Read Os Filhos da Droga by Christiane F. Kai Hermann Horst Rieck Online


Eu, Christiane F., 13 anos, drogada, prostituta,...Este testemunho impressionante tem tido um impacto imenso por todo o mundo desde que foi publicado pela primeira vez.O relato desta adolescente sensível e inteligente, que menos de dois anos após ter fumado o seu primeiro «charro» se prostitui depois das aulas para pagar a sua dose diária de heroína, e o pingente testemunhEu, Christiane F., 13 anos, drogada, prostituta,...Este testemunho impressionante tem tido um impacto imenso por todo o mundo desde que foi publicado pela primeira vez.O relato desta adolescente sensível e inteligente, que menos de dois anos após ter fumado o seu primeiro «charro» se prostitui depois das aulas para pagar a sua dose diária de heroína, e o pingente testemunho da sua mãe fazem de Os Filhos da Droga um livro sem paralelo.Estas páginas ensinam-nos muito, não apenas sobre a droga e o desespero, mas também sobre a deterioração do mundo de hoje....

Title : Os Filhos da Droga
Author :
Rating :
ISBN : 7511515
Format Type : Paperback
Number of Pages : 299 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Os Filhos da Droga Reviews

  • BoekenTrol
    2019-04-06 20:13

    The most impressive book I've read before I was twenty years old. My parents made me read it whe I was 13 or 14 years old and it made ​​a VERY deep impression on me. It is the story of an ordinary girl that ends up due to circumstances in a group of friends who smoke pot and are drinking. After a while of sticking to these two, she slips further and further down. Especially the nearly clinical description of her life and the things that happen has always stayed with me. Since then I've always been afraid to try drugs. I do not like it when I lose control of myself, to be dependent on something.This book has certainly made ​​sure I never even have been around drugs, in any form whatsoever. So, as a warning it has worked very well for ME.This book (an oldie, about taped together) is going to be read by my son when he'll be old enough. Hopefully it'll make a terrible impression on him too.

  • Brixton
    2019-04-22 21:06

    What I learned from this book: How to shoot dope. Also: that 1) seeing David Bowie live; 2) in Berlin in the late 1970's; 3) while high on dope; is the ultimate trifecta and would have been my really, really awesome dream come true. In contrast, by the time I saw David Bowie live (and more than middle-aged), it was: 1) in the Midwestern United States; 2) while in college; 3) sober. So, so wrong. I read Christiane F. when I was 11- or 12-years old, I wanted to grow up and be like her. I thought it sounded very self-destructive, very ugly, very much a true and dirty (therefore genuine, therefore romantic) sort of existence for someone as unnecessary to the world as I. I tried, I failed, I lived. At least 20 punk-rock kids I ran around and grew up with as a teenager tried, too. They succeeded. They died.

  • M
    2019-04-08 19:18

    Living in Rudow and commuting to work through Gropiusstadt, it struck me that I should know the memoir that the neighbourhoods are famous for. The book, put together from interviews with Christiane F., a teenaged heroin addict, her mother, and authorities working to fight drug use in West Berlin in the 1970s, follows Christiane from her early childhood, when she was abused by her father, who was an alcoholic, to her teenage years, when, desperately hoping for acceptance and love, she sank deeper and deeper into the club scene around the Ku'damm, with all the associated drug problems. By the time Christiane figured out that addiction doesn't make you cool, she was hooked, selling herself for 40 marks a go at the Bahnhof Zoo to maintain her habit. Christiane doesn't romanticize or preach (which distinguishes this book from others of its kind), but lets her experiences serve as a warning in themselves. Though I found it impossible to sympathise with her, I found the book completely riveting.

  • Jana
    2019-04-01 20:04

    ''We Children from train station Zoo'' were children hooked on heroine in West Berlin during the 70s. They used to 'mingle' on the Zoo station to sell sex to buy heroine. This book is based on a true story of 14 years old Christine F., prostitute and a junkie. As kids, my friends and I were dealing this book like a drug. It was shocking and spectacular, as Christine didn't tell us (imitating Mr. Mackey from South Park): ''Don't use drugs, drugs are bad, mmm kay.'', but she really poured things like they were – brutal, real and scary. It’s not really right thing to say that this book maybe saved some lives, or that it made few people addicted to drugs, as I don’t know that, but I can definitely say that I loved it. Generations of us loved it. It was a window to a different world, as in that time I didn’t realize that Christine's world is all around. Not maybe as dark and cruel like hers, but all around yes. But that realization came with growing up.

  • Irena Bučić
    2019-04-03 17:53

    Ovo je jedina knjiga kojoj ne znam koliko bi zvijezdica dala zato što je to potresna istinita priča i toliko me zgrozila činjenica da se nešto takvo moglo događati 70-ih, 80-ih godina i to još djeci od 13-16 godina. Tako je detaljno opisano da me taj pakao droge šokirao i da sam ovakve stvari očekivala u današnjem malo modernijem dobu.Ovu sam knjigu pročitala jer čitam knjige po jednom izazovu i kategorija je "knjiga koju vaša majka voli" i ona je stalno spominjala ovu knjigu. Kad god bi ja još kao dijete uzela neku knjigu za čitati ona bi uvijek spominjala ovu knjigu kako joj je baš najdraža bila i kako ju je nekom dala i više je nikad nije vidjela. Ja se nikad nisam potrudila da vidim o čemu se radi o toj knjizi sve donedavno kad me opis zaintrigirao. Isto mislim, da sam ja ovo čitala ko manja ne znam bi li u potpunosti shvatila ovu njezinu i općenito njihovu tugu, bol i život droge.

  • Steffi
    2019-04-13 15:02

    Das klassische Buch in der Schule. Das Buch, dass dich mit dem Thema Drogen aufklären soll. Ja sicher. Gut geschrieben. Sicher so geschrieben dass man danach sagt: Drogen sind nicht gut.Soweit so gut.Was mich hierbei beschäftigt ist die Person die dahinter steht. Auf der einen Seite ist natürlich jeder dankbar, dass sie einem das alles so schamlos in einem Buch prösentiert. Aber auf der anderen Seite schreibt sie jeder als kleines dummes Mädchen ab dass sich nicht unter Kontrolle hat.Bei ihr kam es später in ihrem Leben auch zum Rückfall und sie war wieder abhängig. Ich find das so schlimm wie breit dieses Thema getreten wird. Wie sie mit Aussagen konfrontiert wird: Einmal abhängig immer abhängig, was sagen Sie dazu?Und nach diesem in die Schublade stecken ohne ihre Hintergründe zu kennen, kommen sich die Moderatoren auch noch toll vor. Stürzen sich die Medien noch auf sie. Genau das ist doch auch ein Verhalten das anderen in Süchte treibt? Wieso sieht sie jeder als das dumme Drogenopfer und hörr sie nicht ernsthaft an?Das macht mich nachdenklich ohne Ende. Das ist das, was mich traurig macht. Die Thematik und die Art und Weise wie mit der Person dahinter umgegangen wird. Sie hat das Thema sehr gut geschildert und gut erzählt. Was aus diesem Coming out geworden ist und wie die Menschheit mit ihr umgeht find ich nicht ok.Freue mich auch ihr zweites Buch bei Zeit zu lesen.Danke für die Offenheit und dieses Buch!

