Read Oblomov (Eesti Päevalehe romaaniklassika, #17) by Ivan Gontšarov A.H. Tammsaare Online


Romaani tegevus toimub Nikolai I valitsemisajal. Gontšarov häbimärgistab “Oblomovis” pärisorjust, mis kirjaniku arvates läks paratamatult vastu oma lõpule, paljastab maa-aadli mahajäämust ning tardumust ja näitab meile “oblomovlust” kui vene elu suurimat pahet ning häda (peale viinajoomise muidugi)....

Title : Oblomov (Eesti Päevalehe romaaniklassika, #17)
Author :
Rating :
ISBN : 9788498198768
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 416 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Oblomov (Eesti Päevalehe romaaniklassika, #17) Reviews

  • knig
    2019-04-01 05:37

    I know I’m not going to do Oblomov justice: this is what happens when I’m in awe. I’m much better really at slagging books off. Masterpieces leave me ‘I’m not worthy’ tongue-tied.Oblomov is so big he’s become a word in Russian: ‘oblomovschina’. As in, the Russian dictionary. To mean ‘Godot-ism’ or an existential couch-potato. The man is wedded to his couch: life bubbles all around him at super sonic speed, but Oblomov: well, he....reclines. He lays about 24/7, and then he dies. The end. But. And yet. There are so many layers to this, the proverbial onion can but weep. A helicopter view lays bare a man too lazy and apathetic to emulate a Hamlet simulacra. If the latter debates the merit of ‘going on’, the former is merely ‘getting on’. Its not a question of ‘why live’, but one of getting the whole business of living over and done with. Oblomov is simply waiting to die: whether he realises it or not. Zoom in closer and Oblomov is a metaphor, a gynormous symbol. Here is what of:How many times have I cradled a pint and reminisced with ‘auld acquaintance’ on the ‘what ifs’ of life. People locked into the mundane, informed of socially accepted barriers which separate them from a degree of greatness: the children, the mortgage, ailing parents they need to care for, health constraints, money woes; all of this and more is why they tread the hamster wheel and live the groundhog day and notch one same old after another. We clink glasses and toast and encourage each other in attaining even greater average-ness, for the sake of A’ that. Goncharev, as I see it, lays bare this lie, and promulgates Oblamov: who doesn’t have any of the above or other worries, but simply succumbs to the utilitarian without any excuse whatsoever. Self limiting, inauspicious, unambitious, unadventurous, dispassionate, locked in analysis paralysis, passive, call it ,sister: because thats what the bulk of us are, sheep! No, it wasn’t your momma what did it, nor the groping catholic priest, nor daddy whos sick in bed, nor the lack of moolah: its YOU. No excuses. One just wants movement in life, or one doesn’t. There is no point blaming circumstances in how we turn out: this is very much a nature over nurture battle-cry.Oblomov, wallowing in utmost sloth, inability to act or live, in full knowledge of his dire circumstances, has this to say: ‘Yet no life but this do I wish, or have it in my power, to live’. Quite a brave introspection. Bottom line: we are all, EXACTLY, where we want to be. Regardless of what excuses we heap on our life-shit pile, we’re ultimately living the life we want. That this is so is intuitive: if we didn’t want our shit lives, we would do something about it. What we really mean is: ‘I ‘m living my life exactly how I want it, but this isn’t socially acceptable. Therefore, I’m going to conjure up a whole load of stock-pile excuses as to why I’m doing this’. Oblamov is also a bit more than a dissection of individual human psyche. Goncharev also tackles ‘the Russian zeitgeist’. And how. In exploring the collective consciousness of Russia, he does something which I love, love, love, for personal reasons, being a multi-cultural product myself. He’s quick to spot the extreme backwardness and childishness and inutility of the apathetic, superstitious milieu, and he’s not afraid to show it. But. Yet. In vivisecting and laying bare the dross of Russian trope, he wields the scalpel with infinite care and love. Underlying his condemnation is a profound and unrevokable love for his motherland, a generous tolerance despite his misgivings, an acknowledgement that no matter how deep the scalpel delves, the body is still worth preserving. I adore that kind dichotomy. We are none of us so big for our britches that we can swipe away the qualia of our entire birth nation. Really, there can be no true negation by a native: he will always be a product. Goncharev knows this.Oblamov is also a bit more than a dissection of individual and collective consciousness. It is also a riotous satire, a Massala of humour, so understated and elegant, its ephemeral in its delicacy. The scene with the arrival of a letter at Oblomovo surely must, must, rate as one of the virtuoso moments in literature, of any epoch. Oblamov is also a bit more than a dissection of individual and collective consciousness and (take a deep breath) a riotous satire. Its a philosophical treatise on the meaning of life, and non so more touched me as Olga Segeivna. There is perhaps no other literary character I have come across so far who portrays my own conundrums and fears as she does; and its immensely comforting to see that I am not alone in the penumbra. What a book. Really.

  • Riku Sayuj
    2019-04-19 00:06

    A slow, sad poem weaving through to an end that is left revealed to the reader from the beginning. To read this book is like watching the waves on a lonely beach, you know what will happen next, but it is beautiful to just sit and watch...But, maybe it is best to let the book describe its own message? - Yes; such is the payment exacted for the Promethean fire. You must not only endure, you must even love and respect, the sorrow and the doubts and the self-questionings of which you have spoken: for they constitute the excess, the luxury, of life, and show themselves most when happiness is at its zenith, and has alloyed with it no gross desires. Such troubles are powerless to spring to birth amid life which is ordinary and everyday; they cannot touch the individual who is forced to endure hardship and want. That is why the bulk of the crowd goes on its way without ever experiencing the cloud of doubt, the pain of self-questioning. To him or to her, however, who voluntarily goes to meet those difficulties they become welcome guests, not a scourge.

  • Jan-Maat
    2019-03-29 05:39

    The novel Oblomov was written between Russia's defeat in the Crimean War and the Emancipation of Serfs. Between two profound shocks to a society which had been drifting along inertly, yet with profound self confidence, in the rut dug out by Peter the Great ((view spoiler)[which is a simplification, but more detail will only drift this review further from its subject (hide spoiler)]).Oblomov is the eponymous central character of the novel (hero in this case would be an entirely inappropriate choice of words). He is characterised above all by a ponderousness that is almost immobility. Wrapped about in his great oriental dressing gown he is at once mountain like and passive. Open to be led on or exploited. The plot sees Oblomov pushed out of his repose and stirred into action only to see him return to indolent corpulence at the end. His sofa and dressing gown suggestive of oriental laziness and inefficiency (view spoiler)[With apologies to all non-occidentals but this novel does rely on the assumption that everything oriental is, if not quite inferior but, certainly less fit to survive and thrive in the modern cut throat world of nineteenth century mass mobilising and Imperialistic European society (hide spoiler)]. This is then a novel about Russia on the eve of change. It can't continue as it has done, yet lacks the motivation to move on. The price though of not changing is colonisation and exploitation by the nimble.The core of the book is the chapter "Oblomov's Dream" a vision of an unchanging life on the family's country estate. Warm, cosy, perpetually well fed. Stable. This dream is Oblomov's fixed point. Oblomov moves in a spiral around that point dragged out of his place from time to time but springing back as soon as it has the opportunity.His name comes from Oblom': a cloud. His nature lacks decisiveness and drive but rather drifts cloud like in contradistinction to his childhood friend, the half Russian-half German Stolz (Pride) who instead demonstrates German vigour and resolve which comes over as being un-Russian. Stolz drives forward. At one point determined to 'save' his friend and drag him, more or less, kicking and screaming in to a different way of life, away from the oriental dressing gown, away from the sofa and the daily struggle to move across the room from one piece of furniture to another. The nuance in the portrayal of the potentially horrific Oblomov comes from his immobility. If he can't to motivated to get up and go, equally he can't be blown about by the fickle winds of popular enthusiasm (he is not going to entertain the idea that some flavour of the month poet is better than Pushkin!). He has cultural values that are immutable. This gives a strength to his otherwise unformed and unfocused life. Oblomov is never going to throw out the baby - but at the cost of forever keeping hold of the bathwater. As a result he is doomed to spiral downwards in ever tightening and restricting cycles towards an ultimate still point. His dream, a nightmare for others. The heavy symbolism of a country in need of change to remain a leading power in the world, is entirely intentional(view spoiler)[ amusingly this has remained a contemporary question continuously ever seen the book was published, which suggests there is something wrong with the basic assumptions (hide spoiler)](view spoiler)[ I suppose we can see the novel as a commentary on the debate between the slavophiles and the Westernisers, on the one hand we're warned that the country will have integrity but be at the mercy of rapacious neighbours, while on the other Russia won't be Russia any more (hide spoiler)] . Goncharov's Mendalian answer is that you need to cross Russian 'soul', by which is meant an emotional and poetic state of being, with German efficiency and drive in a mixture of 3:1, depending on where you stand on the spectrum of Russian nationalism you may find that optimistic, pessimistic, or entirely misguided.

  • Metin Yılmaz
    2019-04-22 05:47

    Oblomovluk nedir ne değildir? Aslında tembellik değil yapmak istememek. Hayallerinin olması ama onları gerçek yapmak istememek her zaman hayal olarak kalsınlar demek belki.Kitabın başında yataktan çıkmayan Oblomov kitabın ortalarında aşk ile tanışıyor sonunda ise beklenmeyen bir biçimde ilerliyor hayatı. Biraz uzun zamanda ve Olga ile olan klasik aşk maceralarında biraz sıkılmış olsam da güzel bir kitaptı Oblomov. Sonunda ise, az biraz beklediğim sonu buruk bir gülümseme ile okudum.

