Read Four Essays by Michel de Montaigne M.A. Screech Online

four-essays

Four essays from Michel de Montaigne's "The Complete Essays."...

Title : Four Essays
Author :
Rating :
ISBN : 9780146000379
Format Type : Paperback
Number of Pages : 82 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Four Essays Reviews

  • Jan-Maat
    2019-03-27 17:50

    "To learn that one has said or done a foolish thing, that is nothing; one must learn that one is nothing but a fool, a much more comprehensive and important lesson".There is sheer joy for me in that sentence. It opens up a new starting point in life, not one of humility but of humour. There is basic honesty about one's own ridiculousness, but also an honesty about the validity and value of one's own experience and life, as clumsy and awkward as this may be.The honesty and directness about his own life can make reading Montaigne like settling down and listening to an old friend talk, about how he started off preferring white wine, grew over the years to prefer red and then some time later drifted back to white again, or about how he managed to trick a friend on his wedding night so he could overcome his fear of being unable to perform and consummate the marriage or how as he has grown older he has taken to wearing thicker and heavier hats to keep his head warm. It allows a for a remarkably intimate connection with somebody from a very different time.The material is varied, the subject of the essay, like many a students' first attempts, simply a jumping off point for a long ramble interrupted by quotations. Over the years as he continues to write the essays become more confident and frequently longer, but they are bound together by his way of thinking about himself and his society. A way of thinking that often turns back to thinking about thinking in the broadest sense as in "when I am playing with my cat, how do I know she is not playing with me". This can give the sense that he is looking in on his society as a stranger. For example in his contrast between the crowds of people eager to see the savage cannibals brought over from Brazil with savagery of the ongoing wars of religion in his native France. Possibly this is not so surprising as we learn in another essay that his Father had him brought up by a German teacher of Latin with the intention that Latin should be his first language (view spoiler)[If his wet-nurse was not involved in this Gascon may have been the first language he was actually exposed to (hide spoiler)]. The result of Montaigne's Father's decision was that his family, their retainers and tenants all had to themselves to learn at least some Latin in order to talk to the young Montaigne as a child. The impression is that he grew up as a foreigner in his own country.This of course could come across as tragic but the effect is comic. Montaigne notes the peasants in his area are still using Latin names for tools, it is as though Montaigne's father involved them all in a great game, on the basis of a singular educational notion, that are all still playing years later. Something of this playfulness matures in the son into an openness that allows him to see the peculiarity of his own point of view and to appreciate how far it is shaped by where he happens to stand.

  • رؤیا (Roya)
    2019-04-20 19:50

    "این که بتوانیم از وجود خود درست برخوردار شویم کمالی است مطلق و خدایی. ما جویای سرنوشت هایی دیگریم تا با سرنوشت خود سرنکنیم و از خود بیرون می آییم تا از آنچه در آن می گذرد بی خبر بمانیم. مع الوصف, بیهوده سوار چوب پا شده ایم, چون باز به پای خود باید گام برداریم."-مونتنی-"تتبعات" مجموعه مقالاتی است در باب انسان با همه ی تناقضات, پیچیدگی ها و دگرگونی های دائمی اش....مونتنی که یکی از تاثیر گذارترین فیلسوفان دوره رنسانس فرانسه و یکی از اشراف زادگان قرن 16 میلادی میباشد بیست سال از عمر شصت ساله خود را صرف نگارش مقاله هایی در باره انسانی کرده است که موضوع اصلی اش "خودش" میباشد....مونتنی می نویسد تا که خود را بهتر درک بکند و در پی درک کردن خود به فهم جهان و انگیزه بشر دست یابد....مقالات مونتنی یادداشت نیستند, موعظه و درس و کلمات قصار نیستند بلکه به سادگی گزارشی هستند از نمونه یک انسان در فهم درون خود و در رابطه با دنیای بیرونش...مونتنی برای جلب توجه و خوشامد کسی ننگاشته و در توصیف احوالات خودش تلاش در ارتباط برقرار کردن با حقیقت جهانش را داشته است...."....طبیعت استعدادی بزرگ به ما ارزانی داشته که با خود خلوت کنیم و غالبا ما را بدان فرا می خواند تا به ما بیاموزد که جزئا مدیون جامعه ایم و بیش از همه مدیون خودمانیم.....سال هاست که منظور نظر من جز خودم نیستم, جز بر خودم نظارت ندارم و جز در خودم غور نمی کنم, و اگر چیزی دیگر را مطالعه می کنم, برای آن است که برفور آن را بر خود یا بهتر بگویم در خود منطبق سازم......من, در این کتاب, دل نه به علاقه ی تو مشغول داشته ام نه به افتخار خود: برای تعهد اجرای چنین طرحی نیروی کافی ندارم."مونتنی اثر مستقیمی بر روی فیلسوفان غربی از جمله پاسکال, روسو و نیچه داشته است و نوشتارش در تمام دنیا به عنوان فلسفه و ادبیات تدریس میشود....مقالات شامل یک سری مطالب متنوع و مختلف از خرد انسانی تا هوای نفس و اهمیت آزادی و طعم حقیقت میباشد.....خلاصه این مطالب ما را با ضعف و حدود طبیعت انسان آشنا کرده و اینکه انسان هم آفریده ای است در جمع آفریدگان بدون امتیاز و شرفی خاص نه بالاتر و نه نامجهزتر...این شاید اولین باری بود که من از فیلسوفی میخواندم که مرکز توجه اش "خودش" بود و با توجه به روحیات و رفتارها و دگرگونی های خودش انسان را به تصویر کشیده بود....تصویری که به وضوح انسان را همان که هست می نمایاند: نابخرد, ضعیف با احساساتی بی ثبات و طبیعتی تیره و تار....اما همین موجود ضعیف اگر به تربیت خود به شکلی صحیح بپردازد به موجودی تبدیل میشود که "نه به درجه ی دروغ تنزل خواهد کرد و نه به درجه ی خشونت" و سرانجام "خواهد توانست در خوشی ها اعتدال و در محنت ها گشاده رویی خود را حفظ کند و چون قادر است که همواره از دست رفتن دارایی ها و نعمات خود را تاب آورد, طبیعتا آماده ی بالاترین محرومی نیزخواهد بود بی آن که او را حاجت باشد که پیوسته به مرگ بیندیشد که "نهایت زندگی است نه غایت آن". برای من که از خود نوشتن و ریزبینی در حکایات خودم امری است طبیعی این خوانش با لذتی فراوان همراه بود....همذات پنداری با خط به خط کتاب و همراه شدن با اندیشه ناب مونتنی ارزش این کتاب و بهترینی که آن را به من هدیه کرده بود صد چندان کرد برایم....

