Read The Schopenhauer Cure by Irvin D. Yalom Online


Suddenly confronted with his own mortality after a routine checkup, eminent psychotherapist Julius Hertzfeld is forced to reexamine his life and work -- and seeks out Philip Slate, a sex addict whom he failed to help some twenty years earlier. Yet Philip claims to be cured -- miraculously transformed by the pessimistic teachings of German philosopher Arthur Schopenhauer --Suddenly confronted with his own mortality after a routine checkup, eminent psychotherapist Julius Hertzfeld is forced to reexamine his life and work -- and seeks out Philip Slate, a sex addict whom he failed to help some twenty years earlier. Yet Philip claims to be cured -- miraculously transformed by the pessimistic teachings of German philosopher Arthur Schopenhauer -- and is, himself, a philosophical counselor in training. Philips dour, misanthropic stance compels Julius to invite Philip to join his intensive therapy group in exchange for tutoring on Schopenhauer. But with mere months left, life may be far too short to help Philip or to compete with him for the hearts and minds of the group members. And then again, it might be just long enough....

Title : The Schopenhauer Cure
Author :
Rating :
ISBN : 9780060938109
Format Type : Paperback
Number of Pages : 358 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

The Schopenhauer Cure Reviews

  • Glenn Russell
    2018-11-16 17:50

    “Live right, he reminded himself, and have faith that good things will flow from you even if you never learn of them.”― Irvin D. Yalom, The Schopenhauer CureThis book receives a five star rating not because the author is on the level with Vladimir Nabokov or Leo Tolstoy, but because this novel is a real page-turner and teaches as great deal about two topics: the dynamics of group psychotherapy and the illustrious nineteenth century philosopher, Arthur Schopenhauer. Highly recommended! Take this book with you when you travel by airplane or train and your six hour trip will seem like forty-five minutes - The Schopenhauer Cure is that riveting.The novel opens with the main character, a seasoned sixty-five year old psychotherapist and leader of group therapy, Julius Hertzfeld, having been diagnosed with cancer and given a year of good health. So what to do with a year to live? Julius reviews his career as a therapist and asks himself if he had cured people or at least provided a degree of help. This self-examination leads Julius to unearth an old file going back twenty years of one patient who spent three years of therapy with him but the patient terminated treatment since what Julius had to offer was not helping. Julius calls the patient, Philip Slate by name, and requests a meeting for the purposes of research. Turns out, Philip is a counselor himself as well as being a philosophy instructor at a local college. But Philip needs certification to continue his counseling. Without giving away too much of the novel's plot, it is enough to say Philip, as part of his certification process, becomes a new member of Julian's group therapy weekly gathering.If you have never been part of group therapy, here is your unique opportunity to have the experience. Of course, your experience will be as a reader and not a participant, but, through the magic of the author's novel, you will have the feeling of being an actual member of the group. Not only will you come to know the men and women of the group and how they interact as part of the group, but you will be given the ongoing insights and observations that go through the mind of Julian as he acts as the group's psychotherapist. And the group has a certain energy that is shaken up and lifted with the entrance of Philip. After several sessions with Philip as the new member, the group energy is shaken up yet again with the return of Pam, who has spent a month in India at a meditation retreat.Back on Philip. As a younger man he was a sex-fiend. That's why Philip was in therapy with Julius. Where psychotherapy with Julius didn't help, the philosophy of Arthur Schopenhauer did help, and Philip explains to everyone in the group how and why the philosophy of Schopenhauer worked and how Schopenhauer can help others. This leads the author to intersperse chapters in the novel about the life and philosophy of the great nineteenth century thinker, a thinker who had a profound influence on Sigmund Freud and thus psychology and psychotherapy. Schopenhauer didn't shy away from philosophizing about sexuality and other issues of the body; rather, his insights into nature's urges and energies are at the core of this thinking. Thus, the direct connection between what happens in the development of Schopenhauer's philosophy and what happens in the sessions of the group.The cancer of the group's beloved friend and leader, Julius, adds a bond and emotional charge to all that happens in the group from week to week. To find out exactly how events unfold, please place an order for the novel today and read the first five pages. You will be hooked. You will want to continue reading and reading, nonstop till the end. Thank you Irvin D. Yalom for writing a fine novel and sharing your experience and wisdom as a group psychotherapist, as well providing a penetrating overview of one of the great philosophers in the Western tradition, who, as it turns out, was foundational in linking philosophy with psychology.