  • daniel
    2019-03-26 20:54

    Interessante aggiornamento sull'attuale situazione di Christiane, da wikipedia:---Sia nell'intervista del 2007 che in quella del 2008, Christiane dichiara di avere ancora contatti con gli amici del giro della droga (che adesso si è spostato a Kottbusser Tor), ma di non fare più uso di sostanze stupefacenti. La scelta di allontanarsi dalle droghe sarebbe stata anche determinata dalla nascita di suo figlio e dalla necessità di occuparsi di lui.Tuttavia, a contraddire le sue dichiarazioni, è apparsa sul tabloid berlinese Bild-Zeitung del 10 agosto 2008 la notizia secondo cui le autorità berlinesi le avrebbero sottratto la custodia del figlio a causa di una sua ricaduta nella tossicodipendenza. Christiane avrebbe provato a trasferirsi per un periodo con il figlio ed il suo nuovo compagno a vivere in Olanda, dove avrebbe condotto una vita da tossicomane. Al ritorno in Germania le è stata sottratta la custodia di Jan Niklas.Quest'ultima notizia è confermata dal breve reportage dello Spiegel del 2008, in cui, per la prima volta in assoluto, viene intervistata la madre di Christiane, la quale dichiara che il successo determinato dal libro e dal film è stato la rovina della figlia. Avendo infatti disponibilità finanziarie, Christiane sarebbe rapidamente tornata nel tunnel della tossicodipendenza appena dopo il ritorno a Berlino da Amburgo. La madre di Christiane afferma infatti che, dai 18 anni in poi, la figlia non è mai stata realmente lontana dal mondo della droga.Sempre sul tabloid berlinese Bild-Zeitung del 21 novembre 2009 è apparsa un'altra breve intervista alla madre di Christiane. La donna dichiara che la figlia sta nuovamente seguendo un programma di disintossicazione a base di metadone e che questo le ha permesso di incontrare Jan Niklas ogni fine settimana nella casa famiglia nel Brandeburgo alla quale è stato affidato. Il figlio avrebbe anche passato con la madre le ferie autunnali. Secondo la madre di Christiane la figlia, a fronte di un autentico superamento della tossicodipendenza, potrebbe riottenere l'affidamento del figlio.---È tristemeste ironico che questo libro è stato per l'autrice il successo e la rovina al tempo stesso.Altrettanto sorprendente, è che l'unico del giro della droga di Christiane realmente riuscito a superare la tossico-dipendenza negli anni a venire sia stato Deltlef.

  • T4ncr3d1
    2019-04-14 14:57

    Tra bucomani l'amicizia non esiste proprio. Sei totalmente sola. Sei sempre sola. Tutto il resto te lo inventi. Tutto quell'orrore per una pera, quel pomeriggio. Ma non era proprio un caso particolare. Tutti i giorni è lo stesso orrore.Philip K. Dick, in uno dei suoi più oscuri e controversi romanzi, definì la tossicodipendenza, piuttosto che una malattia da curare, una effettiva mancanza di giudizio. Farsi una pera equivale, insomma, al gettarsi in strada contro una macchina in corsa.Chissà se Christiane arrivò mai ad una simile conclusione. Ciò che è certo, è che per lei, la tossicodipendente più giovane e più famosa della Germania anni Settanta, la tossicodipendente dal record di tentativi (falliti) di disintossicazione, visse la dipendenza dall'eroina come una scelta e come una maledizione. Come una colpa e come un premio. Come una fuga e come un modo per rimanere attaccata a se stessa.Questa è la storia di una ragazzina che si ritrovò simbolo di una generazione suo malgrado. Una generazione che, per usare le sue stesse parole, non poteva vivere degli stessi valori di quella che l'aveva preceduta. Una generazione che aveva scoperto cosa ci fosse oltre la lotta quotidiana per assicurarsi un bene materiale, un pezzo di pane, un divano: un'inevitabile, mastodontica assenza di senso.

  • Vivone Os
    2019-04-03 14:49

    Tužna, strašna priča o trinaestogodišnjoj djevojčici koja je postala ovisnica o heroinu. Njeni usponi i padovi sve do nazovi ozdravljenja. Ne mogu si ni zamisliti kako je voditi takav život, prostituirati se, ubadati iglu u vene, potucati se po ulicama, lagati, krasti, zavaravati druge, a posebno sebe. Meni su najveći problem s trinaest godina bile ocjene i dečki. Dugo sam ju čitala. Nisam mogla sve odjednom. Bila sam i tužna i ljuta na Christiane, a još više na njemački pravosudni i zdravstveni sustav onog vremena. Pitanje je je li se što promijenilo otad. Pitanje je u kolikoj mjeri se iste takve situacije događaju mladima u Hrvatskoj upravo sad.Svidjelo mi se što se u ovom izdanju knjige nalaze ispovijesti Christianine mame i raznih inspektora, psihologa, liječnika pa saznajemo i njihovo viđenje priče... te što su u sredini knjige fotografije Gropiusstadta, mjesta gdje je Christiana započela s drogiranjem te što je i pomalo stravično i tužno, fotografije njenih prijatelja drogeraša od kojih su se neki i predozirali. One pridonose osjećaju da je Christianina priča stvarna, a ne plod nečije mašte.