  • Ahmad Sharabiani
    2019-04-24 00:42

    884. Oblomovka = Обломов = Oblomov, Ivan GoncharovOblomov (Russian: Обломов) is the second novel by Russian writer Ivan Goncharov, first published in 1859. Ilya Ilyich Oblomov is the central character of the novel, portrayed as the ultimate incarnation of the superfluous man, a symbolic character in 19th-century Russian literature. Oblomov is a young, generous nobleman who seems incapable of making important decisions or undertaking any significant actions. Throughout the novel he rarely leaves his room or bed. In the first 50 pages, he manages only to move from his bed to a chair. The book was considered a satire of Russian nobility whose social and economic function was increasingly questioned in mid-nineteenth century Russia. It has been said that "no other novel has been used to describe the ever-so-elusive 'Russian mentality' or 'Russian soul' as frequently as Oblomov".ابلوموف - ایوان گنچاروف (امیرکبیر) ادبیات روسیه قرن 19؛ تاریخ نخستین خوانش: ماه می سال 1984 میلادیعنوان: ابلوموف؛ نویسنده: ایوان گنچاروف؛ مترجم: سروش حبیبی؛ در 495 ص؛ چاپ دیگر: تهران، امیرکبیر، 1363؛ چاپ دیگر 1369؛ چاپ پنجم: 1377؛ شابک: 9640004227؛ چاپ دیگر: تهران، نشر چشمه، 1380؛ در 820 ص؛ شابک: 9643620123؛ باعنوان: آبلوموف؛ فرهنگ معاصر، 1385؛ شابک: 9648637342؛ در 895 ص؛ موضوع: داستانهای نویسندگان روسیه - قرن 19 معنوان: ابلوموف؛ نویسنده: ایوان گنچاروف؛ مترجم: محمدرضا خاکی؛ تهران، بیدگل، 1388؛ در 185 ص؛ شابک: 9786005193305؛ ایلیا ایلیچ ابلوموف دوران کودکی را در املاک پدرش در روستا در کنار خانواده و دوستش آندرهٔ می‌گذارند. در جوانی در سن پترزبورگ به استخدام دولت درمی‌آید. پس از سالها خدمت در کار دولتی، ابلوموف بازنشسته، همه ی روز در خانه روی کاناپه می‌لمد. لمیدگی برای او، نه از روی خستگی یا کسالت، بلکه خو و عادت ایشانست. هر آنوقت که در خانه باشد، که همیشه هست، بر روی کاناپه لمیده یا در خواب است. دوستش آندرهٔ می‌کوشد ابلوموف را با زندگی اجتماعی آشنا کند، و او را از سستی و خمودگی نجات دهد. اما تلاش او بی ثمر می‌ماند. عشق اولگا هم نمی‌تواند او را از رخوت و سستی بدر آورد. ابلوموف همچنان به زندگی راحت و خمودگی خود ادامه می‌دهد. با بیوه‌ ای ازدواج می‌کند و تا آخر زندگی با تن آسایی خود، که آندرهٔ آن را ابلوموفیسم می‌نامد، بسر می‌برد. ا. شربیانی

  • Kay
    2019-04-26 02:03

    This is the story of a man who does nothing... or almost nothing. Literally. It takes him over a hundred pages to get out of bed. Sound dreadful? Well, here's a surprise - it isn't. Oblomov is one of the great creations of Russian literature, a man who prefers idleness and daydreaming to action, and reminiscing about the past to forging ahead in the future. Oblomov is not merely indolent, however; he is also something of an endearing innocent. When Oblomov is coaxed out into the world by a friend, the novel takes on a different pace and comedy ensues. Now that I think of it, there's some similarity to Oblomov and Ignatius J. Reilly of A Confederacy of Dunces. Oblomov is not as antic or self deluded, but some rich comparisons could certainly be made.

  • Elizabeth (Alaska)
    2019-04-10 03:02

    I think this isn't for everyone, but if you have liked other Russian literature, you might want to give this one a chance. At the beginning I was laughing out loud over some very humorous language about corrupt civil servants, and by the end my eyes were tearfully hot with sadness.From this book, a word has been coined: oblomovism. It is defined as indolent apathy. To me, this misses the point. Oblomov is a dreamer. He has dozens of plans for his life, he simply doesn't get around to them. But perhaps I identify too strongly, and therefore find excuses for him.First published in 1859, the prose is neither spare nor Dickensian. Goncharov does get wrapped up in his thoughts and ideas, and there are paragraphs that start at the top of one page and carry over to the next. Characterization, detail, ideas - this book does not let you relax. It requires patience, which I think I did not adequately realize. Rarely do I want to re-read a book, but that was my exact reaction as soon as I'd read the last page. I'm sure I missed much of what this book has to offer.

  • J.
    2019-04-23 23:42

    I think this might be my favorite novel, at least think this might be the most perfect novel I have ever read. Yet, I am not surprised that this novel is not as popular as other Russian classics. Its merit and preciousness lie in its subtleties. This book has no sudden outbursts of emotion, no unbelievable plot twists, and that is precisely why it is so brilliant. The emotional and intellectual depth of this novel is something that one seldom encounters, but one is able to see that only when one gets past the superficial stereotypes surrounding this novel. This novel is packed in layers with social commentary, humour, and philosophy, and one has to look past one layer to see the other. "Oblomov! Isn't that the novel about the lazy rich nobleman?" It seems so, but that is not the point. It seems to me that the people who regard this novel as a warning against laziness and idleness fail to grasp the full meaning of the work. When I saw Lenin's supposed remark about how "the Oblomovs should be whipped", I couldn't help thinking that maybe he too, didn't quite get it. Whipping Oblomov wouldn't do any good at all.To me this book is mostly about the question of "what is one to do with oneself?" or "how does one live?" and "for what?", "Who and what should we value in our lives?" . Beneath the supposed laziness of Oblomov lies the dilemma of his entire existence which he does not know how to resolve. Eventually this lack of resolution in his life, leads Oblomov into not quite a depression, but to a strange type of anhedonia, which is temporary lifted by certain people and events, but which ultimately remains with him until the end.The other part of this work which is subtle and profound is the discussion between Stolz and Oblomov as respective representatives of German and Russian culture. Stolz is seemingly the model man, yet he is unable to answer Oblomov's simple question of why he works as much as he does, and for what purpose? Perhaps the point is that Stolz is never still enough to have an existential crisis, and is proof that if we stay just busy enough to not think seriously about our lives, we'll glide our way through one way or another. I think this work captures every aspect of the Russian attitude, intellect, emotion, soul, and lifestyle from the most superficial level to the very deep. I do not think this novel would appeal to everyone, however, I still think it is a literary masterpiece for all times.

  • Perihan
    2019-04-12 07:06

    "Hep hayata başlamaya hazırlanıyor, kafasında geleceğin planını çiziyor, fakat her yıl bu plandan bir şeyler atıyordu."Bu kitap elinizdeyse ve siz hala okumadıysanız çok şey kaybediyorsunuz demektir.Son zamanlarda okuduğum en iyi kitaplardan biriydi.Dili akıcı, hikaye durup durup bir yerlere götürücü...Bitirince de sanki bir gün boyunca, bir sahil kenarında hiç kalkmadan oturmuş, dalgalar eşliğinde bu kitabı okumuş gibi bir hisle doluyorsunuz.Diyeceğim şu ki, 'Oblomovluk' yapıp bu kitabı okumayı sakın ERTELEMEYİN:)))

  • Puyan / پویان
    2019-03-27 04:04

    تنبلی، سستی و خیالبافی. ایلیا آبلوموف تنبل ترین شخصیت داستانی تاریخه. حدود صد صفحه طول میکشه که از تختش پایین بیاد و از نوکرش بخواد جورابهاشو پاش کنه. آبلوموف آدمیه که عملن از انجام هر کاری عاجزه. کل داستان مشخصه که دور این آدم میگذره ولی کتاب خسته کننده نیست.آبلوموف سست ، تنبل و خیالبافه ولی این کل موضوع نیست. رمان خیلی بیشتر و عمیق تر از شرح سکون و تن آسایی یک ارباب زاده ی روسه .آبلوموف بیشتر از این که درباره ی یک شخص باشه درباره ی زوال یک نظام اقتصادی (فئودالیسم) و ظهور دیگریه (سرمایه داری). و باز هم عمیق تر سقوط اشراف زادگان بیکار و ظهور انسان پر مشغله و عملگراست که ذاتن و بدون فکر قبلی جوهره ی واقعی انسان رو در کار کردن میدونه . آبلوموف و اخلاق فئودال آبلوموف یک خانزاده ست. ارباب جا سنگین. این آدم عارش میاد جورابهاشو خودش پاش کنه. نه تنها کار براش زحمت و محنته که مال آدم های پایین جامعه ست. کار کردن مال رعیت ها و نوکرهاست. با این وجود آبلوموف آدم مغرور و متکبری نیست بلکه برعکس خوش دل، ساده و مهربونه. مشکل اینجاست که آبلوموف اصلن در چنین خانواده و جامعه ای (فئودال) بزرگ شده و با اون ارزش ها پا گرفته. کتاب هم یک فصل طولانی به اسم رویای آبلوموف داره که کودکی آبلوموف رو در آبلوموکا، روستای پدری آبلوموف نشون میده. جایی که نوکرها کار میکنن و ارباب ها دستور میدن و همه به خوشی و آرامش کنار هم زندگی میکنن و پدر توی ویلا لم میده و چپقشو دود میکنه و زمان آنقدر کند میگذره که انگار توی یک مایع غلیظه. این سکون البته ذهن آبلوموف رو دچار خمودگی نمیکنه و اون بلندپروازه (خصلتی که بعدن درش تبدیل به خیالبافی میشه) تو جوونیش نقشه های بزرگ برای آینده داره که همین نقطه ی مشترکی بین اون و شتولتسه (شتولتس، نقطه ی مقابل همه اون چیزی که آبلوموف هست) و این بلندپروازی پیوند اونها رو تو اون دوران محکم میکنه. منتها وقتی که آبلوموف به پترزبورگ میره و تو یک اداره شروع به کار میکنه واقعیت روزمره ی کار کردن رو با ایده آل های جوونیش خیلی متفاوت میبینه . کار کردن سخته، رویایی نیست و کار هرگز تموم نمیشه. شکاف ایده آلیسم و واقعیت بیرونی باز میشه – شکافی که آبلوموف تا آخر عمر در یک سمتش باقی میمونه- و تموم اون ایده آل ها به هوا میره. آبلوموف روبدوشامبر کهنه ش رو میپوشه و رو کاناپه ش ولو میشه. هر روز که میگذره بیشترین کاری که کرده اینه که به نقشه ای که برای بازگشت و سروسامان دادن به آبلوموکا داره فکر – فکر نه- خیالبافی میکنه. و فاصله ی این خیال تا تصمیمی که کوچکترین بویی از عمل برده باشه آن قدر دراز و غیر ممکنه که آدم رو یاد پیام امپراطوری کافکا میندازه که باید حیاط ها و دیوار ها و قصر ها رو بگذرونه تا تازه سفر طولانی رو شروع کنه. حالا برسه یا نرسه.شتولتس و اخلاق پروتستانیشتولتس، دوست دوران کودکی و بهترین دوست آبلوموف برعکس عمل گرا و واقع بینه. از بچه گی در یک خانواده ی آلمانی (پروتستان) سختکوش بزرگ شده که پدر کار و استقلال کامل شخصی رو تشویق میکنه. فاصله ی میان تصمیم و عمل شتولتس یک چشم به هم زدنه. اون ذهن باز و روشنی داره، مسائل رو پیچیده نمیکنه و مدام توی مسافرت کاری هر بار یک گوشه ی دنیاس (ظاهرن یک جورایی مثل زندگی خود گنچاروف) و تا کاری رو به انجام نرسونه آروم و قرار نداره.ماکس وبر اخلاق پروتستانی رو از ریشه های کاپیتالیسم می دونه. کشیش های پروتستان موعظه می کنن که کار زیاد راه رستگاریه. خدا بیشتر از این که در دعا و مراقبه اسقف ها حضور داشته باشه در کار قصاب و خیاط و چوب بر و غیره حاضره. کاری که باعث برطرف شدن نیاز سایر افراد میشه. همون طور که در پروتستانیسم انسان با کار زیاد به بهشت میره، در سرمایه داری وعده کار زیاد، با سود بیشتر و زندگی راحت و مجلل و حتی گاهی طبقه ی اجتماعی بالاتر همراهه ( حالا کار نداریم شدنیه یا نه). بنابر این کار یک ارزشه. حالا نظام اجتماعی و اقتصادی جدیدی داره بر روسیه چیره میشه ، نظامی که ریشه در اخلاق پروتستانی داره و نیازمند شتولتس هاست، نه آبلوموف ها. آبلوموف ها با ربدوشامبر کهنه شون و نوکرهای بدبختشون توی کاناپه شون به مرور غرق میشن و میمیرن. اون ها آدمهای خوبین، خوش قلبن و ساده منتها فقط... هیچ کاری نمیکنن. در واقع اونها خیلی قبل از این ها مرده ان. درباره ی سبک نگارش، من یک جاهاییش رو دوست نداشتم به نظرم یه نمه زیادی کلاسیک طوری بود نثرش. به خصوص منظورم توی دیالوگ های بین آبلوموف و اولگاست. جاهایی که احساساتشون گل میکنه من با خوندنش وجدانن حالت تهوع بهم دست میده. شاید سلیقه ایه ، شاید ترجمه تشدیدش کرده بود ولی خیلی مشکل خاصی نیست و ترجمه هم خوبه.من اینجا داستان رو لو ندادم ، اگر می خواید کتاب رو بخونید این یک در صدش هم نیست. کتاب جالبیه که ارزش خونده شدن و فکر کردن رو حتمن داره. البته اگه در حال حاضر حس کلاسیک خوندن رو دارید.