  • Ahmad Sharabiani
    2018-11-28 12:49

    The Schopenhauer cure : a novel, 1st ed, c2005, Irvin D. Yalomتاریخ نخستین خوانش: یازدهم ماه نوامبر سال 2016 میلادیعنوان: درمان شوپنهاور؛ نویسنده: اروین دی. یالوم؛ مترجم: حمید طوفانی؛ زهرا حسینیان؛ مشهد، ترانه، 1390، در 496 ص؛ 9789645638953؛ موضوع: آرتور شوپنهاور از سال 1788 تا 1860 م، روان درمانی گروهی؛ داستانعنوان: درمان شوپنهاور؛ نویسنده: اروین دی. یالوم؛ مترجم: سپیده حبیب؛؛ تهران، نشر قطره، 1392، در 547 ص؛ 9786001196195؛ یادداشت پشت جلد: یالوم در رمان درمان شوپنهاور تصور می‌کند فیلسوف معاصری به نام فیلیپ که فردی منزوی و به نوعی رونوشت شوپنهاور است، به یکی از گروه‌های درمانی روان‌ درمانگر مشهوری به نام جولیوس وارد می‌شود، که خود به دلیل رویارویی ناگهانی با سرطان - و مرگ خویش- به مرور زندگی و کار خویش بنشسته است. فیلیپ آرزو دارد با به کارگیری اندیشه‌ های شوپنهاور، به یک مشاور فلسفی بدل شود، و برای این منظور نیازمند سرپرستی جولیوس است. ولی جولیوس می‌خواهد به کمک اعضای گروه، به فیلیپ (شوپنهاور) بقبولاند که این ارتباط انسانی‌ ست که به زندگی معنا می‌بخشد؛ کاری که هیچ‌کس برای شوپنهاور تاریخی نکرد. اروین د. یالوم - استاد بازنشسته‌ ی روانپزشکی دانشگاه استنفورد، روان‌ درمانگر اگزیستانسیال و گروه‌ درمانگر- در این کتاب نیز همچون رمان «وقتی نیچه گریست»؛ با زبان سحرانگیز داستان، به معرفی اندیشه‌ های پیچیده‌ ی فلسفی و توصیف فنون روان‌ درمانی و گروه‌ درمانی می‌پردازد. ا. شربیانی

  • Saleh MoonWalker
    2018-11-14 17:57

    درمان شوپنهاور یکی دیگه از کتابهای خوبه یالوم هستش که ارزش خوندن داره، تک تک افراد معرفی شده در داستان همراه با مشکلات اصلی روانیشون و درمانشون در کتاب روان درمانی اگزیستانسیال خود یالوم توضیح داده شدن و این کتاب کمتر به توضیح علمی و بیشتر به سیر طبیعی داستان و شخصیت پردازیش می پردازه که توی این زمینه هم خوب عمل کرده. نثر روان و ساده ای داره بنابراین با توجه به حجمش خیلی سریع میشه خوندش. از نکته های دیگه ای که این کتاب برای من داشت زمینه ساز این بود که برم تحقیق کنم و با خود شوپنهاور آشنا بشم. کتاب خوبیه و ارزش خوندن داره.The flower replied: You fool! Do you imagine I blossom in order to be seen? I blossom for my own sake because it pleases me, and not for the sake of others. My joy consists in my being and my blossoming.