  • Jessica
    2019-03-27 17:41

    Tonight, all across America, tens of thousands of teenagers - perhaps hundreds of thousands - sit in front of laptops, writing essays. It is the most dreaded homework assignment for many of them, and if they go on to college, it will be the assignment most cited as making them lose sleep, their printer to break, their grandmother to die, their car to break down, etc. etc.Tonight, all across America, tens of thousands of teachers and professors count and recount the remaining essays in their grading pile. It is their most dreaded teaching activity. It is painstaking. It is grammar. It is word by word. In 1580, Michel de Montaigne, the world's first essayist and self-acknowledged inventor of the genre, set out to "attempt." Attempt what? He did not know, nor did he care whether he succeeded. He wanted only to write to understand himself better. And who better to do it? As he writes, he is the world's greatest expert on the subject! And there is no subject more important to him!And so, he isn't bothered if his essay on experience turns into an essay on farting. Farting is experience, after all! And he will also write what his mustache smells like, and that he likes scratching the insides of his ears, and that we say bless you after we sneeze because the air is coming out of our heads, not our butts (and he'll write, don't laugh! I read it in Socrates!) He needs the high of books and the low of lived bodily experience to express himself - and the goal here is to express himself and to understand himself. There is no other goal. He is not practicing his grammar or making a logical argument or finding three examples of imagery in Ovid. No. It's just an attempt. Compare to the hamburger essays that we force down our childrens' throats these days (the standardized 5-paragraph essay is sometimes even called the hamburger essay - it's got bread (fluff!), you see, at the beginning and end, and three ingredients or examples). We say this hamburger should look like these hamburgers. Say the same thing at the beginning and the end - do not attempt anything. Nothing should change. Nothing is tried, tested. Everything should be so logical, correct. Do not explore. Just do these three things. Do them again and again, and most importantly, do them like this on the test. It saddens me to see this form die at the hands of standardized testing. To attempt to write about ones experiences or things one has read - with no expectations, except the expectation of a journey through the mind, where one may bump into all sorts of wonders and miraculous objects and familiar or unfamiliar skeletons. But no. Sorry kids - hamburgers for everyone!

  • Alp Turgut
    2019-04-14 23:28

    Sabahattin Eyüboğlu'nun muhteşem çevirisi ve derlemesiyle okuma şansı bulduğum Montaigne'in "Denemeler / Essays" eseri yazarın hayata dair düşüncelerini kendi tecrübeleriyle samimi bir dille paylaştığı kapağını her açtığınızda sizle konuşan tek kelimeyle mükemmel bir başucu başyapıtı. Gönül isterdi ki Eyüboğlu 1400 sayfalık tüm eseri bizlere çevirebilseydi; çünkü "Denemeler"i okurken nadir yaşadığım o kitabın bitmemesini istediğim hislerini tekrar yaşadım. Her okuduğumda hayata olan bakış açımı değiştiren eserde herhalde çizmediğim satır kalmadı. Homeros'tan Cicero'ya bir sürü edebi referans barındıran kitaptan Montaigne'in neden bu kadar yüce bir yazar olduğunu anlamamak mümkün değil. Felsefe alanında çığır açan samimi ve yalın bakış açısıyla kendine farklı bir yer edinen Montaigne'in diğerlerinin aksine kimseye bir şey kanıtlamama çabasına hayran kalıyorsunuz. Montaigne hayatı kendi için yaşıyor; doğruları kendi için arıyor ve öğreniyor; kitabı da kendi için yazıyor aslında. Çünkü bu hayat kendimize ait;, biz kendimizi sevmezsek, kendimize saygı göstermezsek ve dikkat etmezsek başkaları neden etsin. "Denemeler" kalbimde bambaşka bir yer etti benim. Tekrar tekrar okunması gereken gerçek bir başyapıt olmakla beraber umarım ülkemizde de tam versiyonunun kaliteli bir çevirisi raflarda yerini alır. Montaigne'i çevirebilmek için öncelikle Montaigne'i anlamak gerektiğine inanıyorum; bu yüzden de ona layık bir tam çeviriyi okuyabilecek miyiz açıkçası pek emin değilim.03.12.2016İstanbul, TürkiyeAlp Turguthttp://www.filmdoktoru.com/kitap-labo...

  • Jeff
    2019-04-11 20:33

    so easy to read again and again. if you let him, montaigne will be your buddy for life. this is the great-great-great grandfather of the best blog on life you've read.