  • Isidora
    2019-04-21 21:07

    Sve tinejdžerke pomalo liče jedna na drugu, ali, svaka zaista nesrećna - nesrećna je na svoj način. Poigravajući se čuvenim citatom, primetićemo da, ukoliko je prva polovina minulog veka donela Anu Frank, u drugoj je poziciju heroine preuzela Kristijana F. - doduše, sa prefiksom "anti" i akcentom na (ah, te igre rečima!) heroinU i fiksu. Njena ispovest je gotovo momentalno po objavljivanju stekla, ne samo pažnju javnosti, već i kultni status koji još i danas ubedljivo održava.Više dokumentarno-biografska proza no roman, a pogotovo ne beletristika, ova naturalistički surovo izneta priča opominje i optužuje. Ona je preteško svedočanstvo izgubljenih i ispuštenih generacija sa društvene margine, na čudan način srećnih u iluziji modernih "veštačkih rajeva", svesno i potpuno skrajnutih sa slike epohe.Opomena je za svakoga ko živi u zabludi da su droge "tako cool", da donose slobodu i predstavljaju savršeni vid bunta ili izgradnje ličnosti, a ne oružje autodestrukcije sa najgorim mogućim dejstvom. Sećam se prvog susreta sa ovom knjigom, negde u šestom razredu osnovne škole (dakle, u junakinjinom uzrastu), kao veoma, VEOMA traumatičnog. Slike su mi se do danas živo urezale u svest. Otprilike u tom periodu nabasala sam i na domaći film slične tematike, "Pejzaži u magli", pa me sve to za sva vremena odvratilo i od pomisli na bilo kakav porok. Dakle, bolju antinarkomansku kampanju verovatno ne možemo ni zamisliti.Iz današnje perspektive odraslog čitaoca, primećujem slojevitost priče koja tretira i problem otuđenosti u modernom svetu, zanemarenu decu, loše supružničke odnose, nasilje u porodici. Postavlja veoma ozbiljno pitanje očajničke želje za pripadanjem, uklapanjem u određenu grupu, a otuda pogrešne izbore i nepodnošljivu lakoću posrnuća. Donosi kontrast selo-grad, pokazuje kako se gubi prvobitna čistota jednog deteta prirode izmeštenog u "betonsku džunglu" Istočnog Berlina iz hladnoratovskog doba. Kristijana iznad svega žudi za zajednicom. Njeno razmišljanje, tipično tinejdžersko, istovremeno se odlikuje veoma inteligentnim i britkim zapažanjima. Ona tačno zna šta fali svetu koji je okružuje, "skenira" ga, ponire u srž problema, ali nema snage da se bori već kreće linijom manjeg otpora. Potpuno iskreno i veoma hrabro govori o svom iskustvu, pri tom ne bežeći od samooptuživanja, ali ne štedeći nimalo ni dvostruki moral društva. Kolektiv ne pruža dovoljno podrške onima koji žele da krenu stazom mukotrpnog povratka životu. Predrasude sa kojima se devojčica suočava po preseljenju u Hamburg i nastavku školovanja, pritisak grešaka iz prošlosti, obeshrabrili bi i mnogo jače, mnogo starije i zrelije ličnosti. Gotovo jednako stravično mi izgledaju ponor u koji se sama Kristijana bacila želeći da se priključi "fikserima" i način na koji njen polet iz "čiste" faze biva sistematski, grubo sasečen svaki put kada se ponada da će uspeti da se uklopi i napreduje u pozitivnom smeru. Jer, ustrojstvo centara za odvikavanja, sajentološke "klinike", bizarnog seoskog sanatorijuma, policijskih stanica i savetovališta, kao i državnih škola - krije jedno te isto rasulo.Ljubav Kristijane i Detlefa, tih "džanki Romea i Julije", upravo je dirljiva svojom detinjom nevinošću, snagom prve i neponovljive naklonosti, neobičnom čistotom u sred odvratnih, turobnih i apsolutno degradirajućih okolnosti. Njih dvoje stalno maštaju o normalnoj egzistenciji. Njihov ideal je zapravo krajnje jednostavan i ostvariv, ali, na trnovitom putu ih čeka previše prepreka pred kojima je lako posrnuti. Na sanjarskog, nežnog "oskvrnutog anđela" Detlefa podseća lik Majka Votersa iz filma "Moj privatni Ajdaho", a sličan je i život mladića koji se prostituišu za drogu.Optužba koju Kristijanino delo iznosi je indirektna i usmerena prema društvu uopšte, onom istom koje je dozvolilo da se ovako nešto uopšte dešava, takoreći iza naših leđa. Ovo su DECA, ne zaboravimo to ni jednog trenutka. Uprkos njihovim iskustvima, to su maloletnici tek zagazili u život, još telesno krhki i emotivno nerazvijeni, samim tim ranjivi i povodljivi. Ne traže oni opravdanje, čak ni naše razumevanje (iako je zaista teško ne osetiti empatiju, prvenstveno zahvaljujući načinu na koji nam je sve predočeno). Naprosto, žele da posvedoče svoje prisustvo - zatvarajte oči i okrećite glavu koliko želite, ali, dešava se. Tu je. Čak i danas, negde, u nekom neznatno drugačijem vidu. Baš zato ova knjiga i postoji. Kao lično rasterećenje autorke, a još više kao otrežnjujući dokument o jednom vremenu i fenomenu u njemu - ali i stalno vrebajućem zlu koje smo svi dužni da suzbijamo. Nije prijatna, niti sme da bude. Problem je javne (ne)svesti što radije forsira "šarene laže" i gradi Potemkinova sela, zbog čega npr. serije "Sivi dom" i "Zaboravljeni" već godinama nisu poželjne na TV ekranima, dok se Mir-Jamine ili Pavićeve reprize uče naizust. Kristijana i njeni drugovi nas svojim sudbinama obavezuju da širimo svest o pogibelji koju predstavlja zavisnost bilo koje vrste. Naravno, to knjigu ne čini a priori didaktičnom, ali pouka se sama od sebe nameće - jer je plaćena životima.

  • Razvan Zamfirescu
    2019-04-05 18:56

    Spicuiri din recenzia finala care se gaseste pe blogul meu..........................................După ce am închis cartea am sperat că Christiana a scăpat, cumva, de dependență, că a rupt legătura cu drogurile, că s-a vindecat și că a reușit să-și refacă viața. Din păcate chiar și la o vârstă destul de înaintată, plecată fiind în America, a fost arestată pentru posesie și uz de droguri. Christiana nu o să mai fie niciodată Christiana cea pe care am descoperit-o la începutul cărții, acea fetiță care trăiește în Gropiusstadt și povestește atât de simpatic cum își petrece viața alături de prietenii săi. Deși sunt pe deplin conștient de faptul că acea Christiana care a povestit despre fetița dintre betoanele Gropiusstadt-ului este tocmai Christiana care se va prostitua pentru a face rost de banii de doză, cumva m-a emoționat copila zvăpăiată, chiar dacă este foarte posibil ca acea imagine să fie doar un construct al minții năucite de heroină a unei tinere care a trecut în 16 ani de viață prin mai multe mizerii decât au trecut mulți oameni care au murit de bătrânețe.Este o mărturie șocantă, șfichiuitoare precum gerul crunt de decembrie care te pleznește peste față când ieși afară de la căldura casei. Nu este o lectură ușor de digerat, dar cred că este necesară pentru absolut toată lumea. Nu cred nici că este o carte care să ajungă în mâna tinerilor adolescenți dată de către părinții îngrijorați pentru că lumea pe care o zugrăvește Christiane are un je ne sais quoi care-i poate vrăji pe tineri. Impresia de răzvrătire, libertate, nebunie și senzația că trăiești clipa de fiecare dată când te droghezi, poate să fie un adevărat magnet pentru tineri. Cred că povestea Christianei trebuie citită de părinți, iar cuvintele mamei Christianei trebuie înțelese și recitite până când cel ce citește va înțelege că nu există om care să nu fie în pericol de a cădea pradă acestui ucigător viciu. Părinții, și aici mă apasă un gând care mă roade cu cruzime, trebuie să fie obligați să privească lucrurile în față cu curaj și să le accepte așa cum sunt. Amânarea deznodământului sau ignorarea anumitor semne ale „bolii” nu fac altceva decât să îndepărteze și mai mult copilul de realitate. Nimeni nu este perfect. Nici măcar copilul tău….......................................

  • Marisa Fernandes
    2019-04-13 18:50

    Quis muito ler este livro enquanto adolescente (na altura, o livro tinha uma capa preta e vermelha e não tinha a imagem de uma jovem), mas não consegui. Durante muito tempo encontrei-o esgotado e pensei: não tem de ser. Não tinha, não. Naquela altura não tinha de ser e li-o agora, porventura, num momento mais oportuno... Quando estava a terminar o livro, vi na televisão, no programa Alta Definição, o testemunho do cantor Nuno Norte e constatei que muito do que estava a ler se encaixava na experiência que ele relatou. Arrepiante! Arrepiante! A droga aqui referida é não só a heroina e o haxixe, só para dar alguns exemplos, como também o medicamento Valium e outros do género. Nuns momentos pretende-se excitação, noutros tranquilidade. E esses estados são conseguidos recorrendo à droga, da qual se ganha dependência porque o prazer inicial se esvai e dá origem à necessidade destas substâncias para superar a crise de abstinência, bem como a dor e o sofrimento por esta gerados. Infelizmente, este foi o padrão dos anos setenta. Muitos foram os jovens que se perderam por causa da droga, pois a sociedade não estava preparada para lidar com esta situação. A droga leva(va) à prostituição e ao roubo, à venda de bens da familia e próprios sem qualquer controlo... Porque se precisa(va) de dinheiro. (E escrevo no presente e no imperfeito porque o drama que é a droga não desapareceu... Vai-se reinventando. Vai-se recriando. Muita gente ainda vai perecer por causa dela...)E a história de Christiane F., uma jovem alemã nascida nos anos sessenta, constitui-se como um testemunho verídico fundamental para compreender este "outro mundo", sendo que a obra dispõe igualmente do contributo da sua mãe, assim como de alguns especialistas nesta área. O livro continua actual e a sua leitura é, sem dúvida, muito enriquecedora.