  • BlackOxford
    2018-11-12 15:00

    Cancer Cures NeurosisAn episode of the British sci-fi comedy, Red Dwarf, has a disturbing female character with a heavy Germanic accent proclaiming, "Schopenhauer was rrrright: Without pain, life has no meaning. I am about to give your life meaning." This is more or less the central theme of Yalom's novel.Like Robertson Davies' Manticore, The Schopenhauer Cure follows a series of psycho-analytic therapy sessions, interspersed with background material. But Yalom uses group not individual therapy as the binding story-line. And Instead of the Jungian technique of Davies, inserts the highly unlikely character of the German 19th century philosopher Arthur Schopenhauer as a model for psychological investigation and treatment.Unlikely because, although Schopenhauer certainly inspired subsequent doctors of the mind through his philosophy, he himself was without question a neurotic of the first order. He had no stable relationships, male or female. He was alienated from his suicidal father, his emotionally distant mother, and his spinster sister for decades before each of them died without concern on his part. He spent his entire adult life in a sort of normalized isolation dominated by an abiding obsession with death.On the other hand, Schopenhauer was not an unhappy person. Or to put it more aptly in terms of his philosophy, he experienced less pain than he might have, had he not learned to recognise the futility of his desires - material, social, professional, but especially sexual. Schopenhauer's self-prescribed psycho-therapy involved training himself insistently that such desires could never actually be achieved, or more accurately that such desires once sated would merely be replaced by others, and so on ad infinitum as well as ad nauseum. So he adopted the life of a hermetic recluse - on the streets of 19th century Frankfurt rather than the deserts of 4th century Syria.Yalom's motivating character, Philip, is a devotee of Schopenhauer's philosophy, who in a Luther-like attempt to heal himself by diagnosing his own as the world's problem, crashes an established therapy group in order to fulfill his training requirements as... a psycho-therapist! So a person who is happily convinced that a primary source of pain is attachment to human relationships involves himself in a therapeutic group, the function of which is to intensify human relationships among its members. What could go wrong?In fact the situation provokes some rather interesting insights by all concerned, including the reader. Without doubt, for example, Yalom's group, both individually and collectively, is improved by the insertion of the Schopenhaurian take on life, no matter how dismal it might appear. Every member of the group perceives an important contribution is made by Philip, although none understands precisely why or how.More significantly the confrontation between two opposed views of the world pointedly raises the issue of what constitutes the success of a psycho-therapeutic process. What are the criteria of psychological or emotional 'healing'? Is it personal contentment? A feeling of acceptance within a group? Reduced compulsivity? Increased social skills? All or none of the above? It isn't at all clear that members of the group share the same criterion of success to begin with but Philip's arrival formalizes the issue, at least for the therapist-in-charge.The therapist-in-charge dies with his boots on (from cancer), so we don't get his view on the issue. The only one to get the short end of the therapeutic stick, however, is poor Philip. 'Reconnected' to his desiring self, he suffers the pain and anxiety of human relationships once again. Is 'meaning' worth the price? By whose standard?Postscript: Tomorrow is the anniversary of Schopenhauer's death. It seems more appropriate to celebrate his death than his birth. So here's to the inimitable Arthur for whom one of my sons is named.

  • Parvin Rezagholi
    2018-11-24 15:08

    اگر در مورد راز خود سکوت کنم،آن راز زندانی من می شود،اگر اجازه دهم از دهانم خارج شود، من زندانی آن میشوم.بر درخت سکوت میوه های آرامش میروید.آرتور شوپنهاورما باید با حماقت،شکست وبدیهای هر انسانی با گذشت وچشم پوشی برخورد کنیم.به خاطر داشته باشیم که آنچه در مقابل خود داریم خیلی ساده شکستها،حماقتها،وبدیهای خودمان است. زیرا اینها همه شکستهای خود بشر هستندکه ما نیز به آن تعلق داریم وبر این اساس ما شکستهای یکسانی داریم که درون خود دفن کرده ایم.نباید بخاطر این بدیهاکه صرفا در همان لحظه خاص در ما پدیدار نشده اند،نسبت به دیگران خشمگین شویم.آرتور شوپنهاوربالاخره تمومش کردم،کتاب زیبا وآموزنده ای بود،این کتاب به من آموخت که هیچ کس به طور مطلق کامل وخوب نیست وبیشتر انسانها رازهایی درون خودشون دارن که بازگو کردنش کار هر کسی نیست،البته این بازگویی تو کتاب به درمان افراد کمک میکنه،ومورد دیگه که برام جالب بود اینکه با وجود خصوصیات منفی زیادی که آرتور شوپنهاورداشت ولی جملات بسیار آموزنده وجالبی داره که بعضیاشو براتون نوشتم.

  • Farnoosh Farahbakht
    2018-11-29 18:51

    با خوندن این کتاب میشه با یه تیر چند تا نشون زد، در کنار خوندن یک رمان جذاب با گروه درمانی در روانشناسی و تفکر و زندگی یکی از بزرگترین فلاسفه جهان "آرتور شوپنهاور" آشنا شد.کتاب به دو بخش اصلی تقسیم میشه "زندگینامه شوپنهاور" و جلسات روان درمانی شخصی به نام فلیپ که از نظر تفکر رونوشت شوپنهاور هست و توانسته با استفاده از آموزه های فلسفی شوپنهاور بر مشکل اعتیاد جنسی خودش غلبه کنه. در کتاب سعی بر این بوده که ریشه بدبینی و انسان گریزی شوپنهاور را با بررسی زندگینامه اش پیدا کند و این مشکلات را برای رونوشت او فلیپ با معنا بخشیدن به زندگی با استفاده از ارتباطات انسانی برطرف سازد، کاری که هیچ کس برای شوپنهاور تاریخی نکرد.