  • Ezgi
    2019-04-18 21:29

    Boşuna 'Montaigne-Denemeler' olmamış bu kitap. Yazıldığı çağ ve ismi itibariyle hep kasvetli, ağır bir şeyler beklemiş ve okumayı ertelemiştim. Türk eğitim sisteminde hemen karşınıza çıkarıldığı için yirmi sene kadar ertelemiş olabilirim okumayı. Yalın ve hala geçerli bir felsefenin aktarıcısıymış aslında. Neyse ki okuyarak bu kaybımı telafi ettim.

  • KamRun
    2019-04-13 18:42

    فساد قرن با همکاری فرد فرد ما پدید می آید: کسانی با خیانت و کسانی با بی عدالتی یا بی دینی یا ستمگری یا حرص و آز و یا درنده خویی، هرکس بر حسب توان خود. ضعیف ترین کسان با حماقت و بطالت و بیکارگی. و من در زمره ی اینانم. میشل دو مونتنینخستین بار نام مونتنی در کتاب مکتب های ادبی رضا سیدحسینی به چشمم خورد. مقاله ای از مونتنی در انتهای فصل باروک برای روشن کردن فضای فکری رایج آن دوره. مقاله ارتباط مستقیمی با موضوع فصل نداشت و اطلاعات جدیدی نیز ارائه نمی کرد، با این حال بخاطر شیوه ی استدلال و اندیشه ی ناب مونتنی ( که در آن دوره بسیار درخشان و در حکم نگین جریان روشن‌فکری فرانسه جای دارد)، مجذوب نوشته هایش شدم. مونتنی فرانسوی، از اندیشمندان و متفکران اومانیست قرن شانزده میلادی ست. یک شکاک (تنها ابلهان اند که مطمئن اند) با تفکر انتقادی و یک ماتریالیست. او موضع خاصی به دین ندارد و حتی در بعضی موارد به دفاع از جایگاه کلیسا بر می خیزد، با این حال او بارها به شیوه های گوناگون تکرار می کند که باید از هر تفکر جزمی دوری کرد و در مقالاتش نیز همین شیوه را پیش می گیرد. مونتنی اشاره ی خاصی به مابعدالطبیعه نمی کند و از سویی روح و جسم را متحد و غیرقابل تفکیک می داند. این موضوع را می توان مهر تاییدی بر ماتریالیست بودن او دانست. مونتنی شیفته ی اعتدال و میانه روی تفکر یونانی ست و در نگارش مقالات، پیوسته به آثار اندیشمندان و نویسندگان یونان و روم باستان رجوع می کند و در مقابل به مخالفت با باروک می پردازد. آثار مونتنی پس از او بر کلاسیسم تاثیر عمده ای گذاشت، از این رو می توان وی را از پیشروان اصلی کلاسیسم فرانسوی دانست، هرچند که آثار وی در ساختار و محتوا آنچنان کلاسیک نیست. او با صداقت تمام زشتی ها انسان را یادآور می شود و حقارت او را تصویر می کندآیا می توان چیزی به مضحکی این آفریده بینوا و نزار تصور کرد که نه تنها مالک خود نیست بلکه در معرض آزارهای همه چیزهاست و با این همه، خود را خواجه و سرور کائناتی می داند که شناخت کمترین جز آن در توانش نیست، چه رسد به این‌که بر آن فرمان راند. در لجن‌زار و کودزار جهان آشیان دارد و به بدترین و بی‌جان‌ترین و گندیده‌ترین بخش کائنات، در پایین‌ترین طبقه ی سرای و هرچه دورتر از گنبد افلاک، با پست‌ترین جانوران در بند و میخکوب است و بیان این موضوع بدین شیوه در تضاد با اصول کلاسیسم است. مونتنی همواره و در همه چیز، حتی در حرفه ی خودش، پیروی از قوانین طبیعت را توصیه می کند: هروقت بیمار شوم، دست طبیعت را آزاد می گذارم و می پندارم که برای دفاع از خود در برابر حمله هایی که به آن می شود، به چنگ و دندان مجهز شده استدریاره تتبعاتمونتنی در این کتاب موضوعات گوناگون را بررسی و در مورد آنها به تفصیل به بحث می نشیند. هدف او از این کار تنها یک چیز است: قضاوت قوه ی داوری خود. تتبعات موضوع واحدی ندارد و مونتنی در این اثر از هر چمن گلی می چیند و از هر دری سخنی می راند. آنچه که به مطالب انسجام می دهد، شخصیت خود نویسنده ست. مونتنی موضوع محوری کتاب خود است و نمی توان تتبعات را جدا از شخصیت وی خواند و فهمید. در تتبعات می گوید: من شخصیت خود را به مثابه ی مضمون و موضوع بر خویشتن عرضه داشته ام. بیش از آنچه کتابم مرا ساخت، من آن را نپرداختم و این موضوع به تتبعات صداقت و بی پیرایگی خاصی می بخشد که جاذبه ی اصلی کتاب است. مونتنی همچون آینه، به نقد تفکر، کردار و حتی جسم خویش می نشیند، آنچنان که اعتراف می کند از نقد و قضاوت و سخن دشمنان نمی ترسد، زیرا کسی نمی تواند بدتر از آنچه خود درباره ی کتاب و خویش گفته سخنی بر زبان براند. پیام تتبعات را می توان در سوال "چگونه باید زیست؟" خلاصه کرد. و مونتی به این سوال اینگونه پاسخ می دهد: در لحظه و مطابق میل طبیعت با لذتی مقرون به فضیلت و تقوا