  • barbora b.
    2019-04-03 15:19

    Naozaj neviem, čo si o tejto knihe myslieť. Páčilo sa mi to, ale zároveň nepáčilo. Nechcela som to čítať, ale zároveň som musela. Bavilo ma to, ale zároveň nebavilo. Bolo to veľmi veľmi temné, ale takým iným spôsobom; spôsobom nemeckej drogovej scény v osemdesiatych rokoch. Autorka varuje všetkých pred heroínom desivými opismi bežných každodenných situácii, ktoré feťák zažíva; nešetrí tvrdými realistickými opismi a pocitmi. Stretávame s postavami, ktoré sú (boli) skutočnými ľuďmi a kniha je doplnená poznámkami samotných postáv či dobovými fotografiami scény, obetí či klubov, kam si hlavná hrdinka chodievala pichať "háčko". Veľmi ťažko sa mi hodnotilo, tak som to nakoniec spriemerovala na tri hviezdičky.

  • Tanja Berg
    2019-04-10 23:15

    I read this book in the original Norwegian 1982 release, recommended and lent me by an acquaintance. It is falling apart. The fragrance of the disintegrating glue had the aroma that book lovers get high on. This book is about other, more harmful highs. I had no idea that it was such a thing until I looked it up on goodreads. Although the events described here are 40 years old, this book is still available in print.Having now read it, I understand why. It's a rather unique account of the young German drug addict Christiane. How she got into drugs by hanging with the "wrong" crowd that just happened to be her friends. How she went from maruijana to LSD to heroin. How she became a child prostitute to fund her habit. How she tried to get herself out of the addiction, to no avail. Christiane's friends are in the same position.In the middle of the book is a letter found on one Christiane's overdosed junkie friends. In it he writes that he killed himself because - parphrasing - "all junkies cause their friends and families harm. A junkie destroys not just himself, but also other people. That being a drug addict is the worst of fates. So what drives young people into such a mess? Let this be a warning to all those that stand before the choice: shall I try just once? Idiots, just look at me!"The treatment programs available at the end of 1970's were based on adult users. The main premise was voluntary admission. None of the set-up was directed at drug abusers that were still children. The despair of Christiane's mother is shown through her own words, intermittently through the book. This is an eye-opening book, although it shows aspects of life that one would rather not see. Just this morning I read a headline in the paper that the yearly death rate from illegal drugs in the United States is now higher than the number of people killed in traffic. It does not seem that the problem has gotten smaller.

  • Aleksandar Janjic
    2019-04-09 21:59

    Искрено речено, ја уопште немам појма што сам ја ово узо да читам. Вршљам тако кроз библиотеку и набасам на ту књигу, за коју знам да је дио опште културе (сорт оф), ал то ме никад прије није гонило на читање нечега, иначе не бих у каталогу непрочитаних књига имао такве гиганте као што су На Дрини ћуприја, Сеобе, Браћа Карамазови, Рат и мир и свашта још. А поред тога, једино што сам знао о овој књизи је да је о некој ђеци наркоманима. И који ми је онда био клинац да то узмем, не знам тачно.У сваком случају, ово је заправо књига о томе како недостатак зелених површина води ка цвјетању наркоманије и дјечије проституције. Те двије појаве су тијесно повезане, наравно, пошто је најбољи начин да зарадите новац за дрогу управо то да се проституишете, подразумијева се прије него што оматорите и напуните 17 година јер вас онда нико неће. Прича је испричана из визуре извјесне Кристијане Ф. (тако је потписана у књизи, а презиме јој је ионако превише компликовано да би се памтило) и прати период њеног живота између дванаесте и петнаесте године, што се одвијало у Берлину између 1974. и 1977. године. Она је тад сплетом разноразних околности упала у друштво које се опијало лаким дрогама, а онда су морали да пређу на хероин јер тад ако ниси био на хероину онда си обичан лузер и тако даље и онда углавном након првог пробавања тог хероина креће потпуна пропас и маса грозота о којима је превише грозно и да се говори.Ко што рекох, највећи дио књиге представља Кристијанину исповијест, мада се повремено убаци и њена мама и још неки споредни ликови. Што ми се свидјело је да, иако догађаји постају све ужаснији како вријеме пролази, оно буквално кад пред собом имате животе који су тек започели а већ се незадрживо сурвавају у провалију, дакле упркос томе ликови углавном прилично трезвено говоре о свему и не сваљују кривицу на неког другог. Хевинг сед дет, ова књига не штеди апсолутно никог, ни саме наркомане, ни њихове породице, ни државу, ни болнице, ни полицију, никог живог.Што се тиче ствари које можете да прочитате у књизи, то су толико грозоморне појаве да вам се стомак преврне, али срећом није баш СВЕ описивано у детаље (тако да смо, срећом, углавном поштеђени описа како то нпр. матора стока искориштава петнаестогодишње дјечаке и слично). Истина је да има баш мучних сцена (питам се какве ли су тек у филму) и да је сва та ситуација са младим животима који одлазе дођавола прилично депресивна, али оно што је мени било од свега најгоре јесте стока која може сексуално да злоставља тринаестогодишње дјевојчице. Очигледно је да је то очекиван састојак овакве приче, јер не би било дјечије проституције да нема муштерија, али опет ме збуњује постојање таквих индивидуа. Радним даном купиш дјецу, злостављаш их, дајеш им хероин и онда викенд проводиш у кругу породице, са женом и дјецом. Па је ли то нормално? Многи су фактори који утичу на то да се неко у младом добу навуче на дрогу, а као што сам написао на почетку, међу њима није сасвим неважан тај да се дјеци ускраћују ствари којима би природно требало да се баве. Насеље у коме је Кристијана започела своју "каријеру" било је сво избетонирано, без паркова, игралишта и сл., а и кад би дјечица нашла неку интересантну занимацију, за то би редовно била везана некаква забрана или би био некакав чувар који би их тјерао у материну одатле. И шта ти онда друго остаје него да идеш у неке сумњиве дискотеке гдје се ваљају опојне дроге? Према томе, немојте да будете превише строги према свом петнаестогодишњем дјетенцету које стално гледа у ајфон - да сте смјештени у Берлин средином седамдесетих, врло лако би умјесто тога могло да буде онесвијештено у неком прљавом вецеу са иглом у вени.

  • Angelica
    2019-04-22 21:07

    Having never read a book about any type of addiction before, I have to say this book was pretty hard to read, but in a good way. At times Christiane F.'s story feels like a train wreck, I didn't want to watch but I couldn't tear my eyes away.I should start off saying that the fact that this story, this girls life, is influenced by drugs so early in life is heart wrenching and at several moments very frustrating. Despite the time gap, it is set in 1970's Berlin, Christiane F. is very descriptive of all the things going on around her and influencing her. I might never visit Germany, but I can most definitely picture Zoo Station, her schools, and the different housing projects she lived in. At times I was drawn in and dragged around Christiane's ups and downs- I understood her need to feel accepted in school, to be part of a group, but I could not and still can't, understand her fascination with local drug addicts. The lure and awe she describes having when she sees in the older kids at school is understandable to a certain extent, with a home life that is less than desirable, her father has huge anger issues and is very abusive to his wife and two children, I wouldn't want to go home either. Christiane F.'s voice is raw, it doesn't apologize or try to make excuses for her turn to her drug addiction, she's honest and blunt, and she doesn't hide anything from readers; which at times is difficult. The translation makes it a little hard to get through at times, but you can see who she is nonetheless. Her battle with heroine addiction is exhausting, taking the reader on a roller coaster of ups and downs, relapses and getting into the mind of someone who really does need constant help to avoid addiction, but can't seem to find it in a place where there is no help for minors, makes you feel desperate for her to find some sort of salvation.If you have a friend or family member who has a drug addiction problem this is a good book to read. It gives you the ability to see and understand what might be going through their mind while they are going through withdraw, relapses and attempting to go to rehab. It might even help you open up a more honest dialogue and finding a resolution. I'm glad I read this book- it helped open my eyes to another world and I think I'm better for it.