  • Gypsy
    2018-12-05 11:49

    خب برای من که دانشم پیرامون فلسفه و خاصه شوپنهاور محدوده، این‌رویکرد ِ التقاتی ِ داستان لذت‌بخش بود. اولاً که مبحث جذاب روان‌درمانی گروهی رو محور داستان‌پردازی قرار داده بود و بعدم که هی لا به‌لای متن، گریزی به‌زندگی شوپنهاور می‌زد. باید بگم دیالوگ‌نویسی‌ها خیلی قوی بودن. ینی از منظر داستانی، قوی‌ترین بخش حساب می‌شدن. شخصیت‌پردازی هم قابل قبول بود، منتها یه‌مقدار گاهی مبالغه‌آمیز می‌شدن. چه تو خوبی- مثلاً وجدان‌درد گرفتن ِ استوارت- و چه تو بدی- بوالهوسی‌های اکثر شخصیت‌های مرد در جوونی- و خب ژولیوس و تونی بهترین ساختارو داشتن به‌نظرم. اغراق‌گون نبودن. خصوصاً تونی، شخصیت مورد علاقه من بود. :دی رک و صریح و یه‌مقدار کله‌خراب. :))اما داستان، پرداخت زیادی نداشت. حول جلساتشون می‌چرخید و همه‌اتفاقا هم تو همون‌چارچوب بودن. چیز غیرمنتظره‌ای پیش نیومد و با این‌حال، به‌خاطر سلسله‌ بحث‌هایی که شخصیت‌ها داشتن، تعلیق داستان حفظ شده بود. فقط تصویرسازی داستان به‌شدت ضعیف بود. من هیچ‌تصوری از هیچ‌کدوم شخصیت‌ها- جز شوپنهاور :)) - نداشتم و محیط داستان بی‌اندازه گنگ بود. بی‌اندازه بی‌رنگ و بی‌روح. و خب، نمتونم بگم شوپنهاور منو درمان کرد. ولی مطمئنم به‌ذهنم تلنگر زد. راستش از قبل هم بهش علاقه‌مند بودم و علاقه‌م بیشتر هم شد. شاید عجیب باشه. ولی من خیلی جاها درکش می‌کردم و خصوصاً بدبینی‌شو دوست دارم. شاید به‌خاطر این‌که منم گاهی خعلی بدبین و بی‌اعتماد می‌شم نسبت به‌همه‌چی. :دی

  • Reckoner
    2018-11-15 18:54

    Χάρη στον Γιάλομ ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω.(Ο Σοπενάουερ παίζει να είναι ο πιο αντιπαθητικός άνθρωπος που πέρασε απο την γή. Τον σώζει οτι είχε επίγνωση των χιλιάδων ελαττωμάτων του. Όμως δεν τα δούλεψε ποτέ. Πολύ βολικά αποτραβήχτηκε για να θέσει την μεγαλοφύια του στην υπηρεσία της ανθρωπότητας όπως έγραφε. Οπότε βάλτε στην εξίσωση μεγαλομανία και εγωκεντρισμό. Και mommy issues προφανώς καθώς υποβαθμιζε το γυναικείο φύλο, αυτό το τοσο λαμπρό μυαλό. Τοσο διορατικό και τοσο τυφλό συνάμα. Και αυτό γιατί είχε απομονωθεί απο τους ανθρώπους, οπότε πως μπορεί ο οποιοσδήποτε να ακολουθεί τα προστάγματα του για μια καλή ζωή (με τους δικούς του όρους υποφερτή). Ήταν ρεαλιστής σε πολλά αλλα ελάχιστα ανθρώπινος)

  • Hanieh Habibi
    2018-11-13 14:14

    از اون کتابایی که دوست دارم بعدش یه مدت کتاب جدی نخونم تا ماجراش ته‌نشین شه.. خیلی راضیم که تقریبا بلافاصله بعد از روان درمانی اگزیستانسیال خوندمش. با اینکه یه جاهایی تکرار رو حس می‌کردم ولی لذت بخش بود. انگار که با فرمولای تئوریک ریاضی شروع کنی به حل مسئله های کاربردی :)

  • Sahar
    2018-12-08 12:52

    بعد از سالها هيجان كتابخواني فوق العاده اي بود، شيوه ي نگارش داستانهاي روان درماني يالوم بي نظيره و در اين كتاب كه در قالب يك گروه درماني بيان شده و از زبان شخصيتهاي مختلف صحبت ميكنه، به توانايي فوق العاده ش در درك موقعيت هاي مختلف بشري و ارائه راه حلها ميشه پي برد. زبان روايي داستان ساده ست و به دليل شباهت موقعيتها با شرايط زندگي روزمره هرفردي، داستان بسيار قابل دركه و براي كساني كه شناختي از شوپنهاور ندارن، درك و شناخت مقدماتي مناسبي ارائه ميكنه.