  • Suzanne
    2019-03-26 22:43

    So now, on this journey of self-education, we arrive at Montaigne, the instrospective French essayist who was both devout papist and syphilitic whore-master. This is exactly the type of internal conflict that I like in a philosopher and avoid in, say, a husband or a physician or what have you. Of all the reading I've done in the past two years, Montaigne has taken up the most space in my copybook. I wrote down things he said that supported my biases and I wrote down things that challenged them. For instance, here he agrees with my bias against burning people at the stake for heresy:"After all, it is to put a very high value on your surmise to roast a man alive for them."While here he takes a firmer stance than I have taken against the questionable literary taste of young pupils:"Were our pupil's disposition so bizarre that he would rather hear a tall tale than the account of a great voyage or a wise discussion...I know no remedy except that his tutor should quickly strangle him when nobody is looking."Lately, this has spoken to me: "Others never see you: they surmise about you from uncertain conjectures; they do not see your nature so much as your artifice. So do not cling to their sentence: cling to your own."As has this: "Sometimes it is the bravest who may prove most unlucky...True victory lies in your role in the conflict, not in coming through safely: it consists in the honour of battling bravely, not battling through."I could not be more persuasive in getting you to read Montaigne than Montaigne himself. Which is why I've let him do most of this review.

  • Paulo Hora
    2019-04-04 17:48

    Um dos melhores livros que já li.Não sei como é possível alguém em 1580 colocar por escrito pensamentos tão profundos e clarividentes. Nem sabia que já havia tinta em 1580.Trata-se de uma auto-análise de um espírito iluminado - com uma eloquência que nunca tinha encontrado. Essa auto-análise de Montaigne serve como reflexão profunda do ser humano: dos seus hábitos, dos seus sentimentos, das suas intenções. E faz tanto sentido na altura como agora.Saramago, quando elencava os seus escritores favoritos, disse o seguinte sobre o Francês: “Montaigne, porque não precisou de Freud para saber quem era;”. E assim é - antes de qualquer psicologia ou estudos acerca do “eu” Montaigne fez uma análise racional e límpida sobre todos nós. Aproveitemos."Somos todos feitos de retalhos, entretecidos tão disformemente que cada elemento a cada momento age por conta própria. E tanta diferença há entre nós e nós mesmos como entre nós e outrem."

  • Esma Tezgi
    2019-04-22 23:43

    Normalde beğendiğim kitaplar için, "bu kitaba bir şans verin" derim. Denemeler içinse diyorum ki bırakın kitap size bir şans versin. Kitap öylesine güzel ki ilk sayfadan değerini anlıyorsunuz ve eşsiz bir şeyi elinizde tuttuğunuzu fark ediyorsunuz.Bana doğru gelen hiçbir şey yoktur ki yanlış gibi de gelmesin. Ben İş Bankası Yayınlarından çıkan baskısını okudum, kitabın başında Sabahattin Eyüboğlu'nun yıllar içinde yazdığı üç önsöz vardı. Önsözler hem çok güzel hemde sizi kitaba çok iyi hazırlıyor.Düşüncelerimizin en iyi aynası hayatlarımızın akışıdır. Denemeler'i oldukça yavaş ve özümseyerek okudum, en iyi yoğunlaşabileceğim anları seçerek okudum, günlerce elime almadığım oldu çünkü onu en iyi anlara sakladım ve bitmesin diye uğraş versem de bitti. Her insanda, insanlığın bütün halleri vardır. Kitapta bir sürü deneme var ve hepsi hayattan bir çok konuyu ele alıyor. Her bir deneme anlatmak istediğini hem çok güzel bir biçimde anlatıyor hem de fazla tek bir sözcük olmadan. Kitabı yıllarca susuzluk çeken birinin su içeceği gibi içtim, tadı hala damağımda, baş ucu kitabım oldu. Artık sık sık bu sudan içeceğim muhtemelen. İnsan hayatı denen bu yolculukta benim bulduğum en iyi nevale kitaplardır ve ondan yoksun anlayışta insanlara çok acırım. Montaigne bir abi, bir dost gibi, dertleşmek, danışmak ve sohbetinden bir parçaya dahil olabilmek eşsiz bir fırsat. Her sayfa da onu daha çok sevdim ve keşke onu görebilsem, konuşsa da saatlerce dinlesem dedim. Velhasılı kelam, Denemeler anlatılmaz, okuyun, bırakın kitap size bir şans versin.

  • Luís C.
    2019-04-22 21:25

    The finest souls are those that have more variety and flexibility.Book III, 3

  • B. Han Varli
    2019-03-31 15:43

    hafta sonu hakkında bir şeyler yazacağım, şimdi çok yorgunum uzun uzun anlatmak için

  • Mohamad
    2019-04-10 15:48

    کم بود، حتی کمبود

  • Kelly
    2019-04-04 18:29

    Alas, Real Life has intruded, and I had to cut short my acquaintance with M. Montaigne. I had mixed feelings about this, much like you have mixed feelings about a friend coming to save you from a fascinating person you've just met at a party- one with rather a high opinion of himself that he isn't shy of airing, but one that might possibly be well-justified. In a conversation with this person, you might find yourself bereft of something to say to him after the fifth or sixth time his cliche-filled comments nonetheless leave you with only, "Well.. that's one way to look at it," to say.. instead of "Who the eff does this guy think he is?"Montaigne may sound like a college freshmen high on his first Philosophy 101 class sometimes, but he was possibly the first guy to express himself that way. It can read as douchey now, but I think even with that, he manages to weave in enough of an interesting story to make it compelling reading. I also don't think the impression of him as an immature man lasts all that long- he expresses enough of living here that he has something to offer adult readers as well as those still in formation. His essay "On Books" in particular is memorable and brilliant (though take that with a grain of salt, from a bibliophile), and I recommend getting your hands on just that essay if possible. He can also be wonderfully self-deprecating and wise, humble and brutal in his own self-examination- he's apt to dismiss emotional problems with an Oscar Wilde like witty line like a flick of the wrist, a sensibility that is remarkably modern. He's a man of his time with all the prejudices that entails (including those against women and about religion), but it is the way he thinks about things and frames problems that will be familiar to the modern reader.