  • Arwen56
    2019-04-07 21:11

    Il libro non lo posseggo più, perché l’ho prestato e non me l’hanno mai reso. Comunque, ricordo che quando l’avevo letto, nel lontano 1978, l’avevo trovata una testimonianza molto cruda e diretta di una giovanissima tossicodipendente. Ma, nonostante questo, non mi aveva né coinvolta, né tantomeno convinta. Mi rammento una vaga sensazione di insincerità e di artificiosità. Di qualcosa di costruito “a tavolino”, piuttosto che di amaramente vissuto. Il prosieguo della vita di Christiane Vera Felscherinow parrebbe darmi ragione. Quindi, in fondo, anche se questo libro non mi è stato mai restituito, debbo dire che non è stata una gran perdita. Dubito che l’avrei mai riletto.

  • Constanze Zietz
    2019-04-11 14:55

    The last time I read this book I was probably 15 years old and very much impressed by the protagonists story - and not to get me wrong: I was shocked by her experiences. Meanwhile, 15 years older I just had to reread this classic from my youth and was still moved by it. In my opinion, everyone should read it at least once!

  • André Oliveira
    2019-04-22 17:09

    Este relato de uma criança com apenas 13 anos fez-me entrar pelo mundo da droga e conhecer todas as consequências de tal ato.Recomendo!

  • Dolceluna
    2019-03-26 21:49

    Avete presente quella sgradevole sensazione d'urto che si prova quando un gessetto nuovo passa stridendo su una lavagna? E' esattamente quello che ho provato leggendo questo libro, il mio primo vaggio letterario nel mondo devastante della droga. Stridente, graffiante, crudo, cattivo, scioccante e martellante. Mai avrei immaginato che mi avrebbe urtata e sconvolta in maniera così impressionante. La voce narrante è quella di Christiane F., l'eroinomane più famosa della Germania degli anni '70, divenuta ben presto simbolo di tutti i giovanissimi di quegli anni (e non solo) caduti in questa voragine miserevole. Figlia di un padre violento e di una madre permissiva e assente, Christiane inizia, all'età di 12 anni, a fumare hashish e a prendere pasticche, per poi scivolare nel bruto mondo dell'eroina. La sua testimonianza, raccontata con un lessico tipico e rappresentativo della gioventù sbandata di quegli anni, è un continuo cadere, uscire e ricadere in questa voragine: "bucare", "farsi un trip", "sballare", "stare a rota", e poi prestarsi a servizi sessuali per ribucarsi ancora e ancora. Tanto che viene spesso voglia di entrare nel libro e urlare a quei poveri ragazzi :"Ma perchè avete bisogno di tutto questo? Perchè non trovate la forza di abbandonare tutto e dedicarvi ad altro, dato che la vita è una e vale la pena di essere vissuta?". Ovviamente si è relegati al ruolo passivo di lettori e non si può che restare nel proprio angolino, a scioccarsi ma anche a riflettere. Concordo con ciò che Vittorino Andreoli scrive nel saggio dell'edizione Bur: questo è un libro per pensare, non solo alla droga, ma prima ancora al senso della vita. Quella di Christiane e dei suoi amici è una non-vita, un'esistenza vuota, marcia, buttata via, ma al contempo un urlo di dolore, un richiamo a se stessi, un tentativo, ovviamente discutibile, per ribellarsi alla società passiva e burattina che li circonda. Christiane esprime un disagio evidente, e, soprattutto alla fine del libro, quando torna alla normalità (che non trova meno grigia di quella dell'eroina) dimostra di voler avere dei principi precisi, ama chi si batte per i suoi ideali, sdegna i "piccoli borghesucci" , come li chiama lei, dediti alle compere e alla famigliola e rifiuta il sesso facile al quale molte delle sue coetanee non drogate si prestano (è infatti sintomatico il fatto che, nonostante tutto ciò a cui si abbassa, gli unici rapporti sessuali che ha nel libro li ha col ragazzo che ama, Detlef, e rifiuta tutti gli altri). Insomma, è tosta, tanto che, quasi quasi, tutto ciò che fa pare avere il suo perchè solo apparentemente. In definitiva un documento importante, per informarsi, per riflettere, per pensare.

  • Matti Karjalainen
    2019-04-07 18:56

    "Ensiksi, suurin osa kamasta kuuluu mulle, koska mähän ne rahatkin pummasin. Älä sitä paitsi puhu tollasta vitun paskaa. Mä en tuu riippuvaiseks niin ku sä. Mulla on homma hanskassa. Kokeilen kerran ja lopetan sitten heti"... Tämä tapahtui 18. huhtikuuta 1976, kuukautta ennen 14. syntymäpäivääni. (s.79-80)Christiane F. eli Christiane Felscherinow oli vähän yli kymmenen, kun hän muutti perheensä kanssa berliiniläiseen betonilähiöön. Virikkeetön ympäristö ja perheväkivalta eivät tarjonneet parasta mahdollista kasvuympäristöä kasvavalle nuorelle, ja jonkinlaisen pakopaikan arjesta tarjosivat huumeet.Christiane oli kaksitoista, kun hän kokeili ensimmäistä kertaa pilveä. Nuorten suosimassa discossa hän tutustui heroiinin käyttäjiin ja piikitti ensimmäisen kerran itsekin. Iso-H vei mennessään, minkä seurauksena tutuiksi tulivat metroaseman vessat, likaiset ruiskut ja seksuaalisista palveluksista alaikäisille tytöille maksavat asiakkaat.Vuonna 1979 alun perin ilmestynyt "Huumeasema Zoo" (Sammakko, 2015) oli valtava myyntimenestys, ja sen pohjalta tehtiin myös elokuva. Kirjasta tuli pitkäksi aikaa saksalaisten koulujen pakkolukemistoa, mikä on tavallaan helppo ymmärtää: karu kirja toimii edelleen hyvänä huumevalistuksena, ja lievästi piikkikammoisena jouduin itsekin laittamaan kirjan aika ajoin sivuun.Lukijan eteen maalataan lohduton kuva heroiinikoukkuun jääneiden varhaisnuorten elämästä. Narkkarien on saatava annoksensa keinolla millä hyvänsä: tarve saada ainetta pakottaa kadulle kerta toisensa jälkeen, eikä vieroitushoidoista tunnu olevan apua. Osalle ainoa tapa päästä irti kierteestä on saada "kultainen piikki", eli ottaa tahallaan yliannostus. Christianen lisäksi ääneen pääsevät myös hänen äitinsä ja muutama viranomainen, jotka tuovat omaa näkökulmaansa tarinaan.Stern-lehden toimittajien haamukirjoittama teos on kestänyt kaikin puolin hyvin aikaa, ja vaikkaan että se lähtee välittömästi lainaan kahdeksasluokkalaisten genrevinkkauksissa.

