Read De zomer hou je ook niet tegen by Dimitri Verhulst Online

de-zomer-hou-je-ook-niet-tegen

Pierre is een beginnende zestiger en ontvoert een mentaal gehandicapte jongen van vijftien naar de Provence. Daar zal hij de jongen het verhaal vertellen over de liefdesrelatie die hij met zijn moeder had, hoe die tot stand kwam, over haar intense kinderwens en zijn twijfel over zijn rol als vader. Uiteindelijk zal hij het ook moeten hebben over hoe die prachtige en passioPierre is een beginnende zestiger en ontvoert een mentaal gehandicapte jongen van vijftien naar de Provence. Daar zal hij de jongen het verhaal vertellen over de liefdesrelatie die hij met zijn moeder had, hoe die tot stand kwam, over haar intense kinderwens en zijn twijfel over zijn rol als vader. Uiteindelijk zal hij het ook moeten hebben over hoe die prachtige en passionele relatie eindigen kon, en wanneer de mentaal gehandicapte jongen werd verwekt....

Title : De zomer hou je ook niet tegen
Author :
Rating :
ISBN : 9789059652743
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 94 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

De zomer hou je ook niet tegen Reviews

  • Esmé Van DenBoom
    2019-02-19 21:52

    verdient 2,5 maar helaas, dat kan niet op Goodreads. Plus voor de taal, min voor de geringe spanningsboog en daardoor uitmelken van diezelfde taal.

  • Bodine
    2019-02-12 20:04

    Eens moet de eerste keer zijn: dit boek wil ik gewoon niet uitlezen, zelfs al zijn het nog maar zestig pagina's. Als het er allemaal wat minder dik bovenop had gelegen, dan had ik het misschien nog een goed boek kunnen vinden, maar elke zin voelt als een statement en met elk woord groeide mijn walging. Als iemand wil dat ik ooit nog iets van Verhulst lees, zullen ze met heel veel overtuigingskracht moeten komen.

  • Jan
    2019-02-09 20:13

    De novelle ‘De zomer hou je ook niet tegen’, geschreven en gepubliceerd ter gelegenheid van de boekenweek 2015, is mijn eerste kennismaking met literair werk van Dimitri Verhulst. Het trefwoord van deze boekenweek is ‘waanzin’, het motto ‘te gek voor woorden’.De zestiger Pierre ontvoert Sonny op de dag voor diens zestiende verjaardag vanuit de instelling waar de jongen wordt verzorgd, naar Zuid-Frankrijk. Daar vertelt Pierre het verhaal van zijn liefdesrelatie, die bijna twee decennia eerder begon, met Sonny’s moeder. Sonny wordt, al in de eerste zin, aangeduid als ‘een zwijgzame, vegetatieve imbeciel’. Sonny’s moeder had een indringende kinderwens. Pierre had die eigenlijk niet. Pierres verhaal wordt – noodgedwongen, Sonny is niet in staat om te reageren – een monoloog. Tussen de verhaaldelen brengt een alwetende verteller ook nog wel eens iets te berde.Tijdens de vertelling bekropen mij verscheidene gedachten. Is die anonieme verteller nodig? Want die spreekt dezelfde toon als waarmee Pierre vertelt. Daardoor is het verschil in vertelperspectief minimaal. Wat is de functie van de aanwezigheid van Sonny tijdens de mijmeringen van Pierre? Daar ben ik nog niet uit, terwijl het antwoord mij wel van belang lijkt voor het doorgronden van de porté van de novelle. Of het moet zijn dat deze jongen, Pierres zwijgende publiek, de spanning erin moet houden over waaaruit hun verwantschap bestaat. Dan de kwestie van de emotiën: op de emotie-seismograaf is nauwelijks een grote amplitude kenbaar, terwijl het onderwerp zich er goed voor leent. Het had uiteraard geen melodrama hoeven worden. Maar, bijvoorbeeld, ingelaste retrospectieve dialoogjes zouden de novelle goed gedaan hebben. Het blijft nu een en al beschouwing. Zelfs de naam van Pierres geliefde komen wij niet aan de weet. En de boektitel klinkt ook al tamelijk schouderophalend. Dan nog zou er spanning kunnen zijn opgebouwd; er is veel terughoudendheid. Dit laatste zorgt er in mijn perceptie voor, dat de uiterlijke verschijnselen van de vertelling de overhand krijgen, zoals de gebezigde taal. Die is rijk, vet ja smeuig. (Heeft Verhulst deze kunst afgekeken van Wolkers in diens betere essays?) Op zichzelf doet rijke taal mij goed. Maar de emotie-vlakte gevoegd bij de aandacht die de auteur heeft besteed aan zijn formuleringen: het doet mij geen deugd dat het taalgebruik komt bovendrijven alsof de taal de hoofdpersoon is. Maar het cynisme en meestal sarcasme, waarvan het taalgebruik overloopt, heeft wellicht de functie van het late afreageren van een midlife-crisis gepaard aan schuldgevoel, waarin Pierre zich bezighoudt met de ontwikkeling van de relatie met de vriendin, met alle omtrekkende verbale bewegingen van dien.Wat toch overeind blijft, is het verhaal van de liefdesrelatie.Op een gegeven moment trekken Sonny’s moeder en Pierre bij elkaar in. Een belangrijk element in Pierres leven zijn zijn boeken. Na diverse verhuizingen houdt hij een kern van driehonderd boeken over. En dan staat er: “Meer dan twintig titels hadden we dubbel.” Dan volgt een opmerking in juichtoon. En wat ik daaraan vermakelijk vind, is dat ik op deze website vaak toegeef aan deze nieuwsgierigheid :)Op deze zin volgt wat ik een van de mooie passages van het boek vind. Deze en andere kernstukken hebben mij doen besluiten, de novelle als geheel positief te waarderen (positief waarderen op GR begint bij mij met drie sterren). JM

