-04-22 04:20

    (3.5 stars)Everyone is so messed up, it was awesome!I didn't rate it higher because it's a rather slow read.

  • Vichy
    2019-05-03 06:23

    Το ότι το νόημα ήταν σαφές δε σημαίνει ότι το ευχαριστήθηκα κιόλας! Ανιαρό είναι η λέξη που μου 'ρχεται.Η Πολίν Κενί μένει ορφανή στα δέκα της και πάει αυτή και η περιουσία της να ζήσουν στους θείους της, Σαντό, που ζουν στην Μπονβίλ, ένα φτωχό θαλασσοχώρι. Οι Σαντό ζουν δίπλα στη θάλασσα για τα αρθριτικά του θείου. Η θεία παλεύει με τα οικονομικά της οικογενείας χρησιμοποιώντας και την περιουσία της μικρής Πολίν, η οποία μεγαλώνοντας με τον ξάδελφό της Λάζαρο, κατά εννιά χρόνια μεγαλύτερο, δε φαίνεται άσχημη ιδέα να τα παντρέψει κιόλας για ευνόητους λόγους. Τα δυο παιδιά συμφωνούν κατά μεγάλη ευχαρίστηση της Πολίν, καθώς αγαπάει το Λάζαρο. Ο Λάζαρος... τι να πει κανείς γι' αυτόν; Άχρηστος είναι η λέξη. Μέσα στην ανία του επιχειρεί να ασχοληθεί με πράγματα που όλα αποτυγχάνουν κατασπαταλώντας τα λεφτά της Πολίν. Η Πολίν μετά το θάνατο της θείας, αντιλαμβανόμενη το πάθος του Λάζαρου και της πιο πλούσιας Λουίζ, κάνει στην άκρη και τους παντρεύει. Αυτή και η παρθενιά της μένουν φύλακας νοσοκόμα του θείου. Δίνει πνοή στο πεθαμένο μωρό του ζευγαριού, τον Πολ. Όταν η υπηρέτρια Βερονίκ αυτοκτονεί ο θείος θα αναφωνήσει: "Πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος για να βάζει τέρμα στη ζωή του!" Μόνο διαβάζοντας την τελευταία πρόταση του βιβλίου, μένεις στήλη άλατος. Γιατί δίνεις απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που προκύπτουν κατά την ανάγνωση του μυθιστορήματος. Η Πολίν τόσο καλή και έτοιμη για θυσία, γιατί της φέρθηκε έτσι η ζωή; Ο θείος από πάντα άρρωστος, γιατί μένει ζωντανός μέχρι το τέλος; Η θεία τόσο ενεργητική και γεμάτη πρωτοβουλία, πώς χάθηκε έτσι; Η Λουίζ, υπόδειγμα θηλυκότητας, γιατί έπρεπε να φτάσει στα πρόθυρα του θανάτου στη γέννα; Ο Λάζαρος τόσο ανεπρόκοπος και ανάξιος αγάπης γιατί έπρεπε να είναι το κέντρο της αγάπης όλων των γυναικών, της μάνας, της Λουίζ και της Πολίν; Γιατί οι απόπατοι της κοινωνίας να γεννάνε υγιή και παχουλά μωρά και ο Πολ να είναι ασθενής; Γιατί η Βερονίκ έδωσε τέλος στη ζωή της; Αυτή είναι η ζωή και ζωή είναι χαρά και λύπη και την παίρνεις όπως σου δίνεται. Εσύ δε θα της γυρίσεις την πλάτη....

  • Lisa
    2019-04-28 11:15

    Émile Zola’s Zest for Life (La Joie de vivre, also translated as The Joys of Living/Joy of Life/How Jolly Life Is) was first published in 1884. It’s the 12th novel in both the recommended reading order and the chronological publication order for Zola’s Les Rougon-Macquart cycle. It’s also the most sad of all the Zola novels I have read so far.The story centres on Pauline Quenu, daughter of the prosperous charcutiers Lisa Macquart and M. Quenu who featured in The Belly of Paris (Oxford World’s Classics) (Le ventre de Paris) which I read in the new translation by Brian Nelson in December last year (see my review). Unfortunately there isn’t a modern translation of La Joie de vivre so I took the advice of my friend and Zola expert Jonathan who contributes to the collaborative blog The Books of Émile Zola (and also blogs at Intermittencies of the Mind,) and sought out a copy of the Elek transation, published in 1955. For anyone considering reading La Joie de vivre in English, it is vital to avoid the self-censored Vizetelly freebie version because as Jonathan explains in this Exceptional Excerpt at The Books of Emile Zola, the Vizetelly version prudishly omits the most powerful scene in the entire novel.In Zest for Life Pauline’s parents have died and, aged ten, she comes to live with relatives in the small seaside town of Bonneville in Normandy. The sole inheritor of her parents’ legacy, Pauline’s interests are guarded by a collective of well-intentioned but not very effective souls and it is not long before her fortune is at risk.To read the rest of my review please visit