  • Perihan
    2019-04-07 18:50

    "Kitaplar, yaşlılığımda ve yalnızlığımda avuturlar beni. Sıkıntılı bir avareliğin baskısından kurtarır, hoşlanmadığım kişilerin havasından dilediğim zaman ayırıverir beni...Rahatımı kaçıran bir saplantıyı başımdan atmak için kitaplara başvurmaktan iyisi yoktur, hemen kendilerine beni çekerler, içimdekilerini uzaklaştırırlar. Onları aramadığım zamanlarda bile bana hiç kızmaz, kitaplar her zaman aynı sevecenlikle beni karşılarlar . İnsan hayatı denen bu yolculukta, benim bulduğum en iyi nevale KİTAPLARDIR ve onlardan yoksun olan insanlara çok acırım."(Denemeler, Montaigne, Sayfa 217)Bu kitap öyle lisede okudum deyip kenara çekilecek bir kitap değil anladım. Bu kitap tam bir başucu tam... Günlerdir bu kitapla yaşadım ve bugün bitti , ama ben bitirdim demek istemem. Çünkü bu kitap bitince tekrar başa döndürür insanı.

  • Foad Ansari
    2019-04-23 16:42

    مفصل در باره اش نوشته ام در بلاگم کتاب ارزش چند بار خواندن را دارد با توجه به عملگرا بودن مونتنی و آشنایی کاملش با فلسفه روم و یونان و حکمت شرقی تمام حرفهایش جا افتاده و ناشی از یک ذهن منظم است.

  • Megan
    2019-04-18 22:38

    Humility is a good quality. Montaigne could have used a little bit of it.

  • M. Milner
    2019-03-25 15:25

    Any Montaigne is more or less something I'd recommend (aside from his distasteful opinions towards women, he's remarkably timeless), so I'm concerned here mostly with the edition I read: J.M. Cohen's older translation for Penguin Classics, which has been reissued with as Montaigne: Essays. It's maybe a little stuffy, but it's a charming translation, well annotated with lots of notes (mostly to identify and translate the various quotes Montaigne sprinkled throughout his text). The introduction is good too, providing a nice history of the author and this book's legacy.There's only a couple of things I found lacking: there isn't a ton of context for the way Montaigne composed his text (although maybe a commentary is asking too much for an introduction) and it's a pretty short abridgement, containing just 26 essays, some of them quite short. It does include some of the more famous ones, though: On Friendship, On Cannibals, On Experience (easily my favorite of the collection) and On the Art of Conversation. There's also a fun one on smells, too. I'd recommend it to someone interested in reading Montaigne but is wary of tackling the complete essays. And if you're like me, you'll quickly want to move on from this to a more complete collection (like The Complete Works published by Everyman's Library).

  • Ceyda Akınç
    2019-04-08 19:40

    "Bize yaşamayı hayat geçtikten sonra öğretiyorlar" demiş Montaigne Hayat ve Felsefe adlı denemesinde.. yaşamak olarak sistemin kurallarında kalmak olarak öğretiyorlar bize.. sorgulamak, yeni düşünceleri keşfetmek, kendini tanımak, dogma fikirlerden örf- adetlerden öte düşünmek yok.. emekli olunca düşünürsün..Montaigne 16yy'da düşünmüş, o zaman için kitapta yazan şeyleri kaleme alması büyük bir mesele gerçekten.. birşey kanıtlamak derdinde olmayan, yeni ufuklar, lezzetler bulmak için yol çıkan birinin güçlü kalemi bu kitaptaki yazılar..

  • Amir Karimnejad
    2019-03-27 23:44

    طبق آنچه که رضا سید حسینی در کتاب مکتب های ادبی دسته بندی می کند میشل دو مونتنی در قسمت باروک جا می گیرد و تمام پیچ و تاب و شکاکیتش هم از همین حکایت می کند. البته مونتنی نویسنده ای نیست که بتوان او را در همین کلام خلاطه کرد. همانطور که ژرف بینی مونتنی توانست گوستاو فلوبر را حیرت زده کندو او (گوستاو فلوبر) آنگونه که در نامه هایش از وی یاد می کند او را مردی فاضل و نکته سنج معرفی می کند که باید آموزه هایش را با هوش و حواسی سرشار و متمرکز خواند ، می تواند خواننده های امروز را نیز متحیر کند و از انسان دوستی و اخلاق پاک مونتنی بهر مند سازد. و این همان کیفیت یست که مونتنی را از یک فیلسوف که بخواهد نظامی فلسفی ارائه کند مبرا می سازد و به تفحصات خود در دورن آدمی و شرح اخلاق انسانیت نایافته ای نزد دیگران اکتفا می کند. از این رو مترجم ایرانی نام تتبعات را برای این اثر برگزیده است. نوشته ی مونتنی به زبان قدیمی فرانسه نوشته شده و امروز به زبان جدید نیز ترجمه شده است. هر چه در این باره بیشتر بنویسم توضیح واضحات است، و هیچ متنی سازگار تر با شناخت نمی شناسم جز اثر فوق الذکر. مقدمه ی کتاب با نام درباره ی تتبعات بسیار گویا از احوالات مونتنی می گوید از تاثیرات و تاثراتش که از مقاله زیر ترجمه شده و در ابتدای کتاب جای گرفته:"Essais (les) de Montaigne" , in lafont-Bompiani , Le nouveau dictionnaire des oeuvres ,II , Robert Laffont, 1994.