  • رؤیا (Roya)
    2018-11-18 19:09

    "درمان شوپنهاور" داستان روان درمانگری است که ناگهان به سرطان مبتلا شده و به فکر بازبینی زندگی و کارهایش افتاده و در این نگاه به یاد بیماران و مشخصا بیماری که نتوانسته بود به درمانش کمک کند می افتد....طی دیدارها و ماجراهایی روانکاو از بیمار سابقش که بعد از ناامیدی از درمان روانشناسی به فلسفه گراییده و با گرایش و علاقه به اندیشه شوپنهاور راه رهایی خودش را یافته بود دعوت میکند که به گروه درمانی او برای چند ماهی بپیوندد به امید اینکه اخلاق به دور از معاشرت و احساس شوپنهاوری او را درمان کند....گروه درمانی با تعدادی از بیماران قبلی از هرنوع و گروهی به یدارهای هفتگی خود با حضور بیمار جدید یا برگردان شوپنهاور به نوعی ادامه داده و در طول ماجراها و بحث های طولانی به سرانجامی روانکاوانه و فیلسوفانه با هم میرسند......علت انتخاب این کتاب برای من فقط خوانش اول من از این نویسنده با کتاب "وقتی نیچه گریست" بود که بسیار دوستش داشتم....علاقه ای که یالوم به فلسفه دارد باعث شده بود در مرز بین واقعیت و خیال در فراز و نشیبی مهیج نیچه و اندیشه نابش را به تصویر بکشد و گرچه در بعضی مواقع تلاشش ناموفق بود و نیچه را در مسند روانشناسانه خودش نشانده بود اما آنقدر این جایگزینی پررنگ نبود که دلزننده باشد....با این کتاب من امیدوار بودم به ماجرایی مشابه با حضور شوپنهاور فیلسوف بدبین و منفی باف اما در عین حال هوشمند و غیر قابل انکار بنشینم و از خوانشم لذت ببرم....هیهات که به همه جا رسیدم غیر از آنچه که میخواستم.....به نظر میرسید که یالوم در ناخودآگاهش علاقه فراوانی به درمان شوپنهاور احساس میکرده و وسوسه این تفکر او را وادار به نوشتن این کتاب و نشاندن شوپنهاور در صندلی مقابل روان درمانگر کرده است....و گرچه تمام تلاشش را کرده بود که هویت اصلی شوپنهاور را با تمام هوش و استعدادش نگاه داشته و او را فیلسوفی منطقی و کارآمد نشان بدهد اما که در نهایت ته مانده احساس شوپنهاوری آدمی دلزده و سرد و انسان بدور بود که با تمام قریحه و استعدادش آنچه که نیاز داشت یک درمانگر آمریکایی و یک گروه آمریکایی تر بود....!!!!برای کسانی که به روانشناسی و بخصوص گروه های درمانی علاقه دارند این کتاب شاید منبع خوبی حتی اگر از نظر علمی نباشد از نظر تفریحی و جهانشناسی ارتباطات انسانی از دریچه روانکاوی خواهد بود ولی برای کسی مثل من که از روانشناسی فراریست این بدترین انتخاب میتوانست باشد...بخصوص اگر این روانشناسی با فرهنگ آمریکایی متصل شده باشد....هرکلمه ای که از دهان گروه و افرادش بیرون میامد انگار کسی در همسایه گی من در حال صحبت است و من با نگاهی عاقل اندرسفیه به او خیره.....برای جلوگیری از شخصی سازی و بی انصافی در مورد کتابی که قابل خواندن و استفاده خوانندگان بیشماری بوده و خواهد بود و فقط مورد علاقه من نبود از دادن ستاره کمتر از سه خودداری کردم......در ضمن اینکه از معرفی زندگی شوپنهاور و اندیشه و افکارش در طول کتاب لذت بردم... "زندگی عبارت است از یک سرازیری مصیبت بار گریز ناپذیر که نه تنها بی رحم و ظالمانه ست, بلکه اتکاناپذیر و غیرقابل اطمینان نیز هست. ما چون گوسفندانی هستیم که در مزرعه و زیر نگاه قصابی که آنها را یکی پس از دیگری برمیگزیند, به جست و خیز مشغولند. زیرا در روزهای خوش زندگی, از بدی هایی که سرنوشت برایمان در چنته دارد, از بیماری, ظلم و جور, فقر, نقص عضو, از دست دادن بینش, جنون و مرگ غافلیم."