  • Ezgi
    2019-04-02 07:57

    Oblomov’luk ne güzel iş. İsteyen istediği kadar acısın Oblomov’a. Hayallerle gerçekleri karıştırdığı belirli zamanlarda, özellikle kendini Oblomovka’da zannederken onun aslında bir cennette yaşamadığını kim iddia edebilir? Oblomov, tüm hayatı boyunca pamuklara sarmalanmış, o pamuklardan hiç çıkamamış ve hayata hiç karışamamış. Oblomov’un Oblomov oluşu çocukluğunda gizli elbette. Hayatını pek çok defa kurtaran ve sadakatle bağlı olduğu en yakın arkadaşının yetiştiriliş tarzı ile kendi yetiştiriliş tarzı taban tabana zıttır. Geri kalan kısmı ise uyuşuk mizacı halletmiştir. Karakterlerin sıcaklığına, Zakhar denen işe yaramaz adamda bile sevilecek bir şeyler bulmama şaştım. Gözümün önüne bir kır evi, eski zamanlardaki koşuşturmacalar ve sıcak bir aile geldi sık sık. En azından Oblomovka’daki zamanların betimlemelerinde ve Agafya’nın Evi’nin geçtiği bölümlerde. Stolz’un dediği gibi, çok çok şanslı bir adam bence de. Bu boşvermişlik ve beceriksizlikle hayatını bu kadarcık bile idame ettirmesi normal şartlarda pek akıl işi değil çünkü. Ne akılsız ne de yetersiz bir adam aslında. O sadece Oblomov. Yazar, o dönemin hemen hemen hiçbir iş yapmayan Rus Soyluları’na gönderme yapıp onları epeyce eleştirse de garip bir şekilde Oblomov’un iyi kalpliliği, özlem duyduğu ideal hayat da öyle bir anlatılıyor ki insan Oblomov’a bir şekilde kızamıyor. Bu anlamda, bu vaktin soyluları da ne uyuşuk ne işe yaramaz adamlarmış demekten okuyucuyu men ediyor. Anlıyoruz ki onların da başka türlü olması mümkün değildi ve sonrasında çalışkan burjuvaların onların yerini almamaması da mümkün değildi. Bitişi boşluk bırakan kitaplardan biri oldu benim için.

  • Andrei Tamaş
    2019-04-08 03:06

    M-am regăsit în acest roman mai mult decât în oricare alt roman rusesc. *Sorry, Dostoievski*Desigur, Goncearov e incomparabil cu geniul lui Dostoievski, însă felul în care descrie lucrurile, felul acela pragmatic, liber, de parcă bunicul tău ţi-ar povesti aventurile lui din război la gura sobei, dă întregul farmec al romanului. Protagonistul, Ilia Ilici Goncearov, este tipul aristocratului în declin. El este ilustrat monumental în antiteză cu un anumit german, Stolz (dacă reţin bine). Din acest punct de vedere, romanul are şi aspectul acela al moralei istorice, al cursivităţii evenimentelor (cneazul, Ivan cel Groaznic, ţarul, boerimea, aristocraţia, declinul aristocraţiei... socialismul!).Cel mai "bombă" mi s-a părut însă finalul... Am fost cuprins de o melancolie extatică o săptămâna întreagă, după ce citisem romanul.

  • downinthevalley
    2019-03-31 04:43

    Selam!Bir şeyler şekillendiğine göre başlayabiliriz. Öncelikle çeviri-yayınevi-çevirmen üçgeninden başlamak istiyorum. Gördüğüm kadarıyla piyasada Oblomov çevirisi konusunda başı çeken üç yayınevi var : İletişim Yayınları, İş Bankası Yayınları ve Everest Yayınları. Kitabı okumaya karar verdiğimde İş Bankası Yayınları almak konusunda çok kararlıydım; sonrasında İletişim Yayınları okumam konusunda ikna oldum ve bulunduğum şehirdeki kitabevleri de kazansın mantığıyla dört farklı kitabevine gittim. Her yerde İş Bankası vardı; İletişim’i D&R da buldum, yine kapitalizm kazandı. Neyse, konumuz bu değil. Rus Edebiyatında çeviri sorunsalı diğer dillerden daha fazla önem arz ediyor benim için, klasikler ‘zaten çok kalın, zaten ağır bir dille yazılmış, zaten okurken zorlanacağım’ düşünceleri ile 1-0 geride başlıyorken bunu avantaja çevirmek de yayınevlerine düşüyor, bu yüzden her klasiğin milyon tane çevirisini görüyoruz. Gelelim benim okuduğum İletişim Yayınları Ergin Altay çevirisine ; arkadaşlar, nefessiz bırakıldım, bayıldım, elimde 600 sayfalık kitap ile yollara çıktım. Ergin Altay’ı Rusça konusunda eleştirmenin mümkün olduğu bir okuma serüveni düşünemiyorum. Fakat burada şöyle bir durum var ; her okurun aldığı tat, beklentiler aynı olmuyor. Yine de eleştirmeden önce düşünülmesi gereken konu şu ; 1859 yılında kitap olarak yayımlanmış bir eserin çevrilmesinin, orijinaline uygun olmasının, klasiklerden beklenen edebi zevki, okuma tatmini vermesini sağlamanın ne kadar zor olduğu.Önsöz -her ne kadar- bolca ‘spoiler’ unsuru barındırsa da neden dört bölüme ayrılmış bir eser okuduğunuzu anlamanıza yardımcı oluyor. Önsözleri her zaman okurum fakat ilk kırk sayfada bu kadar ‘spoiler yemeye’ bozulmadım da değil. Önsözde odaklanmanız gereken kavram : 'zaman'. Öyle bir zaman kavramı yaşatıyor ki size bazı sayfalarda zaman durmuş gibi hissederken diğerlerinde siz de Oblomov gibi günleri karıştırıyor, kapılıyorsunuz. Önsözde ayrıca dört bölümde de sizi nelerin beklediği, hikayenin nasıl ilerlediğini öğreniyorsunuz. İlk bölümün önemi Oblomov’un Rüyası kısmı, kitaptan ayrı bir eser olabileceğini düşünürken baştaki kronolojiden öğrendim ki on yıl boyunca Oblomov’dan ayrı bir eser olarak kabul görmüş ve sonradan Oblomov’a eklenmiş bir kısım. Oblomov’un neden Oblomov olduğunu bu kısım anlatıyor size ya da ‘Oblomovluk’ kavramının ne olduğunu. Bu kavramın tembellik ile bağdaştırılması bana yanlış geliyor. Çünkü o‘Başkalarının hazır düşüncelerinin değil; kendi düşüncelerinin yaratıcısı ve uygulayıcısıydı.’ ‘Kişiliğinin gelişmemişliğine, ruhsal güçlerinin güdük kalışına, her şeye engel olan hantallığına üzülüyordu. Varoluşunun patikasının, yerden kaldırılamayacak kadar ağır bir kaya parçasıyla kapalı olduğunu düşündüğü için, başkalarının öylesine dolu dolu, hareketli yaşamlarını kıskanıyordu.’ İkinci bölüm beni en çok etkileyen bölümdü. Olga’nın sahneye çıkmasının büyük etkisi var bunda. Oblomov’a‘Bütün bunları görmeden ölmemeye söz verelim birbirimize’ dedirten Olga. Kitabı yarıladığımda beni bütün bunlara nasıl dayanacağımı bilemediğim bir hale getiren Olga. Bölümde sık sık Olga’nın dönem kadınlarından nasıl farklı olduğu vurgulanırken; diğer yandan da Oblomov’un kadınlar hakkındaki genellemeleri ile aslında Olga’nın varlığında vücut bulduğunu hissediyoruz. Olga ile nasıl aynı frekansa ulaştığını da. Diğer yandan Ştoltz’a olan hislerinin sorgulanmaya başladığı kısım da burası.Oblomov’un ‘Andrey’i seviyor musunuz?’ sorusuna Olga ciddi bir tavırla cevap veriyor; ‘Evet, elbette, o beni başkalarının sevdiğinden daha çok seviyorsa, ben de onu severim.’ Çünkü ; ‘Aşk oyununda, duruma göre, komedi veya trajedide, iki oyuncu her zaman aşağı yukarı aynı rollerdedirler : Acı çektiren ve acı çeken…’Olga’da beni rahatsız eden tek şey yaşamayı bir zorunluluk, görev olarak görmesi. Okuduktan sonra uzun süre boşluğa baktığım cümleleri yazmama izin verin,lütfen. ‘Nedir bu böyle? Aşk da.. Aşk da mı geçecek? Oysa ben aşkın, kavurucu bir öğlen sıcağı gibi sevenlerin başının üzerinde asılı kalacağını, o sıcakta kimsenin yerinden kıpırdayamayacağını, onun kavurucu sıcağında öylece soluk alıp bekleyeceğini sanırdım. Huzur yoktur aşkta, sürekli değişir, bir yerlere doğru ilerler durmadan.. ‘Hayat gibi’,diyordu Ştoltz. Ona ‘Dur ve kıpırdama!’ diyecek bir Hazreti Yuşa daha gelmedi dünyaya.’ Herkesin aksine ben Oblomov’da kendimi bulmadım. Çünkü ben Olga’yım. En azından öyleydim.. Üçüncü bölümde olayların beklediğiniz gibi ilerlemeyeceğini, diğer olasılıkları, tereddütleri görmeye başlıyorsunuz. Oblomov’un tabiriyle ‘her şeyin solup gittiğini’ hissediyorsunuz. Oblomov’un yanılgıları, pişmalıkları, sahneden çekilme isteği, kötü bir şeylere sebep olma korkuları ile birlikte biten bir bölüm. ‘Aklı, belirsiz ve bulanık düşüncelerle karmakarışıktı. Düşünceleri kafasının içinde, gökyüzündeki bulutlar gibi, amaçsız, başıboş dolaşıyorlardı. Hiçbirini yakalayamıyordu.’ Son bölümde ise zaman artık durma noktasından çok uzakta ve yılların geçmesinden bahsediliyor. Oblomov’un kabullenişlerin adamı olduğuna inanmıyorum. Ama bahanelere sığınmayacak bir adammış gibi de gelmiyor bana. Ştoltz’un bahsettiği ‘kanatları’ hissetmiyor değil, bir boşvermişlik halinde olduğunu vurguluyor daha çok. ‘Karşısındakine tanıdığı hakları geri almak’tan bahsediyor, bunu isteyip istememekten değil. Özetlemek gerekirse aslında ; ‘geçmişin utancı, şimdinin yaralanmış gururu, içinde bulunduğu durumun yanlışı…’1972’de Oğuz Atay’ın bir röportajında da söylediği gibi : ‘Gonçarov’un Oblomov’u, bir zamanlar hepimizi çok sarsmıştı.’O yükseklikten düşerken Oblomov gibi yere çakılanlar, siz de benim gibi tüm hücrelerinizle burada, bu anda sonsuza kadar kalmak istiyorsunuz, değil mi?