  • Laila
    2019-04-13 18:33

    Uzun zamandır okudugum kitaplar boyle keyif vermiyordu diyerek baslayayim. Her sayfasinda hayata dair bir seyler buldugum yazildigi donemden bu gune insanı ve ona dair her seyi kapsayan mantikli onermeler sunan Montaigne kitabi. Ozellikle "yamyamlar uzerine" bolumunu okurken cok dusundugumu soyleyebilirim. Algilari ve gorunenin otesini yalin bir dille size aktarisiyla dusunce yapinizi temelden degistirebilecek bir eser. Her insanin hayatinin belli donemlerinde yeniden okumasi gerekir dedirtecek turde bir basyapit ki her okudugunuzda daha once dikkatinizi cekmeyen bir sey sizi mutlaka cezbedecektir diyebilecegim doluluga sahip!.. Kesinlikle okunmali.

  • Greg
    2019-04-11 16:44

    I’ve read a handful from the Donald Frame translation but prefer Screech. If anyone can be placed on a plane with Shakespeare for me, it is Montaigne. This selection includes some of the big ones, such as “On some lines of Virgil,” “On experience,” “On education,” “On fear,” and so on to the tune of 400 superlative pages. The Complete Essays is the true gem, but I bought that for the apartment; this one is for the train.

  • Alan Hoyle
    2019-04-04 23:34

    Simply wonderful! Montaigne: a man for all ages.I also really like this translation by M.A. Screech - where other modern(ish)translations I have read reshape the sentence structures to achieve a more familiar modern tone - Screech remains faithful to the Latinate structures that Montaigne employs (for Montaigne's first eight year, he was exposed only to Latin, and, though he wrote in French, Latin remained as his linguistic DNA).The essays never cease to amaze and delight; they are a wonderful combination of erudition, intelligence, humility and humanity.

  • Derya
    2019-03-31 20:38

    Tadını çıkara çıkara okumalısınız bence. Ben öyle yaptım. Birden okuyamıyorsunuz, okusanız bile tam anlayamazsınız. En çok altını çizdiğim kitaptı. Ki ben deneme okumayı sevmem bile ama bu kitapta deneme okumak hoşuma gitti.

  • Damla
    2019-04-11 15:35

    "Tabiat bizi özgür ve bağımsız yaratmış, bizse tutup kendimizi birtakım çemberler içine hapsediyoruz."

  • Narin
    2019-03-30 21:26

    Denemeler, yıllarca bana evin bir köşesinden bakıp duran, ara sıra ortalıktan kaybolan ama günler veya aylar sonra yine ellerimin arasında bulduğum sahip olduğum en eski basıma sahip olan kitaptı. 1989 basımı bu kitabı okumayı hep erteledim. Benim için ağır olur dedim, anlamam dedim, sıkılırım dedim... Ama yılların sonunda artık genç yetişkin, fantastik türünden olan romanlardan eski tadı alamamam ve çoğunun farklı karakter adlarıyla yazılmış aynı kurgular olduğunu düşünmeye başlamamla uzun zamandır bana göz kırpan bu kitabı artık okumamın vaktinin geldiğini düşündüm."Bu kitabı, yakınlarım için bir kolaylık olsun diye yazdım. İstedim ki beni kaybedecekleri zaman (ki pek yakındır) hakkımda bildikleri daha ayrıntılı ve daha canlı olsun.” Bu ne güzel bir düşüncedir... Hayatı yaşamış, tanımış bir insanın geride kalanlarla tecrübesini, bilgisini paylaşma fikri ne kadar muhteşem."Hikayemi saati saatine yazmam gerekiyor. Az sonra değişebilirim. Yalnız halim değil, amacım da değişebilir. Benim yaptığım değişken ve birbirine benzemeyen olayları, kararsız ve bazen çelişmeli fikirleri yazıya dökmektir. Acaba benliğim mi değişiyor, yoksa aynı konuları ayrı şartlara ve ayrı bakımlara göre mi ele alıyorum?” Bir kelimesini bile kaçırmamak adına, artık ilerleyemediğimi farkedene kadar kitabı baştan tekrar ve tekrar defalarca kez okudum. Bu kadar kitap okumuşluğum var, bu şekilde kendime her kelimeyi özümseyip sindirmek için ekstra zaman tanıdığım çok az kitap vardır. "Denemeler"de bu kitaplardan biri oldu."Kendinden aşağıya bakıp da kendi kafasına hayran olan adam, kendinden yukarıya, geçmiş yüzyıllara gözlerini kaldırsın; o zaman yüzlerce devin ayakları altında kalacak ve burnu kırılacaktır.” Kitabın adından da anlaşılacağı üzere, Montaigne neredeyse aklınıza gelebilecek her türlü şey ile ilgili bir düşünce paylaşmış Denemelerinde.O fikirleri o dönemde nasıl edinmiş, onlarla o dönemde nasıl yaşayabilmiş bilmiyorum ancak iyiki onları, "Beni öldükten sonra, ne eksik ne fazla, olduğum gibi tanıyın" diyerek paylaşma kararı almış."Krallar hiçbir şeyimi almazlarsa bana çok şey vermiş olurlar; hiçbir kötülük etmezlerse yeterince iyilik etmiş sayılırlar bana. Bütün istediğim budur onlardan.” Denemeler, ölümle, hayatla, yasalarla ve geri kalan birçok şeyle ilgili ufkunuzu açacak birçok bakış açısı, farklı düşünce barındırıyor içinde. Belki, okuma alışkanlığınıza göre, tek başına okuması biraz yorucu ve boğucu olacak, ancak yanına sevdiğiniz türden okumayı destekleyici bir roman aldığınız taktirde nasıl bittiğini anlamayacak, çoğu satırı unutmamak için bir yerlere karalamak isteyecek, sonunda ise "İyiki okumuşum!" diyeceksiniz."Son gününüzden neden bu kadar korkuyorsunuz? O gün, sizi öldürmede öteki günlerinizden daha fazla bir iş görmüyor ki! Yorgunluğu yapan son adım değildir; son adımda yorgunluk sadece ortaya çıkar. Bütün günler ölüme gider, son gün varır.” Kitap bittiğinde uzunca bir süre kitapta işaretlediğim yerleri alıntı defterime geçirmekle meşgul oldum. Her biri öyle güzel ve derin fikirler barındırıyor ki... Buraya yazabildiklerim defterime doldurduklarımın yanında bir hiç! Keşke hepsini burada paylaşabilsem ama maalesef mümkünü yok. Elimdeki kitabın çevirisi Sabahattin Eyuboğlu'na ait olduğu için ayrı bir tad aldım. Ancak Goodreads'de kitap bilgilerinde bakarken orijinalinin bin küsur sayfa olduğunu görünce oldukça şaşırdım. Keşke tam metni okuma imkanım olsaydı. Kim bilir neler eksik, neler kaçırdım…Okumalısınız."Bize yaşamayı hayat geçtikten sonra öğretiyorlar."