  • Deea
    2018-12-01 19:48

    Relationships are difficult: they can cause frustrations, misunderstandings, self-loathing and a whole range of negative feelings, especially if our own mental formation was biased by hurtful past events, even by traumas that we are not able to acknowledge as such. Human mind is a very powerful tool and most of us don’t have any clue how to understand it and use it to our advantage.”Imagine an ancient city that built a high wall to protect it from the high torrents of an adjacent river. Centuries later, though the river had long dried up, the city still invested considerable resources in maintaining that wall." (about human-beings and their self-defense systems) Most of the times we perceive our own actions as the exact expression of our desires. How often is it really so? Sometimes consciousness plays tricks on us and what we perceive as true might only be a mental disguise for something deeply hidden inside our minds. We think people are how we see them: sometimes cruel, not interesting or boring, but we forget that what we see is not what it’s really out there, but a distorted version of reality filtered by our own moods, passions, suffering, ideals (Kant). Rene Magritte - The Glass House This book explores how psychoanalysis and group therapy can contribute to the understanding of our actions and torments. It digs for the roots of unhappiness in certain individuals who have problems dealing with their relationships because their controversial actions are empowered by hidden psychological sufferings. The characters can be seen as prototypes of certain psychological afflictions: a beautiful woman whose relations with other people are heavily influenced by her unquenchable thirst to be admired, a woman that cannot get past her rage and destroys all the relationships she has with men, a sexually-addicted person that cannot relate to other human beings etc. and they become aware of their hidden motives only through discussions with the other members of the group during therapy sessions. These discussions explore both psychological and philosophical realms: Schopenhauer and his views (together with the Buddhist influences on his philosophy) are explored and discussed in order to support certain opinions about behaviors. Together with this, other philosophical views are brought to discussion. The tone is erudite, but also light and entertaining and this makes this book a very enjoyable read. What I liked most about it is that it made me really want to know more about psychology (for which I seem to have quite a passion lately) and about philosophy (because of this book I started reading “A History of Western Philosophy” by Bertrand Russell which I really enjoy) and it made me understand more about my own behavior.

  • jo
    2018-11-11 17:54

    Το λατρεψα. Για να ειμαι ειλικρινης, το αγαπησα τοσο πολυ που νομιζω καπου βαθεια μεσα μου πως οι χαρακτηρες ειναι ζωντανοι και οχι δημιουργηματα της φαντασιας του Γιαλομ. Αφηστε με ομως πρωτα να σας πω δυο λογακια για αυτο το μυθιστορημα.Ο κεντρικος ηρωας μας ειναι ενας χηρος 65αρης γνωστος και πετυχημενος ψυχοθεραπευτης που στο ετησιο του τσεκ-απ ο γιατρος του βρισκει εναν υποπτο σπιλο που στην συνεχεια βγαινει θετικος για καρκινο. Εχει το πολυ εναν χρονο καλης υγειας. Το σοκ ειναι τοσο μεγαλο που αρχιζει να σκεφτεται πως ολα ειναι ματαια και σε μια κριση του επανω αρχιζει να σκεφτεται ολους τους ασθενεις του και ποσο καταφερε στα αληθεια να τους βοηθησει. Ανοιγοντας τους ατομικους τους φακελους πεφτει επανω στον Φιλιπ, εναν ασθενη που πολλα χρονια πριν δεν καταφερε να τον βοηθησει. Οταν αποφασιζει να τον παρει τηλεφωνο για να δει μηπως και εντελει τον βοηθησε η θεραπεια του αφοτου ειχαν απομακρυνθει ανακαλυπτει οτι ο Φιλιπ ειχε γιατρευτει απο το προβλημα του αλλα οχι χαρη σε αυτον, αλλα χαρη στον Σοπεναουερ.Ετσι ξεκιναει αυτο το μυθιστορημα, το πρωτο δικο του που διαβαζω, και πραγματικα ηταν ενα δωρο για εμενα. Ας ξεκινησω λεγοντας σας πως ειχα πολυ καιρο αν οχι ακομα και χρονο να διαβασω ενα τοσο μεγαλο βιβλιο χωρις να βαρεθω στιγμη. Ακομα και το γεγονος πως σχεδον καθε δευτερο κεφαλαιο αποτελει βιογραφικο προς ή ακομα και ενα μαθημα για την ζωη του Σοπεναουερ και τα εργα του, ακομα και το γεγονος πως η ιστορια εξελισσεται σχεδον αποκλειστικα την ωρα καποιας ομαδικης ψυχοθεραπειας δεν σε κανει να βαριεσαι. Μιας και το βιβλιο ειναι οχι μονο μυθοπλασια αλλα και ενα οργιο ψυχολογιας και φιλοσοφιας μαθαινεις τοσα πολλα και ενδιαφεροντα πραγματα! Πρωτα απο ολα εμαθα πως η ομαδικη θεραπεια ειναι κατι σκληρο αλλα πολυ πιθανον μια πολυ χρησιμη εμπειρια για τις ψυχες των ανθρωπων. Επισης εμαθα πως ο Σοπεναουερ ηταν ενας καταθλιπτικος μισανθρωπος αλλα ηταν ειλικρινης με τον εαυτο του και ηξερε πολυ καλα ποιος ηταν τοσο νοητικα οσο και ψυχικα.Η ιστορια με τραβηξε πολυ και σκεφτομουν ποτε θα καταφερω να ξοδεψω λιγο χρονο για να κατσω στο καναπε μου για να διαβασω. Ο Γιαλομ ειναι καλος συγγραφεας και σε κερδιζει τοσο στα non-fiction οσο και στην μυθοπλασια. Οι χαρακτηρες ειναι τοσο αληθινοι που πραγματικα νοιαζεσαι για αυτους και θες να κανουν προοδο. Διεκρινα οτι καποια στοιχεια στο βιβλιο αυτο ειχαν κανει την εμφαση τους και στο non-fiction βιβλιο "Στον κηπο του Επικουρου", στο οποιο πραγματευεται τον θανατο και τον φοβο που μας προκαλει. Και σε αυτο αναφερεται στα ιδια τσιτατα απο τους ιδιους φιλοσοφους και εδω μιλαει για τον θανατο, αλλα πολυ πιο ηπια και χωρις συναισθηματισμους.Δεν ξερω τι αλλο να πω, μολις το τελειωσα και σιγουρα κατι που ξεφυγε. Διαβαζοντας το σιγουρα θα βρεις κομματια του που θα σου μιλουν και που θα σε δενουν με την επομενη σελιδα.Πρεπει να πω πως οι εκδοσεις ΑΓΡΑ ειναι τοσο ομορφες και η μετραφραση πολυ καλη!