  • Sarah
    2019-02-11 21:10

    Op voorhand heb ik de besprekingen over dit boek gemeden, zodat ik onbeïnvloed het boek kon lezen. Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog, ik was vooral nieuwsgierig. Maar ik moet zeggen dat deze roman/novelle het beste is wat ik al van Verhulst gelezen heb. Niet cynisch zoals 'De laatkomer' en ook niet boers of hard zoals 'De helaasheid der dingen'. Misschien is het verhaal voor sommigen te sentimenteel, maar deze vertelling over een mislukte liefdesgeschiedenis kon mij wel bekoren. Meer van dat, graag.

  • Tjibbe Wubbels
    2019-01-29 23:13

    Verhulst is een zinnenkunstenaar. Dat is hij ook als hij maar een kleine honderd pagina's heeft. Het is ongelooflijk wat hij in die honderd pagina's weet te pompen. Klein minnetje is dat hij wat vaak geforceerd shockerend probeert te zijn. Dat heeft zo'n jongen toch niet (meer) nodig.

  • Rarufu
    2019-02-10 23:05

    Gelezen in het Nederlands (origineel). Bezit.Concept: 4Uitvoering: 3Stijl: 3Galm: 2Er is iets mis met dit boek. Met het gegeven van het verhaal niet ( Een man vraagt zich hardop af waarom z'n leven zo gelopen is zoals het gelopen is en pakt dit groots aan door dat wat nu symbool staat voor het ontspoorde in zijn leven (Chopin) te verenigen met de plek waar hij het gelukkigst is geweest. Als een speelfilm laat hij de gebeurtenissen op chronologische volgorde de revu passeren om zo tot de climax te komen voor de lezer: wanneer en vooral waarom dan toch ontspoorde dat geluk? ). Ook met de schrijfstijl van Verhulst is weinig mis; hij neemt je eigenlijk meteen bij de hand en sleurt je mee de weg op naar Zuid-Frankrijk als ware je Chopin zelf. Bovendien zijn de 'Gedankenspiele' van de man mooi waardoor je je goed in 'm kunt verplaatsen zodat je met hem mee voelt, wat belangrijk is bij dit soort verhalen. En toch...dat wat groots werd opgezet met de vraagstelling werd niet groots beantwoord, helaas. De uiteindelijke reden is voor mij toch een anti-climax en werd voor mijn gevoel veel te gehaast neergepend.

  • Anna
    2019-02-07 16:11

    Mooi verhaal, krachtig en typisch Verhulst. Ik heb genoten!