  • B. Han Varli
    2019-03-27 07:43

    goodreads'e ekledim sanıyordum, bilmiyordum öylece okumak istediklerim arasında kaldığını... şimdi ekliyorum, haydi bakalım.oblomov, benim olmeden once tekrar okuyacagima emin oldugum kitaplardan birisi. merak ediyorum, bundan atiyorum yirmi yil sonra -yasarsam- okudugumda neler hissedecegim, hangi karakter bana daha yakin gelecek bu sefer, zamani saatler yerine mevsimler ile olcen oblomov gibi biri mi olacagim, bulunduklari girdaptan arkadaslarini adeta tutup ceken stoltz mu olacagim? aslinda en onemlisi, oblomov-olga askina benzer bir ask yasayacak miyim, velev ki yasayacagim, sonrasinda, o yukseklikten duserken oblomov gibi cakilacak miyim, cok merak ediyorum bu soruyu.alinti yapmak istemiyorum, cizdigim satirlar sayfalar tuttu ve benden cok buyuk parcalar tasiyor. okudugum kitaplarla, hayrani oldugum insanlarla duygusal iliskiler kuran biriyim kendimce ve bunu soylerken pek de cekinmiyorum. bazen arkadaslarimla tartisirken bu yonumu cok elestiriyorlar, ''yeni nesil''in surekli bir seylerle kendini ozdeslestirdiginden filan sikayetci oluyorlar, bana hala can sikici bir seymis gibi gelmiyor ama yaklasimim. bilmem, bir kitap karakteriyle ya da atiyorum ilham verici bir gezginle kendimce bir iliski kurmamin kime ne zarari olabilir? objektiflikten biraz uzaklasirsin belki, cok cok subjektif bakarsin o esere, o insana, ama, bu bir kayip midir?oblomov oyle bir sey ki, yakaliyor seni, tutup icine cekiyor ve o buyulu hisleri okurken, alisik olmadigin diyaloglari zihninde canlandirirken filan, cok egleniyorsun, zihninde oblomovka'yi yaratirken hic de zorlanmiyorsun.aslinda sevgili okur, bu satirlari yazarken cok tedirginim. sende ozel yeri olan kitaplar hakkinda konusurken, aslinda, gercek bir seylerden bahsederken cok zorlanmiyor musun sen de?sonu cok ani bitti benim icin, kitabi bitirdigimde kocaman bir bosluga dustum ve cok uzuldum. rus edebiyatini zaten cok seven ben, dostoyevski'nin karamazov kardesler'inden sonra en sevdigim kitap olarak ikinci siraya oblomov'u koydum. okumak icin buralari okuyan, bilgi edinmek isteyen var midir bilmiyorum ama umarim okur, kendine bu iyiligi yapar.bilgi edinmek isteyen kisiler icin ise, iletisim yayinlari basiminin sonsoz'unden birkac alinti yapmak istiyorum. spoiler icerebilir buradan sonrasi...oblomov, on dokuzuncu yuzyil rusyasi'nda varligini serflige borclu olan, miyadi dolmus, sorumsuz aristokrasiye somut bir ornek teskil etmektedir.''oblomovluk nedir'' isimli nikolaj dobroljubov imzali bir makaleden bahsediliyor bir de, bakmakta fayda olabilir. (bkz: oblomovluk)oblomov, yedi gun once yasanmis bir gun hakkinda kitapta yanlislikla ''dun'' diye atifta bulunurken, gecmise ait sirali zaman akisini tam olarak anlayamadigi gercegi de ortaya cikmaktadir. oblomov'a gore gecmis gunlerin tekrarlayan dogasi, onlarin dogrusal dizininden daha agir basmaktadir. boylece gecmiste yasanmis her gun ona dun gibi gelmektedir...olga ile iliskisi soz konusu oldugunda oblomov zamanin ilerlemesini ise tamamen durdurmak istemektedir. bunu da, olga'ya baskalarinin onlar hakkinda nasil dedikodu edip olga'yi uzebilecegini anlatan bir mektup gonderdikten sonra, ''birak her sey dun oldugu gibi kalsin'' diye yakararak ifade eder. roman simetrik konfigurasyona sahip kisimlariyla dort bolumden olusur: birinci bolumde on bir kisim varken, ikinci bolumde on iki, ucuncu bolumde on iki ve dorduncu bolumde on bir kisim vardir. oblomov'un birinci bolumdeki eylemsizligi ve zamanin donguselligine bagimliligi, ikinci bolumde yerini olga'ya olan askina ve zamanin ilerleyici ozelligini kavramis bir hareket adami olma cabasina birakir. bu gonul iliskisi, ikinci bolumun sonunda doruk noktasina ulasir. ucuncu bolumun baslangicindan itibaren oblomov olga'ya olan askina mani oldugunu dusundugu engellerle karsilasarak yavas yavas eski hareketsiz haline donus yapar. dorduncu bolumde neredeyse butunuyle bir tembellik ve tikanma noktasina gelerek, zamanin cogunu, birinci bolumde oldugu gibi dairesindeki kanepede gecirir. zamanin kazandigi ivme de, romandaki olaylara stoltz'un katilimiyla dogru orantili olarak artar. stoltz ortaya ciktiginda, uzun zaman gecmis olmasina karsin anlatimin kisa tutulmasiyla hikayede bir sicrama gerceklesir.ikinci ve ucuncu bolumde olga'nin oblomov'un dunyasina girisine bir baska nesne eslik eder: olga'nin oblomov ile tanistirildiginda, dalindan kopardigi tomurcuklanmis bir leylak dali. bu dal onun oblomov'a olan askinin bir sembolu olur ve ehre'nin de not ettigi gibi bu organik imaj ''bir seyleri cagristirirak'' iliskilerinin beklenen lanetli akibetini tahmin etmis gibi, ciftin birbirine aski tukenmeden, ikinci bolumun sonunda solmaya baslar. yukarida tanimlandigi gibi boyle acik bir ima olarak leylak anamotifi oblomov'un askinin hazin sonunu, anlatim surecinde tamamlanmis bir donguye oturtur. oblomov'un aski gercekten de azalmaya basladiginda, aslinda tam olarak leylak solmaya basladiktan uc ay ve neredeyse yuz sayfa sonra, cicek motifinin coktan tamamlanmis dongusune paralellik teskil eder.oblomov kendi hikayesini anlatmaktan acizdir, hikayesinin gelecegini teminat altina almaktan acizdir. hikayesini anlatmak icin stotlz'a ihtiyaci oldugu gibi, stoltz'un da icerik saglamasi icin ona ihtiyaci vardir. iki karakter arasindaki etkilesim ve guclu dostluk sonucunda oblomov'un oykusu kaleme alinip, kagida aktarilarak hayat bulur...