  • Mohsen Mohamadi
    2018-11-26 15:09

    اگه به عنوان یه کتاب مستقل بهش نگاه کنیم ، کتاب خوب و خوش خوانی بود و قابلیت یه کله خوندن رو هم داشتاما برای من که دنبال حال و هوای «نیچه گریست» بودم، تا نیمه های کتاب بسی حوصله بر و تکراری بود‌، یه جورایی حس خوندن کتابای پائولو کوئیلو رو داشتماما بعد از نیمه ی کتاب و گرم شدن گروه درمانی ، کتاب خیز بزرگی داشت و واقعا لذت بخش شد خوندنشکتاب هر چند فصل یه بار،گریزی به زندگی شوپنهاور میزنه و افکارش و زندگیش رو بررسی میکنه _ که به نظرم از بهترین قسمت های کتاب بود_و عجب پایان خوبی داشت.

  • Grazia
    2018-11-12 15:00

    La terapia inizia quando termina il rimprovero ed emerge la responsabilitàIl romanzo racconta l'ultimo anno di vita di un terapeuta, Julius, che decide di affrontare il decorso di una malattia incurabile continuando a fare ciò che più gli ha dato soddisfazione nella vita, ovvero l'esercizio della terapia di gruppo.Non pago, prima di andarsene, deve avere la certezza che la sua vita, l'amore per la sua professione, sia stata utile e proficua per almeno un altro essere umano. Decide pertanto di ricontattare un paziente, Philip, sessodipendente che dal suo trattamento triennale individuale non aveva ottenuto alcun giovamento e gli propone/impone la partecipazione ad una terapia di gruppo.Philip pare aver trovato la pace dei sensi e, di conseguenza, la risoluzione delle sue problematiche attraverso l'applicazione del pensiero di Schopenhauer.Philip in realtà qualche problemuccio di relazione continua ad averlo, problemi indotti dalla cura che lui stesso ha deciso di somministrarsi.  La cura Schopenhauer, l'applicazione alla lettera del modello di vita auspicato dal filosofo,  ha avuto su di lui spiacevoli effetti collaterali, ovvero il completo isolamento dal contesto sociale e l'incapacità di relazionarsi in maniera costruttiva col prossimo. Il libro, tra saggio e romanzo, alterna capitoli di pura finzione narrativa, in cui vengono rappresentate le dinamiche di gruppo, a quelli in cui si esplora la vita e le idee di Schopenhauer.Interessante l'esposizione del pensiero dell'insigne filosofo e delle possibilità di applicazione in ambito terapeutico. Da non addetta ai lavori, ho trovato altrettanto interessanti gli scambi delineati nei capitoli dedicati alla terapia di gruppo...La conclusione cui si giunge insieme al gruppo è che l'uomo non può isolarsi in una torre d'avorio, non può  prescindere da quello che è e, soprattutto, non può prescindere  dalle relazioni che instaura coi suoi simili.Il passo fondamentale che l'uomo deve compiere è la presa di coscienza e l'assunzione delle proprie responsabilità in qualunque dinamica di relazione. Solo nel momento in cui si riconosce la responsabilità di un gesto, ci si accetta per i nostri lati oscuri, si smette di accusare la controparte, si sarà in grado di superare le problematiche individuali, indipendentemente dalla loro provenienza.Di questo romanzo/saggio la cosa che mi ha convinto di meno è il finale, in cui ho visto un eccesso di buonismo e di retorica. Un voler concludere con "Tutto è bene ciò che finisce bene", che oggettivamente, per quanto auspicabile, mi pare assai poco realistico.