  • Joana
    2019-03-30 17:59

    O que dizer acerca deste testemunho impressionante de Christiane F.?É intenso, penoso e desesperante.Christiane F. é uma criança feliz do campo que se muda para a grande cidade Berlim, onde, supostamente, lhe espera uma vida de extrema alegria, mas, rapidamente as suas expectativas e sonhos vão por água abaixo, quando a violência entra na sua vida.Começa pela violência infligida por outrem, neste caso, o progenitor, cuja função é proteger a sua descendência, não humilhá-la e traumatizá-la! Passando depois, para a violência auto-infligida pelo uso abusivo de drogas e por comportamentos desviantes num adulto, quanto mais numa criança!!Christiane F. é a voz de todos estes casos que ignoramos e que, ainda hoje, teimam em acontecer!"Os Filhos da Droga" é um clássico intemporal, que se enquadra em todas as gerações do passado, do presente e do futuro!Um livro baseado em factos reais, repleto de emoções contraditórias, que nos faz querer ajudar, desesperadamente, Christiane e assim, manter esta criança inocente, ajudando-a a gozar a sua infância, como todas as crianças têm direito, mas a vida por vezes é madrasta, e Christiane é, sem dúvida alguma, uma das suas enteadas!Louvo Christiane F. pela sua batalha, pois, apesar de todos os baixos na sua vida, de todo o percurso perverso e imundo que percorreu, conseguiu vencer, saindo do mesmo com vida!"Os Filhos da Droga" leva-nos a reflectir e aprender com os erros desta jovem criança, assim como com os que a rodeiam, e que deveriam, supostamente, resguardá-la de tal fado!Um testemunho marcante e que fica na memória para todo o sempre!

  • Andrea
    2019-04-15 21:59

    Oh, God!Reading this book was a terrible experience, but I don't regret it. Every kid should read it. Luckily, I never felt the need to try drugs, and I never knew anybody who used hard drugs. Some of the people I know smoke weed, but as far as I know, that's all. Like I said, I never even tried anything including cigarettes, and I don't plan to. That doesn't mean that I think of myself as a better person than others. I have my reasons for staying clean, and they have their own for doing drugs. I'm not saying that those reasons are valid, but we all cope with our problems differently. Sometimes I wanted to scream at Christiane, sometimes I wanted to hug her etc. But most of all, I wanted to help her and be there for her. I cant blame her for what she did. Not completely. I don't blame her parents either. Yes, they could have done more, but you cant really know what to do in a situation like that. Christiane wanted to get clean, but nobody helped her. Her mother was pretending that everything was normal, her dad was a POS, authorities were turning her away etc. She was just a kid, what was she supposed to do? Nobody helped her! They all turned their heads away. And as much as I would like to help to every person in this world (not just to addicts), I can't. They need to help themselves. But they need support too. Unfortunately, we often react the same way as Christiane's mother, for example. We pretend that we don't see anything. Sadly, things are not much better today. Drugs are still out there, young kids have nobody to guide them...People die from overdosing...

  • Danica
    2019-04-13 16:49

    I think this is becoming a classic nowadays.It has an important message that all teenagers should hear and that is-DRUGS ARE BAD FOR YOU!It's just written in a style that I don't like and at some parts I found it disgusting but I guess it couldn't been written any other way.Anyways, there aren't many things that should be said about this book except that you SHOULD read it.

  • Raquel Dias da Silva
    2019-04-03 16:57

    É uma história verídica, contada pela própria Christiane de forma nua e crua, muito directa e genuína, com o testemunho da mãe e alguns profissionais, o que nos permite também a perspectiva da encarregada de educação e dos adultos que, supostamente, deveriam saber o que e como fazer. É uma leitura penosa, intensa e sôfrega. Nota-se a ingenuidade, a falta de auto-estima e a inadaptação de Christiane. No início, temos uma criança que fala da sua infância, das promessas goradas de uma casa na cidade encantadoramente mobilada, das diferenças que encontrou nas outras crianças, que já não são simples e amáveis como as do campo, mas más e desrespeitosas. Para piorar, o pai começa a dar-lhe tareias, por ela estar a ter algumas dificuldades na escola. Ele quer que ela tenha sucesso, porque se sente frustrado consigo próprio, por isso bate-lhe se ela se engana num exercício ou se suja algo. A mãe mantém-se impotente, só Ajax, a sua cadelinha, a ajuda e começa a ganir quando o pai decide espancá-las. É triste ver como o pai pára quando a Ajax ladra, mas não pára quando as miúdas lhe pedem. Mas Christiane amava o pai, porque achava a situação normal e respeitava-o, até porque os outros pais eram bem piores. De qualquer maneira, o pai é uma pessoa insatisfeita, que rejeita a família e que ambiciona algo em grande, projectando a raiva que sente pela sua vida falhada nas pessoas que considera responsáveis.Como consequência de uma vida familiar desprovida de amor, Christiane começa a assimilar a regra do "bates ou levas" e não tarda a assumir o número de palhaça nas aulas do professor mais inseguro e, mais tarde, a perturbar seriamente as aulas dos professores mais temidos, ganhando o respeito dos colegas. Sentia-se poderosa e desejosa de passar a usar a força física, embora fosse franzina, mas a sua fama era tal que por vezes nem chegava a ter de mexer um dedo. Torna-se uma miúda carente, à procura de força e poder ou do simples sentimento de integração num grupo. Interessa-se pelos rockers e acaba por fazer amizade com uma miúda mais velha, Kessi. O grupo de Kessi é constituído por pessoal que utiliza drogas leves, como charros. Christiane acha-os bastante descontraídos e gosta de estar com eles,até se apaixona por um dos rapazes, o Atze, mas a relação não acaba muito bem. Quando abre a Sound, "a discoteca mais moderna da Europa", tudo cai por terra, com a entrada da heroína no grupo. Christiane recusa-se a aderir, mas depois de Detlef, o amor da sua vida, consumir, também ela decide experimentar. Foi o maior erro da sua vida e partilha-o com Detlef, com quem inicia a sua vida sexual. A princípio a relação deles é muito bonita, mas vai-se deteriorando, tal como a saúde de ambos. Detlef é o primeiro a prostituir-se e Christiane segue-se-lhe, com a companhia de duas amigas, Babsi e Stella. Depois disso é sempre a descer. A mãe de Christiane não suspeita de nada e com medo de cometer os mesmos erros que o seu pai, que era muito rígido com ela, deixa a filha fazer o que quer, sendo então demasiado liberal. Quando descobre, tentam imediatamente uma desintoxicação, mas essa será a primeira de muitas. Christiane está demasiado agarrada àquela vida degradante e, sobretudo, demasiado agarrada a Detlef, que a puxa para o abismo. Quando um cai, o outro faz o mesmo, em queda livre. Deixar a droga é complicado e nunca se deixa de ser toxicodependente, ainda que se deixe de consumir, pois está-se sempre em risco de. É assustador assistir à vida de Christiane e, afinal, à de todos os filhos da droga. Sentem-se desmotivados, não têm expectativas nem sonhos e acabam por encontrar refúgio em substâncias que lhes permitem fazer "viagens". Infelizmente, uma nova "viagem" pode ser a última. Ao longo da narrativa, Christiane perde muitos amigos, vítimas de overdose, uns por acidente outros por suicídio, pois sentem que não se estão só a destruir a si, mas também os que amam. A sua mãe não sabe o que fazer, mas tenta ajudar, à sua maneira. Até o seu pai, depois de se tornar uma pessoa bastante mais razoável, mete em prática um plano para salvar a sua vida. Mas é difícil lutar quando não se sabe as razões para o fazer... Este testemunho mostra-nos a realidade de Berlim de 70 e 80, de como a criatividade das crianças era reprimida, de como o vandalismo era frequente e a droga de fácil acesso. De como um núcleo familiar íntegro e uma educação equilibrada é importante para o desenvolvimento saudável da criança e, posteriormente, do adolescente. Os pais, as escolas e os adultos responsáveis devem estar atentos e informados, para que possam lidar com estes casos de risco. Esta história também nos sensibiliza, portanto, para a questão das drogas, tanto das leves como das pesadas. Tenho muitos amigos que utilizam as primeiras e já fumei uma cena qualquer com sabor a fruta num bar indiano, mas não tinha uma visão real e concreta do assunto. Nenhum dos meus amigos tem problemas graves, são alunos razoáveis e faltam muitas vezes às aulas, mas nenhum deles tem comportamentos mais graves, não são agressivos e muitos deles têm uma cultura geral incrível. De qualquer maneira, é aterrador pensar que a qualquer momento eles podem estar a viver uma versão da vida desgraçada da Christiane. Antes de terminar esta leitura, até acabei por encontrar um artigo da Sábado sobre a venda de drogas sintéticas e legais em smartshops em Lisboa. Fiquei aterrada com o que li, nunca pensei que pudéssemos ter algo do género tão perto de nós, drogas sintéticas que reproduzem os efeitos das drogas verdadeiras e que, segundo os empregados das lojas, têm efeitos mesmo mais ou menos iguais. Estes venenos são vendidos a partir de cinco euros. Não é difícil um adolescente ver-se com cinco euros nas mãos, mesmo em tempo de crise. Ainda fui pesquisar sobre Christiane e acabei por descobrir que com quarenta e seis anos ainda não se viu livre do problema. Tem um filho, mas não o tem, porque está entregue a um serviço de menores. É triste pensar nela. É triste pensar em todos estes filhos da heroína, dependentes de uma mãe que os leva à ruína. Recomendo "Os Filhos da Droga" tanto aos jovens como aos responsáveis pela sua educação. É importante estarmos sensibilizados para situações deste género, pois quanto mais informados estivermos, melhor saberemos lidar com o problema.