  • Elianne van Elderen
    2019-02-21 15:11

    3.5 misschien, of 3.25, of gewoon 3 ik weet het niet. In het begin was ik heel nieuwsgierig; een oudere man die een gehandicapte ontvoert, dat leek me een interessant verhaal. Echter na een tiental pagina's, toen het verhaal inmiddels in de, op het eerste ogenblik, verrassende, maar op het tweede ogenblik, ietwat teleurstellende banen was geleid, was ik een beetje teleurgesteld. Toch bleef ik doorlezen door het prachtige taalgebruik. Boeken van Dimitri Verhulst lezen zich altijd in mijn hoofd vanzelf voor in zijn stem. Heerlijk. "Ik had een lekke binnenband, en heb die nooit meer vervangen. Zo gaat dat, met liefdes." Van zulke zinnen kan ik wel genieten, ja. In het midden van het boek ging alles vrij traag, hoewel Verhulst zichzelf bewust leek te zijn van zijn clichés kabbelde hetzelfde stroompje verder. Tegen de laatste handjevol pagina's kwam het ineens weer in een stroomversnelling. Alles waar je op had gewacht gebeurde ineens tegelijk en ook alles waar je daarna niet meer op had gewacht. Al met al, het begin en concept: goed, het midden: wat matig, het einde: snel maar redelijk.

  • Joke
    2019-02-16 22:21

    Een novelle, boekenweekgeschenk 2015, waarin Verhulst je meesleept in een liefdesverhaal, verteld door een oudere man aan een zwaar gehandicapte tiener. Intens, tragisch, mooi.

  • Daphne
    2019-01-31 18:52

    3,5 sterren. Wijn op een bergtop met een invalide jongen. En een liefdesgeschiedenis.Kort, vermakelijk werkje.

  • Samantha
    2019-01-26 22:56

    Na het lezen van Grijs gebied, bedacht ik me dat ik nog zo'n dun boekje had liggen, namelijk het boekenweekgeschenk van dit jaar. Nu ik toch bezig was mijn andere boeken te vermijden, kon ik net zo goed dit boekje even lezen tussendoor, maar dat viel tegen.Pierre, besluit een mentaal gehandicapte jongen te ontvoeren uit zijn verzorgingstehuis, om het boven op een berg in Frankrijk een verhaal te vertellen, als cadeau voor zijn 16e verjaardag.Hoewel het een dun boekje is, vond ik het heel moeilijk om in dit verhaal te komen en daardoor deed ik er ook behoorlijk lang over. Pierre vond ik geen aangenaam persoon en de schrijfstijl vond ik echt niet prettig. Veel grof taalgebruik, onnodig veel onduidelijke woorden of vergelijkingen, nee Dimitri, mijn eerste kennismaking met jou was geen succes.Hoewel ik het einde uiteindelijk wel mooi vond en ik Pierre beter begreep, vond ik het boek over het algemeen vies tegenvallen en totaal niet mijn ding.

  • Anita
    2019-02-08 16:13

    Een harde, cynische toon, maar in prachtige taal, met smaak gekozen woorden en beelden wordt het goede leven beschreven, dat niet mag zijn.Wat het een beetje verpest is dat Pierre, die zich beroept op zijn culturele achtergrond, een benepen type is, vol zelfmedelijden en leeg van empathie. Waarom heb je het nodig om iemand die je niet kan verstaan zo hufterig aan te spreken. Dat rijmt niet met zijn grote verhaal.Bij het lezen kwam af en toe de herinnering op aan het boekenweekgeschenk van Tommy Wieringa. Een oudere jongeman met een beeldschone vriendin. Het komt tot een huwelijk. Het sprookje gaat teloor zodra er een kind komt. De man wordt uit zijn huis verdreven en er is eveneens sprake van een kind met een gebrekkige ontwikkeling. Is het boek van Verhulst een reactie op dat van Wieringa? Gaat het over relaties en over kinderwens?

  • Hanneke Wildschut
    2019-02-18 21:57

    Aandoenlijke vertelling van Pierre over zijn grootste liefde aan de imbeciele Sonny.Knap hoe Verhulst je naar een einde lijkt te leiden dat anders is dan je verwacht, net als het leven van Pierre anders verlopen is dan hij had verwacht. (net als het kind van de naamloze moeder niet de vervulling van haar kinderwens blijkt te zijn). Het leven loopt zoals het gaat, de zomer hou je ook niet tegen...