  • Nelson Zagalo
    2019-04-18 22:39

    Os “Ensaios” de Montaigne criam a partir da sua leitura uma experiência magistral em termos da aprendizagem de si, obrigando-nos a confrontar a importância da leitura e do seu impacto sobre o nosso ser. Montaigne começou esta obra em 1571, com 38 anos, tendo terminado a mesma apenas na sua morte, em 1592, com 59 anos. Os “Ensaios” foram um projeto de vida, mas mais do que isso ou talvez por isso mesmo, demonstram em si o processo de transformação intelectual de um ser humano. Neste caso falamos de alguém com elevada curiosidade intelectual e uma capacidade tremenda para se dedicar ao estudo em busca de respostas para essa curiosidade.Os “Ensaios” surgem a partir da reclusão a que Montaigne se votou a si mesmo. Em 1571 retirou-se da sociedade e família, e fechou-se numa torre juntamente com a toda a sua biblioteca de mais de 1500 obras, até 1580. O que podemos ler nos “Ensaios” é assim o resultado desse esforço, mas ao mesmo tempo o crescimento e amadurecimento intelectual de alguém, que depois de ter vivido quase 40 anos em plena sociedade, decide retirar-se para tudo analisar ao microscópio da dúvida sobre si mesmo. O primeiro e segundo livros são publicados em 1580 quando Montaigne resolve pôr fim ao processo de exclusão, de recusa da vida vivida apenas através dos livros, e assim voltar à sociedade, viajar e voltar a assumir cargos políticos.“Os livros são agradáveis, mas se por frequentá-los perdermos, por fim, a alegria e a saúde, nossas melhores qualidades, abandonemo-los: sou dos que pensam que seus frutos não podem compensar essa perda.”Deste modo o terceiro livro, que surge passados 8 anos após a saída da reclusão, assume todo um novo figurino, não apenas pelo amadurecimento, mas também porque realmente Montaigne se transformou, passou a ver o mundo pelos seus próprios olhos, colocando em causa tudo o que tinha lido, tudo o que tinha ouvido, passando a filtrar o mundo à sua volta por meio da observação e experiência pessoal.“Estudo a mim mesmo mais que a outro assunto. É a minha metafísica, é a minha física.”Fico a pensar que existe um risco para quem leia apenas o Livro 3, que surge em todos os séculos, e aquele em que vivemos não é excepção, de se pensar que basta isso, a experiência e observação, para se compreender o mundo que nos cerca. Por isso se torna tão perigoso descontextualizar escritos e expressões, que é aquilo em que se especializam alguns dos vendedores de sonhos, que promovem o mundo ausente de escolas, ausente de passado, centrado no presente, centrado no Eu apenas. Montaigne se o fez e disse no seu terceiro livro, foi por ter atingido uma maioridade intelectual, o que lhe permitiu ganhar um nível de consciência raro, de si, dos outros e do mundo, algo que em grande parte se ficou a dever às leituras que realizou, e que tão profusamente cita ao longo dos três livros.“Abraço com mais gosto os princípios da filosofia que são os mais sólidos: isto é, os mais humanos e nossos. Minhas opiniões correspondem ao meu comportamento, humildes e modestas. A meu ver, a filosofia finge-se de criança quando levanta a crista para nos pregar que é uma aliança selvagem casar o divino com o terrestre, o sensato com o insensato, o severo com o indulgente, o honesto com o desonesto. Que o prazer é qualidade bestial, indigna de ser provada pelo sábio. E que o único prazer que ele tira da fruição de uma bela jovem esposa é o prazer de sua consciência por estar praticando uma ação segundo as regras. Como calçar suas botas para uma cavalgada útil. Possam os sequazes dessa filosofia ter, no desvirginamento de suas mulheres, tão pouca firmeza, e nervos e suco quanto têm seus argumentos! Não é o que diz Sócrates, preceptor deles e nosso. Ele aprecia, como deve ser, o prazer corporal, mas prefere o do espírito, por ter mais força, constância, facilidade, variedade, dignidade. Este não anda sozinho, segundo ele (que não é tão fantasioso assim), mas é apenas o primeiro. Para ele, a temperança é moderadora, não adversária dos prazeres. A natureza é um guia gentil, mas não mais gentil do que sábio e justo.”“É uma perfeição absoluta, e como divina, saber gozar lealmente de seu ser. Procuramos outros atributos por não compreendermos a prática dos nossos, e saímos de nós mesmos por não sabermos o que nele se passa. No entanto, pouco adianta subir em pernas de pau, pois mesmo sobre pernas de pau ainda temos de andar com nossas pernas. E no trono mais elevado do mundo ainda estamos, porém, sentados sobre nosso traseiro. As mais belas vidas são, a meu ver, as que se conformam ao modelo comum e humano, bem ordenadas, mas sem milagre, sem extravagância.”Estas duas citações foram retiradas do final do seu livro, e dão conta do ponto a que chegou Montaigne. No início do livro dizia-nos que procurava descrever o Homem (estamos em plena Renascença), do modo mais franco e honesto, o que fez através da enorme quantidade de obras lidas e da enorme capacidade para entreter a dúvida constante. Ao fazê-lo criou todo uma nova abordagem ao modo de escrita de não-ficção, desenvolvendo o modelo daquilo que viria a ficar conhecido como o Ensaio Académico, e que ainda hoje se realiza nas Universidades.No final deste livro assumo por completo a dívida que temos para com o período da Renascença. Sempre a reconheci, mas enquanto conhecedor dos méritos nas artes plásticas e visuais (Michelangelo, Donatello, Botticelli, Raphael) e ciências (Maquiavel, More, Copernicus, Galileo, e claro Leonardo Da Vinci). Mas os efeitos de todo este período, que teve o seu auge no final do século XV, estenderam-se no tempo até ao que podemos considerar a última fase do Renascimento, final do século XVI e início do século XVII, com a Literatura a dar-nos o trio: Miguel Cervantes (1547-1616), William Shakespeare (1564-1616) e Montaigne (1533-1592).