  • Vladana Perlić
    2019-04-15 15:08

    Ja sam jedna od onih klinki koje romantizuju ovu knjigu. To je opet onaj princip "toliko je ružno da je lijepo". U jednom trenutku sam uhvatila sebe kako maštam da sam u "Sound"-u, na koncertu David Bowiea (okej, o tome sam i ranije maštala) ili na stanici Zoo tokom sedamdesetih. Sve mi se sve to činilo strašno kul, i umjesto da me odbije, mene je privlačilo. Ne, nije me heroin privlačio. (Ja nikada nisam imala želju ni dim cigare da povučem, a kamoli da probam drogu.) Bila mi je očaravajuća ta ideja kako se skupina mladih ljudi, autsajdera sa istim problemima, pronalazi i zajedno zaboravljaju njima tako odvratan svijet. Većina njih je jednostavno bila usamljena, bila im je potrebna ljubav, a ja uvijek otkidam na te usamljene autodestruktivne depresivce. Tako da su mi se likovi veoma dopali (imala sam mali crush na Detlefa) i za razliku od mnogih koji su pročitali ovu knjigu, mogla sam da se saosjećam sa svima njima, pa čak i da ih pravdam.Tužno je kako je većina njih umrla prije nego što su uopšte počeli da žive. Često sam, čitajući knjigu, zaboravljala da je većina njih imala samo 13-14 godina. Uvijek sam nekako sticala utisak kao da su mojih godina (znači barem 5 godina stariji), jer su prošli kroz daleko više stvari nego ja. Ako se poredim sa njima, ja nemam nikakvog životnog iskustva, ja živim pod staklenim zvonom. Zato vjerovatno ljudi poput mene i romantizuju toliko taj "prljavi" način života. Kada sam ja imala 13 godina, igrala sam se, doživljavala sam se kao pravo dijete. I dan danas, sa nepunih 19 godina, doživljavam se kao dijete. Jednostavno, teško mi je da zamislim djecu od 13 godina kako se prostituišu za četvrtinu grama heroina i šta se tad dešava u njihovoj glavi, a još teže mi je da zamislim da postoje manijaci koji bi ih iskoristili u sred bijela dana. I to se dešava svaki dan. Svuda po svijetu. I dešavalo se već jako dugo. Znala sam ja to odavno, ali kao da me ta činjenica nije toliko pogađala dok nisam pročitala ovaj roman, koji je bukvalno prozor u taj svijet. Imam osjećaj kao da sam posljednja 3 dana živjela kao fikserka u Berlinu, tokom sedamdesetih. U principu, osjećam se kao da sam bila Kristijana nakratko i sve što je nju pogađalo, i mene je pogađalo.Moram reći i da je ovo jedina knjiga koja mi je bila toliko zanimljiva da sam bukvalno bila prikovana za nju. Ja inače ne čitam brzo ni mnogo, a bogami ni često, ali ovu knjigu sam pročitala za samo 3 dana, jer sam stalno govorila sebi "ne mogu još u krevet, moram pročitati još jedno pogavlje, ne mogu spavati ako ne saznam šta se dalje dešava". I nikada nisam dobrovoljno odložila knjigu. Uvijek bih bila toliko premorena da su mi se oči same sklapale, tako da sam morala da je ostavim. I tako svaki put.U svakom slučaju, odlična knjiga, svima je preporučujem. Zanimljivi zapleti (jer ipak život piše najbolje priče), nema glorifikovanja narkomanskog života niti pridikovanja kako su droge loše - Kristijana samo priča onako kako jeste. Sa ogromnom hrabrošću kakvu malo ko ima, ona govori surovu i ružnu istinu o svom životu, te ostavlja svakom pojedincu da sam za sebe odluči da li je takav život dobar ili nije. I kada se roman završi, priča se nastavlja. Prošle godine je Kristijana objavila svoju biografiju, cijeli svoj život do danas. Nisam je pročitala, i kako vidim, ljudima se baš i ne dopada, ali koga zanima, može da baci oko. Ja neću. "Wir Kinder vom Bahnhof Zoo" ionako nije knjiga o Kristijani, pojedincu koji je sam po sebi poseban, nego o arhetipu mladog, usamljenog i zbunjenog čovjeka kome je potrebno da bude voljen i prihvaćen. Ova knjiga je više sociološka studija nego roman. Mnoge stvari su se promijenile od tada, berlinska scena se izmijenila, stanica Zoo nije više onakva rupa kao što je nekada bila, ne postoji više određena fikserska moda... Ali suština - ona se ni dan danas nije promijenila.Zbog toga je ovaj roman izdržao test vremena i sada, poslije 35 godina od njegovog objavljivanja, on i dalje budi svijest i zapanjuje mnoštvo čitalaca, a u nekim njemačkim školama se ovaj roman čita kao obavezna lektira. Ja se još uvijek nisam zasitila cijele te atmosfere romana, tako da ću čim prije (možda čak i večeras) pogledati i istoimeni film.