  • Noce
    2019-04-07 03:41

    Finish Powerball brilla meno di GoncarovHo sprecato almeno dieci minuti della mezz'ora che ho a disposizione all'internet-caffè, a inventarmi un titolo accattivante per questa recensione. All'inizio avevo pensato a Oblomoviglioso, poi ho alzato lo sguardo e i miei occhi si sono posati sui bicchieri fumanti che la banconiera toglieva dalla lavastoviglie con mani in apparenza ignifughe. E TA-DAAA... il plagio dello spot pubblicitario si era ormai compiuto.Adesso viene la parte difficile: tener desta la vostra attenzione, sempre che il paragone col brillantante l'abbia effettivamente catturata.Ciò che mi muove a volervi convincere, non è solo la grandiosità di questo romanzo, ma è soprattutto la profonda indignazione nel veder dimenticato il nome di Goncarov nel firmamento letterario. Contemporaneo di Turgenev e Dostoevskij, ospite del loro stesso mecenate, frequentatore dei loro stessi salotti, a detta loro persino “conversatore brillante, spiritoso e autoironico”, ha scritto la sua prima importante opera (Storia comune), a soli 33 anni. Quasi la stessa età della lettrice che in questo momento sta cercando i ridare prestigio all'illustre autore, mentre ordina il secondo caffè ristretto della giornata.Eppure tra i celebri letterati russi, per non so quale conventio ad excludendum, Goncarov viene citato poco e niente. Sgomento assoluto!!(In pratica sarebbe come fare un elenco dei recensionisti indecentemente frivoli, e non citare me! Sgomento inaudito!!)In Oblomov, ciò che conta non è l'ambiente ma l'atmosfera, non è la staticità dei fatti, ma l'inossidabilità di certi meccanismi dell'anima che suonano più attuali di quelli che potete vedere in una puntata di “The Mentalist”.Il'jà Oblomov è un uomo che ha fatto dell'apatia uno stile di vita; attorno al suo modus vivendi gravitano personaggi che alla fine della storia vi sembreranno “di casa”. E proprio perché “familiari” vi permetterete di giudicarli. E di trarne delle conclusioni.Le mie sono le seguenti. E siccome personali, sono ovviamente anche soggettive.1)”Chi si assomiglia si piglia”. I poli opposti si attrarranno pure, ma alla fine il meno si sposa col meno e il più col più.2)E' inutile girarci attorno: noi donne, abbiamo indubbiamente un certo istinto materno, e possiamo anche divertirci a fare le crocerossine in qualche imprecisato periodo della nostra vita, ma chi seguiremmo in capo al mondo non è il “sensibilone” di turno, ma l'uomo pratico e di polso che ci tiene per mano nelle peripezie quotidiane, ma all'occorrenza ci smuove, ci strattona (ho detto “strattona”, non “tratta male”, lungi da me alimentare il falso mito del “Teorema” di Ferradini), ma soprattutto ci stimola. Allora ci sentiremo finalmente appagate, e siccome l'uomo di cui parlo non è né Indiana Jones,né Robocop, avrà sicuramente anche lui le sue debolezze e la sua sensibilità interiore, occasioni in cui potremo persino soddisfare il nostro istinto da chiocce.In parole povere, possiamo anche avere memorabili storie con artisti, poeti, intellettuali, e aggiungerei anche i Nerd (che adesso van tanto di moda), ma quello che volgiamo inconsciamente e non, è un uomo all'altezza delle rogne giornaliere, che davanti a un problema di gestione pratica, non vada in paranoia o si rifugi in elucubrazioni filosofiche, scaricandoci la patata bollente. Naturalmente il tutto va condito con l'aroma inebriante della moderazione. Gli estremismi si sa, in amore come nel carattere non vanno mai bene.3)Tutti quanti abbiamo vissuto un periodo in cui abbiamo perso tempo a “tracciare l'arabesco della nostra vita” senza però muovere un dito per dargli una forma compiuta. Comunque presto o tardi, nel bene o nel male, ci siamo mossi e scrollati l'inerzia di dosso.Guardiamo a questo banale momento come a un successo e rallegriamocene. C'è chi non si muove, o non ha la forza di farlo, e si condanna a vivere come una pallottola di pasta arrotolata.Si chiama Oblomovismo.Adesso mi direte che non vi ho parlato del libro, ma quale miglior motivo potevo darvi per leggerlo, se non quello che qualunque testo vi porti a fare delle riflessioni sul vostro modo di vivere, è un'opera ben riuscita?E non vi ho neanche parlato della rarità dei cuori nobili. Ma questo lo scoprirete da soli, qualora decidiate di accompagnare Il'jà nel suo piccolo mondo antico.Ah, un'ultima cosa. Le prime 100 pagine servono da preselezione per scremare il pubblico paziente da quello che vuole tutto e subito. Superato il dubbio di esservi immersi nella lettura di un testo teatrale, dove i personaggi entrano in scena uno dopo l'altro al centro del palcoscenico, potrete sprofondare nella poltrona e godervi lo spettacolo, perché da quel momento in poi... silenzio! Parla Oblomov.

  • Ümit
    2019-04-25 07:46

    O kadar büyük ve doğru yazılmış bir eser ki. İçinde o kadar büyük ve isabetli tespitler var ki.Sigmund Freud'dan önce, freudyen çıkarımlarda bulunma başarısını bile gösterebilen bir roman.Asla üşengeçlik, tembellik falan anlattığı yok, zaten bu herkesin malumu. Oblomov'un "Oblomov" olmasındaki sebep, taa çocukluğunda yatıyor. Ailesinin hataları, aşırı koruyucu kollayıcı tavırları, vurdumduymazlıkları; İlya İlyiç'in kişisel çekingen ve kibar yapısıyla da birleşince, ortaya sosyal fobik, depresif (hatta manik depresif), amansız romantik, bipolar bir karakter çıkarıyor. Tembellik, erteleme hastalığı, hep bunların bir semptomu haline geliyor. Hiçbir şeyi kendisi yapmamış, kendisi başarmamış birisi İlya İlyiç. 25 yaşına dek ailesiyle yaşamış. Onlar ölünce de tek başına, yapayalnız kalmış. Uzun süre aranmayan sevilen arkadaşlarla aranın ister istemez açılması gibi, hayatla olan bağları iyice esnemiş, sonunda kendisini karanlık odasına hapsetmiş. Çünkü orası güvenli, sıcak, gamsız, çözülmesi gereken problemlerden tamamen uzak. Tamamen antiagorafobik.Zaten her şey, Oblomov'un evinden taşınması zorunluluğuyla başlıyor. Hayata hiçbir şekilde hazırlanmamış birisi, deyim yerindeyse kendisini çırılçıplak sokakta buluyor. En önemlisi ise sonra geliyor: Can dostu sayesinde zoraki tanıştığı Olga'ya âşık oluyor, oysa Oblomov bu aşka da hiç hazır değil. Belki de karşısına kim çıksa âşık olacaktı. "Awakenings" filmindeki gibi, kısa süreli bir uyanış yaşıyor Oblomov, bu uyanışın kendisini de, araç değil, amaç olarak kullandığı için, tekrar uykuya dalıyor.Sonunda her şey beklenen noktaya varıyor elbette, "oblomovluk", Oblomov'un yakasını bırakmıyor zira. Oblomov ise bundan her zaman şikayetçi, bundan her zaman kurtulmak isteğinde olsa da (ki aslında bu da, hep başkalarından beklenen bir istek, zira kendisinin kurtulmaya da takati yok), hayatının son deminde kendisiyle tam anlamıyla barışıyor. huzuru, gerçek yaşama tercih ediyor ve huzurlu ama ezik bir biçimde yok olup gidiyor.Oblomov'u suçlayabilir miyiz? Hiç sanmıyorum. Yaşanan hiçbir şeyde Oblomov'un hatası yok. Oblomov'dan başka bir şey beklenemezdi. Tüm çocukluğu, ergenliği, onu bu kaçınılmaz noktaya kadar getirdi. Gerçekten en az suçlu olan İlya İlyiç'tir; hele de ailenin, bir çocuğun karakterini şekillendirme gücü düşünülürse.İşin psikolojik yönünden toplumsal yönüne kayarsak da, ortaya bu kez "Selim Işık" değil, "Züğürt Ağa" çıkıyor. Yeni ile eski arasında sıkışıp kalmış; yeniyi isteyen, oradaki sosyal statü ve güzelliklere iç çekerek bakan; ancak orada nasıl yaşanacağını, nasıl davranılacağını bilmediği için sürekli kaybeden, kazıklanan, çoğu zaman da iyiliğinin kurbanı olan bir adam. Tıpkı Yavuz Turgul'un tüm karakterleri gibi, mahkum bir yaşantı içinde, hayal dünyasında, eskiyle bağlarını koparamamış birisi. Dolayısıyla eski-yeni ayrımında, romantik ve hayalperest Oblomov'un hayatını bitirdiği nokta, yine rastlantı olmuyor.Oblomov, hayatımda okuduğum en müthiş eserlerden birisi.

  • MJ Nicholls
    2019-04-15 08:06

    I adore classic Russian literature, more so than classic English or American. It was always a regret of mine that I never got to study any Russians, having opted to do an English/Scottish university degree in 2004. Still: regrets, regrets.Oblomov is a sentimental satire, poking fun at the indolence of the landed gentry and the indecision of the ruling class leading to ruin and shame. The hero is a dreamer who struggles to get out of bed until one day he meets Olga, who he woos and courts and then loses through laziness, taking to his bed again until devious clerks start wheedling his money. It's all very miserable and melodramatic, like all great Russian lit.The novel isn't always economical with plot: there are stretches of soupy indulgence with the Oblomov's Dream chapter, and later sections detailing Olga's thoughts and feelings feel utterly inconsequential to the story. Anywho, Oblomov himself is a tragic hero, cut from the Rashkolnikov or Underground Man cloth. Recommended for Tolstoyians and your cheerier Dostoevskyians.