  • Deb (Readerbuzz) Nance
    2019-04-22 16:29

    What went wrong? I read two books about Montaigne's Essays before I actually read the essays themselves. Wouldn't you think I'd love the essays even more than the books I read about the essays? I didn't. I found the essays tedious, honestly. Maybe it was just the translations? I don't know, but I couldn't get to the end of this book quickly enough.

  • Pedro Freitas
    2019-03-30 15:41

    Primeira, superficial e talvez até mesquinha avaliação da obra: Estamos perante auto-ajuda do século XVI. Calma conhecedores literários do senhor Montaigne, estou consciente da blasfémia que aqui disse! Até porque estamos perante um conjunto de ensaios bem melhor embrulhados que qualquer livro peseudo místico/iluminador exposto numa qualquer prateleira de supermercado. Aqui há ética e verdadeiro conhecimento. No fundo Montaigne não é um doutrinador, nem criou uma corrente filosófica qualquer, digamos que dá conselhos…sábios é certo, fundamentados e intervalados com umas belas passagens clássicas.Mas Montaigne é também um fruto do tempo, encaixado entre o renascimento e o iluminismo reflecte, ele próprio, este entalamento da História.De um lado temos um Montaigne com uma visão dessacralizada da morte, tirando-a do centro do pensamento, das angústias e dos anseios. Ou ainda um Montaigne com uma visão já meia-iluminista da educação…com umas teorias do aprender pelo lúdico ou ainda o ter o extremo cuidado de não repreender a criança, não vá ela traumatizar-se (sim eu pelos vistos sou um conservador medieval nestas matérias, uma vez que não engulo nenhuma destas larachas).Por outro lado temos ainda um ensaísta profundamente machista, numa sociedade em que amizades são apenas e só entre senhores e as mulheres (esse ser frágil e servil ser) ficam em casa a zelar pelas gerações que hão-de vir.Mas no fundo, hoje como então os problemas e temas de ensaio são os mesmos: a desigualdade, a tristeza, a amizade, a solidão ou o como alcançar uma consciência moderada e ajuizada. Até naquela época muitos já procuravam em longas viagens a sítios longínquos a forma de encontrar o verdadeiro “ser”, algo que Montaigne desdenhava pois, e citando Sócrates (o clássico), tal nunca funcionaria pois: “ ..os seus vícios acompanharam-no” [especial nota neste trecho para um potencial leitor deste texto que possa estar em casa de pijama a sentir as contingências da primavera: pelos vistos, segundo alguns pensadores, fugas para Índia não resultam!] :PPassaram quase 500 anos, as inquietações mantêm-se, as questões perduram, no fundo não são os dilemas éticos daqueles ou destes homens...mas de todos os Homens, num ensaio que nem Montaigne nem nenhum outro poderá algum dia terminar.

  • Quentin Crisp
    2019-04-18 15:37

    Refreshing!The four essays in this selection are: 'On the Cannibals', 'On Smells', 'On the Art of Conversation' and 'On Thumbs'.Stercus cuique suum bene olet.What does this mean? For those, like myself, not conversant with Latin, a translation is given in the book. The reader might be surprised to find it familiar.Everyone's shit smells good to himself.The footnotes explain that the source is Erasmus and that Erasmus links the saying to Aristotle.If you want to get a taste of how far back such familiar things go, then this volume is not a bad place for stumbling upon many such little things, by accident as it were - accident facilitated by Montaigne's digressive style.There are two substantial essays here, and two diverting bagatelles. The substantial ones are 'On the Cannibals', which gives quite a sympathetic and non-judgemental view of the cannibalism of the then new world (to the Europeans) of South America, and 'On the Art of Conversation', which, it seems to me, should be required reading for anyone before they are allowed to post on an internet message board.It is interesting that Montaigne had enough roving curiosity even to write a little piece on our opposable digits.I shall read the complete essays some day, I hope.