  • Marc
    2019-02-14 22:21

    Boekenweekgeschenk, dus beperkte ambitie. Curieuze mengeling van monoloogstukken en vertellersstandpunt. Taalgebruik soms spetterend, met leuke vondsten, maar ook opvallend Vlaamse woorden en uitdrukkingen (vb "gestampte boer"), terwijl de geschetste ik-figuur (Pierre) weggelopen lijkt bij Brouwers en Van der Heijden, andermaal een marginaal mannetjesputtertje dus. Dus maar matige score.

  • Vero
    2019-01-27 21:52

    Eigenlijk verdient het voor mij een 3,5. Hoewel het begin me wat shockeerde, kwam er al heel snel een tedere vertelling met een fijn 'vlaams' woordgebruik. En dat neemt me altijd heel erg in voor Verhulst.

  • Meike
    2019-02-23 16:12

    Dit boek viel een beetje tegen... Dimitri Verhulst heeft naar mijn mening betere boeken geschreven!

  • Lyanne
    2019-01-25 21:00

    7.0

  • Peter Vercammen
    2019-02-11 22:08

    Fantastisch lyrisch en vlot geschreven.In the end wel gewoon een verhaaltje, voor mijn eerste Verhulst had ik karakters met meer diepgang verwacht.. Jammer!

  • Rene Ijzermans
    2019-01-29 20:53

    Een schrijfstijl die irriteert, wat me al eerder opviel in zijn essay over het toegewijde bestaan als supporter van Standaard Luik. Mij te sarcastisch, gekunsteld en ver weg gezochte humor.