  • Romina
    2019-03-27 16:16

    Noi, i ragazzi dello zoo di BerlinoQuesta storia è una stria dura, forte, dove come protagonista è la droga. La droga è una tappa di un percorso che inizia ancor prima con manifestazioni che non sanno di sostanza chimiche, ma che esprimono difficoltà, mal essere e dolore mascherato in qualche, persino eroismo.E’ una storia di droga non comincia con l’hashish e corre verso l’eroina, ma prende l’avvia ben prima, quando la droga non c’è, ma già si annuncia. E ciò richiama la necessità di stare con i figli sempre, continuamente, e se padri e madri sono assenti o violenti, allora i figli fuggono anche se stanno dentro casa, e nessuno vedrà nulla, perché è più facile chiudere gli occhi, anche quando la droga è evidente.Questo libro è diventato un documento storico, una fotografia realistica di un teatro di vita che dominava gli anni dal ’75 al ’79 non solo a Berlino, ma soprattutto in Europa.Questa è una storia vera, la storia di Christiane F. dove non c’è spazio per pensare alla scuola, all’adolescenza alla letteratura, le parole sono pugni dentro la coscienza di qualcuno.Drammaticamente non si tratta di letteratura dell’orrido, ma bensì ad una storia vera, fin troppo vera purtroppo.Un neorealismo della droga.Christiane deve prostituirsi a solo dodici anni, non aveva neppure il ciclo, per permettersi di comprare una dose.Oggi le cose cambiate sono entrate le nuove sostanze, , il dominio dell’eroina lascia spazio alla cocaina.Oggi però c’è più conoscenza su questo fenomeno.Il quadro non è più quello dello zoo di Berlino, ma il problema ed il dramma dei ragazzi e delle loro famiglie e ancora di attualità.Questo libro, questa storia durissima non deve spaventare, nonostante sia forte, cruda, non deve essere esibita come immagine dell’orrore, alla maniera di chi per dire che la droga fa male mette teschi in giro e spaventa la morte domani mattina. Semplicemente serve a sottolineare che è tempo che si ponga maggior attenzione alla droga, a questa modalità attraverso cui i giovani si rovinano. Christiane ce la fa e la storia termina con la speranza che la vita possa continuare.Il mondo della droga è veramente un mondo, intenso come spazio, come dinamica esistenziale e per i personaggi che lo occupano.Un mondo dentro un mondo e sempre più il passare da uno all’altro che si fa difficile poiché quello della droga diventa il proprio vero mondo.“ Questo mi buttava giù. La vita senza la droga me l’ero immaginata diversamente”.Questo è un libro profondo che parla del mondo della droga, indubbiamente agli occhi di una ragazza può apparire così miserevole, da ritenere che quello della droga sia migliore, se non altro perché là tutto si muove sul filo della vita e della morte e i rapporti sono essenziali, drammatici. E il dramma di fronte alla banalità finisce persino per attirare.Dice Christiane “L’eroina ci rendeva fratelli. Eravamo tutti e tre uguali e in altra parte, mentre era in un gruppo di sballati “ Di nuovo mi sentii in famiglia, proprio in una bella famiglia”.Cc’è un passo nel libro veramente straordinario, laddove proprio Christiane è scissa tra i due mondi lei dice:“ Senza rifletterci sopra granchè mi ero scissa in due persone radicalmente diverse. Scrivevo lettere a me stessa. Christiane scriveva lettere a Vera. Vera era il mio secondo nome. Christiane era la quattordicenne che voleva andare dalla nonna, era la buona, Vera era la bucomane, e i due litigavano ore per lettera”.Un passo che vede come questa adolescente si trovasse dentro una realtà che non sapeva gestire e che dunque la soffocava.Un libro, in definitiva, per pensare non solo alla droga, prima ancora al senso della vita, quella dei nostri figli, giovani che vengono a questo mondo e sovente non riescono a stabilire un rapporto con il padre e con la propria madre, magari in una città nascosta da cui si vorrebbe scappare ma che finisce per diventare il loro ghetto. Il ghetto della droga e, per vivere di droga, il ghetto del rubare, del prostituirsi, dello spaccio. Una vita verso la galera e poi molto presto verso la morte, quando ancora non sai cosa sia la vita.

  • Evikulik
    2019-04-09 23:18

    Som dieta 90. Rokov takze vela o tom ake boli casy minule neviem. Mnoho ludi to co sa dialo davno nezaujima. Ja vsak citim v sebe povinnost badat a snazit sa porozumiet tomu co tu bolo. Ci uz sa jedna o temu holokaustu alebo o ine dolezite obdobia nasej historie. Pretoze len to podla mna dava cloveku sancu rast a stale cloveku pripomina ze nesmieme zabudat. Tato kniha podava svedectvo o generacii mladych ludi, ktori si zakusili tvrdy zivot prv ako stihli dospiet. Kniha je drsna to ano ale skutocnost je este drsnejsia a bolest rodin, ktore drogy znicili je nepredstavitelna. Pocas citania knihy som mala hlavu v smutku a v nej same otazniky. Akoto ze spolocnost vedela podat pomocnu ruku dospelym zavislym ale detom nie? Akoto, ze spolocnost tak dlho otalala s riesenim zavislosti malych deti?? Nezila som v tych casoch preto netusim odpovede na moje otazky. Bolo mi doslova zle ked Christianinu mamu institucie odbijali ked sa snazila najst pomoc pre svoju dceru. Nove vydanie obsahuje aj dodatok o tom co sa dialo po tom ako christiane na konci knihy opisala ako sa zo zavislosti dostala. Povodna kniha koncila tak ze bola cista. Ale behom dvoch troch rokov sa o Christiane vydala kniha a nasledne sa aj sfilmovala co bol zialbohu pre Christiane kliniec do rakvy. Slava a peniaze jej umoznili dostat sa spat na dno a zial verejnost knihu prijala inak ako bolo autormi planovane. Z Christiane si citatelia spravili hlavnu hrdinku a namiesto toho aby si z nej zobrali ponaucenie mnoho z nich sa vydalo rovnakou cestou. Zo stanice metra ZOO sa doslova stala turisticka atrakcia. Zial je smutne ze to co malo pomoct sa napokon otocilo proti Christiane a ta nikdy nezila plnohodnotny zivot. Pri tom vsetkom sa vsak divim ze je este stale nazive nakolko stale je zavisla a urady jej odobrali aj jedine dieta. Mam rada skutocne pribehy nakolko tie najsilnejsie pribehy vie napisat len sam zivot. Zial nezostava nam nic ine len si zo zivota Christiane vziat ponaucenie. Knihu by sompovinne dala citat nielen dospievajucim ale aj rodicom nakolko stale sa najdu taki, ktori si nevedia priznat pravdu o svojich detoch tak ako rodicia Christiane.

  • ☆Michelle☆
    2019-03-27 19:57

    Ero sinceramente curiosa di leggere questo libro perché parlava di sofferenze e di problemi. Magari suona male, ma mi piacciono i libri con tematiche problematiche e questo, di sicuro, è uno dei più realistici.Quando l’ho letto non avevo ancora la mentalità che ho oggi, e quindi tutto quello che faceva Christiane mi sembrava così emozionante e proibito. Oggi direi che era solo una ragazza che cercava qualcosa che la facesse fuggire dalla realtà di tutti i giorni. Eppure quell’estate mi sono immaginata come sarebbe stato essere come lei, vivere in un mondo euforico perché la guerra era finita e c’erano novità ovunque che avevano portato gli americani come i jeans, gli stivaletti col tacco, la droga.Sembra stupido, ma questo romanzo mi è piaciuto davvero tanto. Il modo con cui le vicende vengono descritte è così reale, pieno di colori e sensazioni. Io adesso ho la sua stessa età e non ho fatto nemmeno la metà delle cose che aveva fatto lei. Comunque sono contenta di averlo letto, mi ha fatto capire tante cose in un’età in cui nessuno mi spiegava niente. Ad esempio il motivo per cui non bisognava fare certe cose, o anche che puoi sempre trovare un altro adolescente che soffre come te in giro.

  • Tempo de Ler
    2019-04-25 19:49

    {Blog} minha irmã comprou este livro há vários anos e leu-o na adolescência. Eu acabei por pegar nele na mesma altura e, já que temos 5 anos de diferença uma da outra, li-o ainda muito nova - o que só contribuiu para o tornar ainda mais marcante. A história verídica de Christiane, contada pela própria de forma muito honesta, direta e seca, é das mais impressionantes; deixando a sua marca no leitor por muitos e muitos anos. O relato chocante e brutal da vida de Christiane desde criança, passando por uma adolescência marcada pelo vício da heroína e pela perturbadora contenda para o alimentar, sensibiliza-nos para este problema real. Christiane aborda, sem sermonear, mas sim pondo em evidência de forma bastante detalhada e gráfica, os perigos que atravessamos na adolescência: companhias inconvenientes, experimentação, os prejuízos que nos podem causar as nossas escolhas e como isso pode desencadear uma espiral de eventos cada vez mais obscuros. Um livro único e memorável, ao qual é impossível ficar indiferente!