  • Anastasia Ts.
    2019-05-07 04:17

    Έχοντας διαβάσει αρκετά από τα έργα του Emile Zola για ακόμα μια φορά εντυπωσιάζομαι από το χτίσιμο του μυθιστορήματος. Ξεκινώντας από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι δεν θα διαβάσεις ένα ανάλαφρο ρομαντικό μυθιστόρημα. Μέσα από μια πλειάδα δυσαρεστων καταστάσεων ο αναγνώστης κατανοεί την χαρά που βρίσκει ο άνθρωπος στην ζωή αλλά κυρίως τον τρόπο που θα κάνει τόσο αυτών όσο κ τους γύρω του ευτυχισμένους. οι αναλυτικές περιγραφές αυτών των δυσαρεστων γεγονότων τονίζει ακόμα περισσότερο το δώρο που έχει δοθεί στον άνθρωπο, η ζωή. Η δύσκολη γέννα κ ανατροφή του μικρού Πολ φανερώνει την ανάγκη του ανθρώπου για να ζήσει. Η αυτοκτονία της Βερονικ αποτελεί ένα τράνταγμα, ταρακουνημα για τους αναγνώστες για να κατανοήσουν τα λόγια του Σαντο. Η Πολιν η βασική ηρωίδα, αν και κατατρεγμένη κ βασανισμενη από τον Zola δεν παραδίνεται προσπαθεί να αγαπήσει κ να "αγαπηθεί ". Ένα βιβλίο που σύστηνω να διαβαστεί.

  • Aggeliki
    2019-05-12 05:19

    Στη χαρά της ζωής ο Ζολά έχει στήσει περίτεχνα και θεατρικά μια ιστορία (ας την πούμε και ωδή) που στροβιλίζεται γύρω από τον πόνο, την γενναιοδωρία, την καλοσύνη, την αυτοθυσία, τις απώλειες και τα αδιέξοδα. Η δε γλαφυρή περιγραφή της γέννησης, ίσως αποτυπώνει ξεκάθαρα σε εικόνες στο κεφάλι του αναγνώστη την λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου.Ο τίτλος προδίδει ότι δεν έχεις στα χέρια σου μια ανάλαφρη ιστοριούλα. Κάθε άλλο. Η χαρά της ζωής γεννάται μέσα από τα ξεκάθαρα και τα απλά και το τέλος του βιβλίου ''φωνάζει'' ακριβώς αυτό.Ένας σοφός φίλος μου άλλωστε λέει ότι τα πράγματα είναι απλά, ένα κι ένα κάνουν δύο. Σαν να λέμε η χαρά της ζωής.