  • Issicratea
    2019-04-01 00:52

    This book is a complete delight. Comic and profound is a tricky combination to pull off, but Oblomov has it to perfection. Oblomov himself is a magnificent comic character, at the same time sympathetic and ridiculous, hyperbolic and quite realistic. He defines an archetype in the same way as Don Quijote does (I was reminded quite a bit of Cervantes reading this novel).Oblomov is physically the antithesis of Quijote: he’s a monstrous slob, who spends the first—hilarious—hundred pages of the book not quite summoning the energy to get out of bed, although he is occasionally gets very close. “Lying down was not for Oblomov a necessity, as it is for a sick man … or a pleasure, as it is for a lazy man; it was his normal condition.” His favored dress is an ancient dressing-gown, which we see getting ever more shabby and unkempt across the course of the novel, and which symbolizes his cocoon-like existence: “the dressing gown had a vast number of inestimable qualities in Oblomov’s eyes.” The novel catches Oblomov relatively young, in his thirties, when he has potential still for awakening from his gargantuan sloth; and much of the plot of the novel (such as it is) comes from the attempts of his childhood friend, the hyper-energized Stolz, to galvanize him back into some approximation to a normal life. Under Stolz’s tutelage, Oblomov even engages in an improbable love affair with a beautiful, ardent, and romantic young woman, Olga. The way in which the love story is handled is touching and comic and psychologically astute, like so much in this book. I was impressed, and rather surprised, by Olga’s complexity as a character—it’s certainly not something one can always assume of the young female love interest in nineteenth-century novels (I’m looking at you, Dickens). In fact, Goncharov is generally good on women; I also liked Agafya, Oblomov’s simple soul landlady, who emerges as a major character in the second half of the book. Goncharov portrays her with great sympathy and sensitivity, and without a trace of the social snobbishness apparent in Stolz’s reaction to her. Agafya is like Oblomov, comically “mechanical” in Bergson’s sense, though she is the exact opposite of him in terms of physical energy and industriousness. But, like Oblomov, she is far from a cliché, and there is something admirable about her. She reminded me a little of Flaubert’s Felicité in “Un coeur simple.”One thing I liked about this novel was its philosophical dimension. Oblomov’s inertia clearly lends itself to a sociopolitical interpretation; he can only afford to indulge in such complete virtuoso couch-potatodom because he is a rentier, living off the toil of 300 serfs back on his beloved (but largely avoided) family estate. When his trusty, crusty, retainer Zakhar, another excellent comic character, incautiously compares his inertia to “other people’s” willingness to get on with things, Oblomov treats him to a magnificent diatribe pointing out quite how offensive this comparison is: “I am like the ‘others,’ am I? Do I rush about? Do I work? … Do I go short of things? ... Never in my life, thank God, have I had to pull a sock on my foot myself!” Although he is clearly a product of his background, though, and can be (and was, at the time) read as a caricature of a precise sociopolitical phenomenon, Oblomov is far more than that in the novel; he is an immensely endearing character, and there is a certain philosophical coherence to his hedonism and refusal of life (as well as an element of fear, which is especially well captured in his response to Olga). His is a kind of secular quietism, which has an appeal even to someone like me, who is temperamentally rather more of a Stolz than an Oblomov. It’s not at all bad to question occasionally what we “other people” think we are actually achieving with all our rushing around.I read this in the 1954 translation by David Magarshack in the Penguin edition, but I have read good things about the more contemporary translation by Stephen Pearl and would be interested to hear from anyone who knows both. I’d be happy to have an excuse to read Oblomov again!

  • Amir
    2019-04-22 05:44

    شروع استخون‌دار آبلوموف ایوان گنجاروف، به نیمه‌ نرسیده از نفس می‌افته و «روایت ملال»، خودش ملال‌انگیز میشه. اون‌قدر که بی‌هیچ عذاب وجدانی، می‌تونی صفحه به صفحه رد کنی و جاهایی رو بخونی که خودت دوست داری. اما همین نصف اولین رمان، اون‌قدر کشش داره که بخوای بخونیش؛ روابط و مناسبات آبلوموف با نوکرِ خونه‌زادش، زاخار، اون‌قدر خوب پرداخت شده که حتی شاید بشه اون بخش از رمان رو به شکل یه داستان کوتاه، مجزا از رمان، خوند و لذت برد. اما این وسط، یکی دو صفحه‌ی معرکه از رمان بدجور درگیر می‌کنه آدم رو. این‌که چطور میشه یه آدم میون‌مایه رو شخصیت‌پردازی کرد؟ اصلا عبارت «شخصیت‌پرداری آدم میون‌مایه» جمع نقیضین نیست؟ این تیکه از رمان گنجاروف می‌گه که نیست. طولانی هست. اما حداقل برای یک بار، ارزش داره خونده بشه.«مردی وارد شد که نمی‌شد گفت چند سال دارد و هیات ظاهرش هم هیچ کیفیت مشخصی نداشت. در مرحله‌ای بود که حدس زدن سن دشوار است، نه جذاب بود نه زشت، بالایش نه بلند بود نه کوتاه، نه سفید بود نه سیه‌چرده و موهایش نه بور بود نه سیاه، طبیعت به هیات ظاهر او هیچ نشان شاخص و جالب توجهی نبخشیده بود، نه خوب نه بد. بسیاری او را ایوان ایوانیچ صدا می‌کردند و بعضی ایوان واسیلیچ و برخی دیگر ایوان میخائیلیچ! ...شاید می‌توانست دست‌کم هر آن‌چه دیده یا شنیده است برای دیگران نقل کند و از این راه آن‌ها را سرگرم بدارد، اما هیچ‌جا نرفته و چیز خاصی ندیده بود. در پترزبورگ به دنیا آمده و به هیچ جا سفر نکرده و به این سبب هیچ چیز ندیده و نشنیده بود که دیگران ندیده و نشنیده باشند.آیا چنین کسی ممکن است که مطبوع طبع باشد؟ آیا می‌تواند دوست بدارد یا کینه بورزد یا رنج ببرد؟ ناگزیر هم دوست می‌دارد و هم نمی‌دارد و هم رنج می‌برد. زیرا هیچ‌کس از این حالات انسانی آزاد نیست. اما او به زیرکی موفق می‌شود همه را دوست بدارد. آدم‌هایی پیدا می‌شوند که به هیچ روی نمی‌توان روح خصومت یا انتقام و از این گونه در آن‌ها بیدار کرد. هر بلایی بر سرشان بیاوری جز نوازش عکس‌العملی نشان نمی‌دهند. گرچه باید انصاف داد که حتی عشق آن‌ها نیز، اگر بتوان عشق را درجه‌بندی کرد، هرگز به حد التهاب نمی‌رسد و هر چند که می‌گویند این قبیل اشخاص همه را دوست می‌دارند و در نتیجه نیک‌نهاد به شمار می‌آیند، در حقیقت هیچ‌کس را دوست نمی‌دارند و فقط چون بد نیستند نیک شمرده می‌شوند. اگر در حضور آن‌ها به گدایی صدقه بدهید آن‌ها نیز پشیزی در کلاه گدا می‌اندازند و اگر دشنامش بدهید یا او را از خود برانید یا به او بخندید آن‌ها نیز با شما هم‌صدا می‌شوند و دشنامش می‌دهند یا به او می‌خندند. آن‌ها را ثروت‌مند نمی‌توان دانست زیرا ثروتی ندارند و به بی‌چیزان نزدیک‌ترند. اما مستمندشان نیز نمی‌توان شمرد زیرا بی‌چیزتر از آن‌ها فراوانند. نزدیک سالی سیصد روبل درآمد دارند و علاوه بر آن در اداره‌ای هم عهده‌دار کار حقیری هستند و مواجب ناچیزی می‌گیرند. در تنگ‌دستی به سر نمی‌برند و درمانده نیستند که از کسی پولی قرض کنند اما هرگز از خیال کسی هم نمی‌گذرد که از آن‌ها تقاضای وام کند.در محل خدمت کار خاص و دایمی ندارند. زیرا همکاران و روساشان هرگز نتوانسته‌اند دریابند که چه کار را بهتر و چه کار را بدتر می‌کنند تا بتوانند معین کنند که برای چه کار شایستگی دارند. هر کاری به آن‌ها محول شود آن را طوری صورت می‌دهند که رئیس‌شان نمی‌داند در خصوص آن چه بگوید. مدتی آن را نگاه می‌کند و چند بار آن را می‌خواند و عاقبت می‌گوید: بگذارید بعد ببینم چه می‌کنم. بله، تقریبا می‌شود گفت که همین‌طورها باید نوشته شود.هرگز آثار نگرانی یا رویاپرداری، که نشان آن باشد که در این لحظه با خود در گفت و گویند در سیماشان دیده نمی‌شود و نیز هرگز کسی نگاه جوینده و سنجیده‌ی آن‌ها را بر چیزی، چنان‌که خواسته باشند آن را به درستی درک کنند، دوخته ندیده است...» ـــــــــ ایوان گنجاروف، آبلوموف، ترجمه سروش حبیبی، نشر فرهنگ معاصر، چ سوم، صص 47-46

  • Umut Komleksiz
    2019-04-10 05:58

    Oblomov'u okurken içimde dindirilemeyen bir eylem aşkı tutuşmuştu. Lakin sonuç ziyadesiyle hüsran oldu benim için. İçimdeki Oblomov eylem aşkını tüketti ve ben hala hayatımı sanki hiç sona ermeyecekmişçesine aktif en ufak bir harekette bulunmadan geçiriyorum. Yaşasın Goncarov, Yaşasın Oblomovluk.