  • Rana Sgt
    2019-02-12 23:22

    Bibliografisch adres: Verhulst,Dimitri.De zomer hou je ook niet tegen, België,stichting CPNB,2015.94p.Biografie: Dimitri Verhulst (1972) werd geboren in Aalst. Hij wordt gezien als een van de grote schrijvers van de Lage Landen. Zijn werk verschijnt in meer dan twintig talen en werd bekroond met verschillende literaire prijzen. Van de klassieker De helaasheid der dingen werden meer dan 200.000 exemplaren verkocht en het boek werd verfilmd en bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs. Met Godverdomse dagen op een godverdomse bol won hij de Libris Literatuurprijs. Van De laatkomer werden binnen een paar maanden meer dan 75.000 exemplaren verkocht. Ook dit boek wordt verfilmd, voor toneel bewerkt en over de hele wereld vertaald.In 2014 verscheen zijn roman Kaddisj voor een kut. Verhulst was de schrijver van het Boekenweekgeschenk 2015, De zomer hou je ook niet tegen. Onlangs is bij Atlas Contact zijn nieuwste boek Het leven gezien van beneden verschenen.Bron: http://www.dimitriverhulst.nl/biografie/Ik heb het boek ‘De zomer hou je ook niet tegen’ gelezen. ‘De zomer hou je ook niet tegen’ is een een korte roman van Dimitri Verhulst. Mijn eerste beeld over de roman was iets meer negatiefs. Het leek me een zeer saaie roman door de flap omdat er op de flap een oude man in de donker stond. Het trok me dus helemaal niet aan om die roman te lezen. Maar toen ik het aantal pagina’s van de roman zag , veranderde mijn keuze ook direct want de roman bestond enkel uit 94 pagina’s wat ideaal was voor mij. Nadien had ik de flaptekst gelezen en besloot ik uiteindelijk om de roman te lezen. Het verhaal gaat over een man genaamd ‘Pierre’ van begin zestig die een zwaar gehandicapte jongen genaamd ‘Sonny’ op de vooravond van zijn zestiende verjaardag ontvoert. In het begin van het verhaal vond ik het saai omdat ik niet echt begreep waarom Pierre Sonny ontvoerde maar nadien werd het verhaal interessanter voor mij want op de volgende pagina’s had ik te weten gekomen dat Sonny de zoon was van zijn enige echte liefde. Pierre begon alles te vertellen tegen Sonny over de moeder van Sonny dus over zijn enige echte liefde in zijn leven. Bij het lezen van de roman had ik veel verschillende emoties beleeft zoals het verdriet. Pierre had de moeder van Sonny pas op zijn 45ste jaar tegengekomen terwijl de moeder van Sonny 12 jaar jonger was dan hem. De moeder van Sonny wou een kindje krijgen samen met Pierre maar Pierre was al getrouwd en had zelf een dochter. Daardoor wou hij geen kind meer krijgen en besloot hij om de contact te verbreken met de moeder van Sonny. Na een tijdje was de moeder van Sonny zwanger. Het was heel moeilijk voor haar omdat ze niemand had. Ze was helemaal alleen tijdens haar zwangerschap. Pierre zag ze wel soms maar dit zou voor haar helemaal niet genoeg geweest zijn. Ik vond het heel spijtig voor de moeder van Sonny want volgens mij heeft ze zo’n leven niet verdient. Wat me nog triestiger maakte, was dan het feit dat Sonny gehandicapt geboren was. Tegelijkertijd was ik ook heel blij want door Pierre weet ik nu de betekenis van de echte liefde. De manier hoe Pierre de moeder van Sonny beschreef was zeer mooi. Pierre was heel hard verliefd op haar en beschreef haar als de perfectste vrouw op de wereld. Op een moment had ik zelf het gevoel om in de plaats van haar te willen zijn. Bij het lezen van het verhaal was ik ook zeer nieuwsgierig omdat ik niet wist waar de moeder van Sonny was. Daardoor las ik het boek constant verder tot ik het einde van het verhaal wist. Jammer genoeg was het einde niet een einde die ik verwachtte want op het einde van het verhaal was ik te weten gekomen dat de moeder van Sonny gestorven was. Ik vond het enorm triestig voor Pierre want hij had een schuldgevoel en hij had ook heel veel spijt omdat hij haar achterliet toen ze een baby wou krijgen. In het algemeen was ik echt verbaasd over de roman want ik dacht dat ik het saai zou vinden maar integendeel leefde ik mee met Pierre in het verhaal. Ik zat helemaal in het verhaal en werd super emotioneel. Volgens mij is het een roman die iedereen moet lezen omdat je daarin heel veel emoties beleeft. Het is een roman waar je leert wat het voelt om op iemand verliefd te worden. Het is ook een spannende roman omdat je het einde van het verhaal niet kunt voorspellen. Ik raad dus aan iedereen aan om die roman te lezen.

  • Lieke
    2019-02-10 19:02

    Vertellen kan 'ie wel! Maar het is niet mijn stijl. Een zinnenkunstenaar, wordt 'ie genoemd. Dat snap ik wel, maar voor mij was het allemal wat too much. Het verhaal zelf deed me ook niet heel veel, maar met slechts 94 pagina's vond ik dat ik het einde toch moest kunnen halen. Dat is gelukt.

  • Mickey
    2019-02-20 18:11

    Pretentieus en cliché.

  • Linda Moens
    2019-02-23 15:16

    Denegrerend!

  • Kirsten Kluivers
    2019-02-14 16:18

    Hoogdravend geneuzel en (ver)gezochte beeldspraak.

  • Sap
    2019-02-17 19:06

    Vermakelijk en bij wijle humoristisch

  • Mennomail
    2019-02-20 22:58

    Zo mooi geschreven ook weer. Prachtig verhaal.

  • Elin Bosma
    2019-02-04 16:20

    voor een boek geschreven door een Nederlander is het nog best leuk geschreven.

  • Lois Rutters
    2019-01-28 16:15

    Kort verhaal. Feitelijk een monoloog van een oudere, wat pompeuze man die een gehandicapte jongen 'ontvoert' om hem over zijn grote liefde te vertellen.

  • Cees Onderwater
    2019-02-20 22:15

    Boekenweekgeschenk 2015. Enigszins bizar boek, vanwege het wel erg barokke taalgebruik. Toch maar uitgelezen ...

  • Peter
    2019-02-13 16:09

    Aandoenlijk kort verhaal over een man die z'n invalide vegetarische zoon uit het tehuis ontvoert en meeneemt naar de berg in Frankrijk waar hij met de moeder van zijn zoon ooit het geluk proefde...