  • Jonathan
    2019-05-03 10:19

    This is the 12th book in the Rougon-Macquart series and the 18th one that I've read.It is certainly a minor one of the series as it plods along at a leisurely pace. There is a small cast of characters and the whole book takes place in a small seaside town in Normandy.Zola is always readable but it does start to get a bit monotonous after a while. All the characters seem to have certain character traits or defects and these traits are repeatedly displayed throughout the whole book again and again. For example, Chanteau has periodic bouts of gout; Mme Chanteau keeps borrowing money; Lazare has his manic/depressive periods; and Pauline forgives, suffers and pays out money time after time. The other problem with the book is that Pauline's martyrdom gets to be really annoying after a while. It's not even as if she's just gullible as she appears to be totally aware of what's going on at all times. It just seems that Zola had to make her into a total martyr in order for the 19th Century reader to empathise with her. Unfortunately this grates a bit for the 21st Century reader. And then...bam! What do we get in chapter ten but one of Zola's show-stopping descriptive masterpieces. This chapter describes Louise's very difficult premature childbirth. Zola's descriptions are informative, shocking and very emotional. I've given the book 3/5 but this chapter on its own is easily a 5/5.Unfortunately if you're reading the Vizetelly version you will completely miss out on this as it's heavily edited. All the tension, Louise's pain and suffering, all the blood & vomit and gory details are absent in the Vizetelly version. ****spoiler alert****For example there's a point in the story where Lazare has rushed off to get the doctor. The midwife and Pauline go to see to Louise. In the Elek book version Pauline and the midwife go upstairs, prepare some mattresses, make the fire and get some linen. They walk Louise about the room who is distraught and in pain if she lies down. The midwife gives her some laudanum and tries to reassure her. Time drags on and Lazare still hasn't returned with the doctor. Louise is in more pain, eventually her waters break. The pain returns and she can't stop trembling. She's unbelievably thirsty and she is overcome with cramps. Louise starts to get weaker and loses consciousness. The midwife notices that part of the baby's arm is sticking out, but the shoulder is stuck. Eventually the doctor arrives. In the Vizetelly version we get this: 'Louise was in quite a desperate condition, and her strength seemed to be rapidly ebbing away...'The difference in translations is even greater when the doctor starts to help. The doctor is concerned for both the baby and mother but tries to save both. In the Elek Book version we get about three harrowing pages where the doctor manages to realign the baby which eventually and slowly emerges feet first. In Vizetelly we get a single paragraph: 'There came a cruel and affecting scene. It was one of those dread hours when life and death wrestle together, when human science and skill battle to overcome and correct the errors of Nature. More than once did the Doctor pause, fearing a fatal issue. The patient's agony was terrible, but at last science triumphed, and a child was born. It was a boy.'Just to hammer the point home and show just how much was chopped out of the Vizetelly version I made some comparisons of the word count in the different versions of chapter ten. The original French version had approx. 11,200 words, the Elek version had approx. 11,600 words and the Vizetelly version had approx. 5,200 words. So, avoid the Vizetelly version if you can.After the horrors of chapter ten, the final chapter is almost a relief and is, for Zola, almost a happy ending...apart from one single incident right at the end. Finally, I believe that this book was written during a difficult period for Zola and that it was put on hold at least once before he went back to work on it. It's not one of his best, but Zola is always readable and it's just a shame because it feels as if there is a great novel trying to break out of it.

  • Eglantine
    2019-04-26 10:29

    Pour cette quatrième lecture des Rougon-Macquart, j’ai continué le Livre III de mon papa avec La Joie de Vivre, une histoire dans laquelle je suis entrée sans difficulté, contrairement aux précédents pour lesquels il m’a fallu un peu de temps, cela étant certainement dû au nombre réduit des protagonistes de La Joie de Vivre. Nous sommes ici en Normandie. Jeune orpheline dotée d’un confortable héritage, Pauline entre chez les Chanteau à l’âge de neuf ans. Joyeuse, généreuse et douce, la petite fille se sent rapidement accueillie dans cette nouvelle famille et s’éprend de son cousin de six ans son aîné, Lazare. Quelques années plus tard, tous les deux se retrouvent piégés dans un triangle amoureux qui épuise physiquement (et financièrement) la jeune fille. Pauline aime la vie, bien qu’elle considère la sienne comme moins importante que celle des autres. Elle distribue alors sa fortune pour que les gens trouvent le bonheur et espère ainsi récolter un peu d’amour au passage. Lazare est hanté par l’idée de la mort, qu’il considère comme un visiteur inopportun qui frappera très bientôt à sa porte. Cette peur viscérale l’empêche selon moi de construire véritablement sa vie ; il erre alors de projet en projet. Ce contraste entre la vie et la mort, entre la personnalité de Pauline et celle de Lazare, se ressent ainsi à chaque chapitre de ce livre, dans chaque acte, chaque pensée des principaux personnages, peut-être même plus la mort d’ailleurs. La description de la Normandie rend néanmoins l’histoire romantique à mon sens, la mer en toile de fond inéluctable, qui accompagne Lazare dans le deuil, l’entraîne au rythme des marées dans ses heures les plus sombres avant de le ramener doucement vers le rivage, la vie.

  • T.
    2019-04-30 12:38

    Terribly depressing novel and doesn't really seem to fit into the series. Centers on a young man obsessed with death and his family who basically rob the young girl whose guardians they have become.