  • Kayıp Rıhtım
    2019-04-14 05:45

    Rus edebiyatı büyük yazarlar yetiştirmiş ve büyük başyapıtlar çıkarmıştır. Bu eserler Rusya’nın insanlarını en yalın haliyle anlatır. Fakat bir tanesi vardır ki bu konuda hepsinden ötededir. O da İvan Gonçarov’un Oblomov’udur. Oblomov, doğunun miskin insanının ruh halini anlatmakla kalmaz, okuyucunun kendisine bir ayna tutmasını da sağlar. İlya İlyiç Oblomov, babasından kalan arazisini kâhyasına devretmiş ve büyükşehre göçmüş bir kişidir. Burada hiçbir iş yapmadan köyden gelen parasıyla tembel bir hayat sürmektedir. Rusya’nın değişmekte olduğunu görmüş ve bu nedenle şehre göçmüştür ama bu değişime ayak uyduramamıştır.Oblomov’u kısaca tembel olarak tanımlamak yetersiz olacaktır. Çünkü kendisi tembel olmaktan hoşlanmıyor. Çalışmamaktan dolayı mutluluk duymuyor. Tembellik etmekle övünmüyor. Peki, öyleyse neden tembellik yapıyor? İş bulamadığı için mi? Bunun da cevabı hayır. Oblomov, geçmişte bir devlet dairesinde güzel bir iş sahibi olmuş ama onu da sudan bir bahaneyle bırakmıştır. Bu sadece işle ilgili bir mesele değildir. Oblomov, her konuda böyledir.Oblomovluk işte tam olarak budur. Oblomov, sorunların farkındadır, çözümün ne olduğunu da biliyordur. Hayatını değiştirmek için sürekli birbirinden güzel planlar yapmaktadır. Fakat o planları uygulamaz.Oblomov, her geçen gün Oblomovluğun olumsuz sonuçlarını daha çok yaşar. Her geçen hayatını değiştirmek için daha çok plan yapar ama tembelliği de her geçen gün artar. Çevresindeki insanlar onu dolandırmaya kalkışır, köyündeki işlerini düzene sokması için güvendiği kişiler onu aldatır ama elinden bir şey gelmez. Oblomov’un Olga ile bir ilişkisi olur. Oblomov’un hisleri karşılıksız değildir ama aşkın her şeyin anahtarı olmadığı da açığa çıkar, ilişki yürümez. Bence Oblomov’un bir ilişkisinin olması bile bir mucize. Evinden kolay kolay çıkmayan, hayatını hiçbir şey yapmayarak geçiren bir insan olmasına rağmen çevresinde kötü bile olsa bir sosyal çevresi olması ve bir aşk yaşaması bence onun gibi bir insan için şaşırtıcı.Aslında Oblomov’un içinde bir cevher var. O, akıllı ve biraz kültürlü bir insandır ama onun bütün birikimi ve potansiyeli boşa harcanmaktadır. Oblomov, Oblomovluğundan bir kurtulabilse harika şeyler yapacaktır.Gonçarov, kendi ülkesinin insanlarını eleştirirken alternatifsiz de bırakmıyor. Bu eleştiriyi karşılaştırma aracılığıyla yapıyor. Doğulu bir insan olan Oblomov’un karşısına batılı bir insan olan Ştolts çıkıyor.Ştolts, Rusya’da doğup büyümüş olsa da Alman bir ailenin çocuğudur ve Alman gelenekleriyle yetiştirilmiştir. Çocukluğundan beri sorumluluk almaya teşvik edilmiş ve kendi başının çaresine bakması beklenmiştir. Bu eğitimin meyveleri de Ştolts büyüdüğünde ortaya çıkmıştır. Sürekli yenilenen dünyaya kolaylıkla uyum sağlayabilen, hiç yorulmadan çalışan, hayatını bir düzen içinde yaşayan biri olmuştur. Ştolts’un hayatında planlar hemen uygulamaya konulur. Ştolts, tatil yapmak için gittiği yerde bile aslında bir iş gezisi yapmış olur. Ştolts hayatı dolu dolu yaşar.Oblomov ile Ştolts birbirine tamamen zıt karakterler olsalar da aslında çok iyi arkadaş olmuşlardır. Birbirlerini çocukluktan beri tanırlar. Aynı yerde büyümüşlerdir ama ailelerinden aldıkları eğitim onları çok farklı iki insan yapmıştır. Fakat bu farklılıkları onları birbirlerini bağlamıştır. Ştolts fırsat buldukça Oblomov’u ziyarete gider. Onun hareketli hayatında Oblomov’un evi huzurlu bir duraktır. Ştolts’un Oblomov için anlamı ise en güvenilir dost olmasıdır. Kendi halkından herkes ondan faydalanmaya çalışırken ona karşı dürüst olan tek kişi Ştolts’tur.Bu romandan söz edilirken genelde Oblomov, Ştolts ve biraz da Olga karakterlerinden söz edilir ama Zakhar da özellikle zikredilmeyi hak eden bir kişilik. Kendisi Oblomov’un uşağı, eli ayağıdır. Gonçarov bu karakteri öyle bir betimlemiş ki kafanızda rahatlıkla canlandırabiliyorsunuz. Aşağıda söz edeceğim sinema uyarlamasında da tam kafamda canlandırdığım gibi gösterilmiş.Zakhar, Gonçarov’un kendi insanlarına karşı başka bir eleştirisidir. O hem efendisinden nefret eder hem de efendisini çok sever. Sık sık efendisinin ölmesini, ondan kurtulmayı ister ama aynı zamanda onsuz yapamaz. Efendisinin arkasından hakaretler eder ama demek istediklerini asla efendisinin yüzüne söylemez. Aslında tam olarak Oblomov’a yakışan bir uşaktır. Çünkü ikisinin de düşündükleri ve yapmak istediklerine karşılık söyledikleri ve yaptıkları çok farklıdır. Zakhar da tıpkı Oblomov gibi değiştirmek istediklerini değiştirmek ve zincirlerinden kurtulmak için hiçbir şey yapmaz.Oblomov, yazıldığı günden beri yaklaşık 150 yıl geçmesine rağmen güncelliğini kaybetmemiş bir eser ve İlya İlyiç Oblomov hâlâ milyonlarca insanın içinde yaşıyor. O, dünyanın değişmekte olduğunu fark eden ama bu değişime uyum sağlayamayan bir insan ki onu güncel yapan da budur. Çünkü günümüzde dünya hızla değişiyor ve gelecekte çok daha büyük değişimler yaşayacak. Pek çoğumuz bunun farkında olsak da buna uyum sağlamakta pek başarılı değiliz ve yavaş yavaş köyden kente göç edip şaşkına dönen Oblomov’un durumuna düşüyoruz. Bu nedenle Oblomov okunmalı ve okutulmalı, ondan ders alınmalı.- Okan AKINCIİncelemenin tamamı için:

  • David Lentz
    2019-04-16 01:37

    If life, as Balzac asserts, is a human comedy, then Oblomov has a memorable role in it. His existential question is not whether to be or not to be, as Hamlet advises, but rather to act or not to act: "to stay or move on." Oblomov is a quietist: that is, he finds action, if not impossible, then ultimately futile. This question is asked again in Waiting for Godot when the two main players determine to go and remain frozen in their places as the curtain falls on the tragi-comedy. Goncharov's work articulates many masterful turns of phrase in this novel, often with almost unspeakable beauty and insight into the human comedy. A member of the landed gentry with an estate in the country, Oblomov discovers that life won't let you alone or leave you in peace, no matter where you live. Oblomov is a lost soul, like so many Russian novelists' protagonists. "Life catches you, there's no stopping it." He mourns how hard it is to lead a simple life. At a time just before the fall of serfdom in Russia he views the elite as "living dead" who waste their lives in salons playing cards. We find hints of Gogol who was so germinal in his influence of Russian novelists who followed him. Oblomov's utopia is full of peace and quiet but he can never find it. Great line: "With me love is stronger than fear." Another: "This brooding of really a sign of strength. Sometimes an active questing mind tries to probe beyond normal limits and, of course, finds no answers...a deep frustration with life not yielding up its secrets...It leads you to the abyss from which there are no answers to be had and forces you to cherish life even more warmly...The alternative would be a life without questioning...It's a malaise of mankind." Another: "Don't let providence overhear you complaining or it might take it as evidence of ingratitude. Providence doesn't like it when its blessings are not appreciated." The patient reader will find many profound and moving expressions of Goncharev's perception of the human comedy. The exposition at the outset is daunting and the character development seems far too long in places. The pre-press proofing was annoyingly sloppy in this edition in a couple dozen places: maybe it's simply "oblomovshchina" on the part of the editor, in this case an Oxford scholar, but I expected better treatment by the publisher of this classic Russian novel. Your patience definitely will be rewarded with a memorable read of a truly great novel.

  • Cem
    2019-03-28 06:07

    Oblomovluk! Nedir Oblomovluk?Oblomovluğun açıklaması öyle bir iki cümleyle,bir iki paragrafla,bir iki sayfayla anlatılabilseydi eğer,bu koca roman yazılmazdı.Bu yüzden Oblomovluğun ne olduğunu,benzer anlama gelebilecek kelimelerle burada anlatmaya çalışmak, düpedüz sığlık olur. Bence Oblomovluk ancak Oblomov'u okuyunca anlaşılabilir.Sonlara doğru,bitmesin diye yavaş yavaş,hazmede hazmede okudum.Her bir karakterde,çevremde bulunan insanlardan ve kendimden yansımalar gördüm.İlya İlyiç'te,Andrey'de,Tarantyev'de,Olga'da,Agafya Matveyevna'da,İvan Matveyeviç'te ve Zahar'da ne çok şey gördüm...Yüksek matematik,ekonomi,hukuk okumuş olan tahsilli İlya İlyiç,iş kendi çiftliğinin hesaplarına gelince,kılını bile kıpırdatamıyor,adeta donup kalıyor,erteliyor da erteliyor.Aşkta da aynı;korku,endişe içini kemiriyor da kemiriyor.Hiçbir başarma isteği yok içinde.Tam da Nietzsche'nin nefret ettiği tiplerden.Elimden gelse beş yıldızdan fazla verirdim.Tebrikler Gonçarov!

  • Bettie☯
    2019-04-20 23:45

    (view spoiler)[Bettie's Books (hide spoiler)]

  • Rita Jeronimo
    2019-03-30 00:45

    Iliá Ilitch Oblomov não é uma personagem de um livro. Gontcharov apresenta-o de tal modo que se torna profundamente humano. Pode-se ver em Iliá Ilitch uma constelação de características humanas que podem ser lidas de múltiplas maneiras (como acontecerá com todas as características humanas), e que ou nos tocam e comovem, ou nos exasperam e repelem. Iliá Ilitch comoveu-me. Diz o Ricardo Araújo Pereira, que orgniza esta colecção, que "Oblomov está assoberbado de inércia como uma criança aborrecida". Mas esse não foi o Oblomov que eu encontrei. Encontrei um Oblomov desencantado com as superficialidades e artifícios em que muitas pessoas "crescidas" se enredam; um Oblomov aturdido pelas incessantes preocupações em que caímos; e um Oblomov que escolheu viver puro, mesmo tendo isso exigido uma quietude e uma quase permanente imobilidade, e acima de tudo abdicar dos seus mais belos sonhos.Excelente. Um ou outro capítulo parecem-me ser um pouco explicativos sem necessidade, nomeadamente ao chegar ao final do livro. Mas em nada quebrou a beleza das restantes muitas páginas.