  • Rasha Maghribi
    2019-05-11 08:24

    أن يتعرض فرد ما للإستغلال فهو ليس بالضرورة أن يكون ضحية ففي أغلب الأحيان يستغل المرء بإرادته في هذه الرواية تسيطر الفكرة الأكبر في الحياة أن اشقانا هو أكثرنا حكمة وأكثرنا قدرة على رؤية الظلم واستيعابه ورفضه له

  • Ramez
    2019-05-20 04:19

    رواية جميلة، تسلسل اﻷحداث بها ﻻ يجعلك تشعر بالملل بل نالعكس لقد انتابنى شعور ان ادخل فى الرواية وأصرخ فى وجه بولين قائﻻ يا غبية ﻻ تفرطى فى نقودك.لكن نهاية الرواية مختزلة و ليست مترابطة مع سير اﻷحداث فإنتحار فيرونكا ليس له مبرر درامى أو سبب من خﻻل تتابع اﻷحداث فى الرواية

  • ام علي
    2019-05-14 09:15

    بولين المضحية الملاك... لا اصدق مثل هذه الملائكية ف البطولة لحد التضحية ... كما ان نهاية الرواية جاءت غير متسقة.. عموما كقراءة سردية احداث جميلة عموما رغم غياب التشويق.

  • Ali
    2019-05-08 06:30

    الرواية تتحدث عن مرور الحياة وتفاصيلها التي قد لا تكون مرتبطة ببعضها البعض إلا كحالة سردية عادية لكنها قد تكون للبعض كخيوط تجتمع حول الرقبة تودي بحياتنا وتنهي شغفنا بالحياة.

  • Jenny
    2019-05-08 04:36


  • Ali Turk
    2019-05-17 07:20

    رواية جميلة وممتعة لكنّ النهاية جاءت سريعة، غير مقنعة وفاترة جدّا جدّا مقارنة بالأحداث. تخسر نجمتين لسوء النهاية

  • Julian Meynell
    2019-04-26 04:31

    This is an interesting book and hard to figure out where it fits in the Rougon-Macquart sequence. As is not uncommon with a Zola book I enjoyed it more as it went along. The Rougon-Macquart supposedly maps both the flaws in a single family through genetics and also parallels it with the decadence and social injustice of life in France from the Second Empire. Unlike so many of the other books, with the exception of the Dream it does not obviuously really pick out a single aspect of life under the Empire. The book's title is entirely ironic. The book is really about death, the fear of death and the abrogation of life in the Second Empire. Both medicine and religion are ineffective and not believed in by either the people or their practitioners and people cling to life and pretend to respectability.In addition to that theme, there is the story of Pauline the heroine of the book and a good person to a fault. Pauline sacrifices her fortune, her happiness, her love and her freedom, all to make others happy, but it is all to no avail. She does not make a whit of difference. The action takes place almost entirely within the claustrophobic confines of one house with the unrelenting sea tearing all apart behind it, the only thing not subject to suffering and death.People seem to think that this is amongst the bleakest of Zola's books, but I tend to find them mostly bleak. Anyway, its a strange one in the cycle and definitely one to read later for the hard core Zola fan. It's still an interesting book and something about it seemed almost a commentary on the world in 2016 for reasons that I am not entirely clear on.

  • Drunkenness Books
    2019-05-04 07:23

    Maintenant que j'ai lu plus de la moitié des Rougon-Macquart, je sais à peu près à quoi m'attendre lorsque j'en ouvre un nouveau : Soit je tombe sur un roman avant tout descriptif de la société de son époque (Son Excellence Eugène Rougon, Pot-Bouille...)Soit on a affaire à une analyse d'un thème précis à travers les péripéties de personnages forts (Au Bonheur des Dames, La Curée, Le Ventre de Paris...)Soit Zola nous pond des allégories. Des romans qui transcendent leur histoire et leurs personnages pour mettre le doigt sur quelque chose de supérieur, propre à l'espèce humaine et à sa lutte incessante (La lutte entre dominant et dominé dans Germinal, ou l'instinct de survie dans L'Assommoir).Je suis très heureux de vous annoncer que La Joie de Vivre, pourtant l'un des romans les moins connus de Zola, rentre dans cette troisième catégorie, celle que je préfère à titre personnel. L'Histoire se passe exclusivement dans la maison des Chanteau et le hameau de Bonneville. L'Unité de lieu au sein de l’œuvre joue en sa faveur à mes yeux, car elle lui permet d'entrer dans mon genre de fiction favori : le Huis Clos. Pour des raisons mystérieuses ce genre me fascine. Peut-être parce que le Huis Clos est la manière la plus efficace de faire ressortir les personnages, leurs actes et leurs émotions, en supprimant ce qui existe ordinairement autour, c'est à dire les déplacements ou les nouveaux lieux. Peut-être également car le Huis Clos permet de jouer énormément sur le hors-champ, c'est à dire de nous faire percevoir ce qui se passe en dehors du cadre où se déroule l’œuvre, mais sans jamais nous le montrer, en le faisant uniquement passer par le ressenti des personnages. Je pense que ce procédé permet dès le départ de créer une situation de distorsion de la perception du réel, où le lecteur est profondément dépendant du point de vue des personnages, qui filtre déjà la réalité. Le lecteur, peut-être rapidement tenté de se demander si ce qui lui est rapporté est vrai ou fantasmé, et de se créer dès le départ un second niveau de lecture, au dessus du simple récit des événements, celui-ci étant déjà centré sur les personnages de par l'unité de lieu.En gros je pense que le huis clos est le genre qui laisse le plus de place aux personnages pour s'exprimer et évoluer. Celui-ci qui laisse le plus de place aux monologues internes, à la remise en question et à la réflexion. C'est certainement pour ça que j'aime tant ce type de construction. Et quand un des plus grands écrivains de l'Histoire s'y attaque, vous vous imaginez bien que c'est totalement maîtrisé.Les personnages de La Joie de Vivre sont incroyables. Zola a crée pour La Joie de Vivre des personnages à la fois facilement reconnaissables à travers un trait de caractère fort, et pleins de contradictions qui les rendent complexes. M.Chanteau, Mme Chanteau, Pauline, Lazare, Véronique, Louise, Matthieu et La Minouche ont tous leur rôle, et leur évolution. Tous restent en mémoire, et provoquent tantôt la pitié, tantôt l'admiration, tantôt l'espoir, tantôt le dégoût. Le cœur de l'histoire réside toutefois dans les personnages de Pauline et de Lazare. L'Opposition est constante entre les deux personnages. La constance contre l'instabilité, la présence contre l'éloignement, la rage de vivre contre la peur de mourir.Ce douzième tome des Rougon-Macquart comporte son lot de scènes particulièrement évocatrices. Chaque élément de ce roman est pensé pour s'intégrer dans un tableau plus grand, entièrement consacré au thème principal de l’œuvre : La lutte constante de la vie contre la mort. Les scènes de création alternent avec les moments de destruction, les séquences de douleur succèdent aux moments de bonté. Cette alternance est soulignée à la fois par les fluctuations d'état des personnages secondaires et par les interventions régulières deux personnages extérieurs, le médecin et le curé, dont les fonctions impliquent précisément vie et mort à des degrés variables.Sans vouloir spoiler, je tiens à vous dire que l'avant-dernier chapitre de ce roman m'a collé à mon livre comme aucun autre depuis des années. Une des séquences les plus dingues que j'ai pu vivre dans ma vie de lecteur. Non seulement au niveau des événements et du style d'une perfection indiscutable, mais aussi et surtout parce qu'il parachève toute la démarche symbolique du livre, portant à son paroxysme son message.Au final, La Joie de Vivre n'es désormais ni plus ni moins qu'un de mes romans préférés. Je le place, le plus subjectivement du monde, au rang de chef-d’œuvre. Parce que c'est un huis clos psychologique, parce que le souci du détail démentiel de l’œuvre permet à chaque élément de jouer un rôle dans la métaphore d'ensemble, qui oppose la pulsion de vie à la pulsion de mort. S'inscrivant dans l'héritage des Rougon-Macquart avec le traitement de thèmes récurrents, tels que l'argent, l'amour et le deuil, La Joie de Vivre va plus loin qu'un simple roman naturaliste. Zola y a mis beaucoup de lui, en particulier de sa propre névrose concernant la mort. A travers les personnages de Pauline et de Lazare, ce sont deux facettes de la psyché de l'auteur qui s'opposent : amoureux, attirés, mais incompatibles, et destructeurs l'un pour l'autre. Zola nous parle. Zola nous donne une leçon de vie. Vie et mort se côtoient en permanence, et, s'il est impossible de désigner un vainqueur, on en conclut que la lutte, elle, est toujours du côté des vivants.

  • Luca Moore
    2019-04-29 07:27

    So many layers to this. The title is seemingly ironic, as it is a novel concerned mostly with suffering and death and not joy. However, there is something about Pauline's inability to give up the hope of happiness that is somewhat inspiring. Especially when compared to her awful, brooding, pathetic cousin. I love Zola's style and his knack at painting a picture delicately yet precisely. A strange, beautiful book. Melancholic and yet also gently hopeful.

  • Slava
    2019-05-11 07:37

    Чрезвычайно трогательная книга о круговороте жизни и смерти, о бескорыстном внимании и заботе об остальных.

  • Yaq
    2019-05-22 05:20

    هل تكون الضحية كذلك إن كانت مضحية بقناعة تامة ؟ هل أعتبرها ضحية؟ وإن كانت ،فهل هي ضحية الآخر أم ضحية نفسها؟ من يحكم؟