  • TheSkepticalReader
    2019-04-06 07:50

    This is a confusing book to review. The back of my copy has quotes from two Russian giants, Leo Tolstoy and Anton Chekov, claiming Oblomov as a must-read novel. Despite this, my expectations were less then what I ordinarily expect from a Russian novel because…well, it’s a book about a guy who is lazy. What can it really have to offer?Upon finishing this, my response is the same as the one I had after finishing Don Quixote. Well…huh.Oblomov, and oblomovism, introduces me to something that I haven’t come across fiction yet. I’m considerably young so maybe this is just a lack of experience speaking, but Oblomov’s character and his way of life really threw me into a loop. While there are likely many interpretations of Oblomov and this novel, one that I took from it is: is it wrong to want to look into the past for comfort and not thrive for more? Enjoy the moments that are granted and sleep through the rest? Or is it just so different that it disconcerts us? I can phrase this question I have at least ten different ways.Another interpretation offered by the synopsis on my edition itself states that Oblomov is a symbol for the Russian aristocracy in the 19th century. This is certainly plausible given the life of the character and his ending; the parallels are easy to establish. The contrast between Stolz and Oblomov also expands this meaning and displays the downfalls of the aristocracy if they aren’t quick enough to adapt to the change coming their way—which as history has proven was accurate. I understood this interpretation best, it’s straight forward and easier to grasp, but have to admit that ‘oblomovism’ still has me more intrigued.Putting that aside though, there also ran a sense of melancholy throughout the book about the lack of ambition Oblomov has for life. If I know anything about humans then it is that they are curious, that they reach for change despite resenting it. Oblomov defies this basic understanding and in fact throws this idea back in my face. The reactions to change are so incredulous that it is certainly funny, but there remained a tinge of sadness in it’s hilarity. I couldn’t help but feel pity for him.I don’t think my thoughts are coherent enough to make too much sense right now, so hopefully this review isn’t too muddled. I liked this book in the end. I can see myself coming back to it in the future and reading it more carefully each time.

  • Mila
    2019-04-23 00:45

    There is so much more to Oblomov than what one expects. A farce on laziness, a parable on the decline of the aristocracy of landowners at the dawn of the great social reforms in Russia, of course. But also a social satire, the story of a failed romance, a Virgilian poem of the Golden Age, a meditation on love, duty and happiness, everything so smoothly interwoven under the seal of a realistic account, perfectly plot-driven in the purest nineteenth century fashion. From the epilogue, indeed, we understand in a full effect of reality that the whole book is born from Stolz’s tale.The multilayered character of the book displays the ambiguous nature of Oblomov’s disease. Starting with the famous farcical duo formed by the master and the servant, we follow them in many ludicrous twists and turns based on Oblomov procrastinating his getting out of bed. However, the plot is far from static, driven by the two main forces that are love and money. On one side, we keep up with all the steps of the romantic relationship between Olga and Oblomov, on the other side, we are not spared a single detail of Oblomov’s material situation: incomes, salaries and costs of life such as rent, horses, food or leisure are precisely listed.The outcome is known: Oblomov’s “disease” is cause of his double renunciation. Since he cannot deal with either situation, he gives up on Olga and on his property. The question that is raised and not answered, is wether, had it not been for his laziness, he could have been happy with Olga, the vibrant, Shakespearian heroine, or at the head of his estate, taking all the challenging steps necessary to fit it to modernity with its fast railroads and efficient ways of production. Could it not have rather been a positive move from him to chose the grounded and nurturing Agafia over the nervous and passionate Olga, and, as a “Plato in a dressing gown”, to chose a contemplative existence over an enterprising life? Oblomov certainly longs for eternity and comes perhaps to embody it, since his final death definitely marks a milestone coinciding with a blatant loss of stability for the other characters. And in its turn, this loss gives birth to the story.

  • Joselito Honestly and Brilliantly
    2019-03-27 02:44

    A yahoo search led me to the information about a book published by an unknown author in 1919 in Manila entitled Buhay na Pinagdaanan ni Juan Tamad na Anac ni Fabio at ni Sofia sa Caharian nang Portugal (Tagalog for "The Life lived by Juan Tamad, son of Fabio and Sofia, in the Kingdom of Portugal") which contains a poem consisting of 78 pages of four-line stanzas at seven stanzas per page. It tells of how Juan Tamad was born to a couple named Fabio and Sofia, and his adventures in Portugal.In 1957, Manuel E. Arguilla (author of How My Brother Leon Brought Home a Wife) and Lyd Arguilla wrote the book Philippine Tales and Fables which included the story of Juan Tamad with illustrations by Romeo V. Tabuena. In 1965, playwright and publisher Alberto Florentino took the Arguillas' re-telling of Juan Tamad and published it as Stories of Juan Tamad, part of a series of 3 booklets for young readers. Illustrated with woodcuts by the late J. Elizalde Navarro (post-humously declared National Artist for Visual Arts), the book is said to be out-of-print and is now considered a collector's item.I do not know if I ever read a book about Juan Tamad when I was young, but I still remember two stories about him. One, is when he was supposed to have seen ripe guavas hanging on a tree but since he was too lazy to climb and get them, he just laid down on the ground and waited for the guavas to fall. Another is when he was tasked by his mother to buy some live crabs from the market but since he was too lazy to carry the crabs home he just set them free and told them to just walk towards their house.Oblomov is the Juan Tamad of Russia. Or should I say Juan Tamad is the Philippines's Oblomov, though in a much less grander scale(certainly, the original Juan Tamad is now forgotten, even by Filipinos; while Oblomov, more than 150 years after it was first published, remains one of the great masterpieces of Russian literature). Juan Tamad is portrayed as an ordinary young man. Oblomov, on the other hand, is the only son of rich landowners. But it is the indolence which they share. Oblomov likes to lie in bed almost all day. He does not even put on and remove his shoes. His servant does these for him. Like Juan Tamad, Oblomov is also a good man with not an ounce of malice in his heart. People easily take advantage of him. He has plans, but no ambitions; desires, but no dreams. When he fell in love with the beautiful Olga I thought the novel was veering towards a happy ending. But I was wrong. Sloth, a pernicious vice, proved to be stronger than love. It even defeats the advantages of wealth. A memorable tale, read with a recollection of a childhood folklore.

  • Susan
    2019-04-12 08:03

    Ilya Ilich Oblomov is a nobleman with worries, when we first meet him. Firstly, he is being asked to move apartment - when he can scarcely be bothered to leave his couch. Secondly, his baliff has written, asking him to return to the countryside and deal with problems on his family estate. For Oblomov, despite his inertia, is the owner of 350 souls - a landowner and a member of the nobility. However, he has gone from a spoilt and lazy child to a man is simply unable to rouse himself to deal with the smallest problem. Living in dirt and decay with his lazy servant Zakhar, he makes plans, but fails always to carry them out.During this novel, it is fair to say that not much happens. Oblomov worries a lot, he sleeps more, he argues with his servant and he thinks about the future. His friend, Stolz, tries his best to rouse him from his inertia and other 'friends' use him. However, despite the lack of action, this is an absolutely riveting, and beautifully written, novel. In some ways, of course, Oblomov is an object lesson for the problems with pre-revolutionary Russia; when the nobility were often absent from their estates, which were left in the hands of others to run, and living indolent and frivolous lives. As Stolz tells him, "It all began with your inability to put on your own stockings and ended with your inability to live."Stolz is the son of Oblomov's teacher, who has known him as a boy and who understands his way of life. Maligned by many characters as the son of a German, he is everything Oblomov is not - industrious, capable and organised. He does his best to help Oblomov get out of his rut of utter inactivity and take control of his life. Through him, Oblomov meets Olga, and the possibility of love, and even marriage, is raised. However, the tragedy of Oblomov is that he cannot truly change his own life, much as he talks about doing so. Of course, this was a time when many nobles considered work beneath them and lived on the income generated by their land. When Oblomov is asked to build a road, even a school on his estate, he is aghast. He sees a way of life that has gone on for generations without a need for improvement.Despite Oblomov's laziness and procrastination, he is always the centre that binds the other characters in the novel together. Ultimately, he is a gentle soul, who wants only to be left in peace. Although, like Stolz, you may feel exasperated at times, you recognise his innate kindness and that means you retain sympathy with his plight, even if it is self inflicted.

  • Hossein
    2019-04-01 03:54

    آبلومویسم سبکی است که ایوان گنچاروف در این رمان به خواننده عرضه می کند.سبکی که با ظرافت تمام بیان می شود و هر وقت به شخصه به زندگی خودم رجوع می کنم به نوعی یک ایلیا ایلیچ را درون خودم می بینم و به وحشت می افتم.زمان هایی را میبینم که می توانم از آن ها به صورت بهینه استفاده کنم و به خودم فرصتی بدهم که به رشد و خود شکوفایی برسم و یا اینکه در آن زمان ها به تعقیب اهداف خودم بپردازم و یا به جایی بروم که تاکنون نرفته ام اما ترجیح میدهم در رختخواب بمانم و غلت بزنم تا اینکه آن قدر عصبانی شوم که با لگد متکا و پتو را از خودم دور کنم و بعد از آن بنشنم و به ثانیه هایی فکر کنم که در خواب زمستانی خرس گونه ی خود آن ها را حرام کرده ام.این کتاب هشداری به امثال من است تا بفهماند که چقدر راحت میتوان با خواب و غفلت و تنبلی فرصت ها را حرام کرد.طبق برداشت من از آبلوموف بخشی از این کتاب به این مسئله اختصاص یافته است و بخش دیگر آن را به موشکافی یک رابطه ی عاشقانه می پردازد و اینکه چطور عشق به عنوان یک نیروی محرکه می تواند طراوت و سرزندگی را برای یک شخص به ارمغان آورد و حتی گاهی چگونه می تواندآرامش را از زندگی برکند.آن چیزی که در این کتاب با ارزش برایم جلب توجه می کرد استدلال های ایلیا ایلیچ از تنبلی های خودش بود و واقعا شگفت زده می شدم که چگونه ایوان گنچاروف این قدر زیبا توانسته است این رمان ادبی زیبا را با زندگی واقعی و شخصیت انسان ها عجین کند؛مانند یک روان شناس.اما از طرفی کتاب به نوعی خودش هم تنبل است و خواندن آن برای شخصی مثل من که خیلی کم در ادبیات کلاسیک کتابی را در دست گرفته سخت است و زمان و انرژی زیادی را از من گرفت و روند بسیار کندی دارد تا جایی که ممکن است شخصی مثل من را از این روند فرسایشی عصبانی کند.---------------------------------------به نقل از یکی از تحلیل هایی که درباره ی این رمان از اینترنت می خواندم آبلوموف علاوه بر تنبلی جسمی دچار تنبلی ذهنی هم شده است و مدام در رویاهایش غوطه ور است.---------------------------------------------------به هر حال کتابی است که واقعا ارزش خواندن را دارد و برای خواندن آن باید تمرکز زیادی را به خرج داد.