  • Sonya
    2018-11-24 17:53

    اروین یالوم چندین کتاب در قالب رمان نوشته است که در آن به مسایل روانشناسی و روان درمانی اشاره شده است . "درمان شوپنهاور" کتابی است که از دوبخش تشکیل شده است . نیمی از کتاب به بیان زندگی و فلسفه شوپنهاور می پردازد و در کنار آن نویسنده به شرح جلسات گروه درمانی زیر نظر یک درمانگر می پردازد. در این گروه افرادی با شخصیت ها و عقاید مختلف وجود دارد که خواننده بر حسب تجارب و دغدغه های خود می تواند با یکی یا بیشتر از این شخصیت ها همزاد پنداری کرده و در حل مسایل خود از راه کار های نویسنده استفاده نماید. در این داستان شخصی به نام فیلیپ به نوعی شوپنهاور معاصر به شمار می آید که از این طریق داستان با شرح زندگی نامه اصلی شوپنهاور ارتباط می یابد.پ ن : چندین کتابی که از این نویسنده در قالب رمان روانشناسی نوشته شده است، جزو لذت بخش ترین کتاب هایی است که خوانده ام :

  • ZaRi
    2018-11-16 18:16

    هر نفسی که فرومی‌بریم، مرگی را که مدام به ما دست‌اندازی می‌کند، پس می‌زند... . در نهایت این مرگ است که باید پیروز شود زیرا از هنگام تولد، بخشی از سرنوشت ما شده و فقط مدت کوتاهی پیش از بلعیدن طعمه‌اش، با آن بازی می‌کند. با این همه، ما تا آنجا که ممکن است، با علاقه‌ی فراوان و دلواپسی زیاد به زندگی ادامه می‌دهیم، همان‌جور که تا آنجا که ممکن است طولانی‌تر در حباب صابون می‌دمیم تا بزرگتر شود، گرچه با قطعیتی تمام می‌دانیم که خواهد ترکید.

  • antónio alves
    2018-11-18 19:04

    Biografia.Psicologia.Filosofia.Psicoterapia.E um escritor capaz de juntar tudo isto numa estória cativante, envolvente e que (muito) dá que pensar!Adorei!

  • Abailart
    2018-11-12 16:18

    Irvin Yalom, The Schopehahauer CureThis is a lovely novel. Its apparently ridiculous ending is not so: it is a wink from the other side of the grave, a fatuous and caring slice of the humour by which we warm ourselves against death, perhaps Schopenhauer’s wink and rare shy smile. In fact, it is a brilliantly constructed novel of ideas. It’s theatrical in that most of the action takes place in a group therapy session, one set (with moveable furniture it turns out), and theatrical in its drawing of dramatic tension between sharply delineated charcters. Yalom’s focus is as in When Nietzsche Wept, the only other of his novels I have read: how, beneath the hot drama of our furies and desires do we, in the ice cold stare of the great existential voids of death and meaningless, live a good life? When philosophy, religion and literature have been evacuated of comfort, how do we face our common dilemma? Conveniently for the novel, the therapist Julius has been given (almost precisely as it turns out) twelve months to live, the period during which these meetings take place. The other main character, Philip, is coldly philosophical, ironically one may say an inhabitant of a philia of bodiless communicants in the great universe of the eternal Logos, the apparent counterpoint to warm and human Julius whose practice is based upon caritas. In fact both characters are points in one mind, oscillating as do all the other characters between points of identity so dearly held but shown to be feeble and fragile: in the integration that occurs, it is this joint exposure that empties attachments and inward looking vanities. The novel is a practical guide to the doing of therapy, and the doing of it in the ordinary world of our friendships and relationships, and the world of our enemies. Ultimately, there is not a conflict between the transcendent and the quotidian, Samsara and Nirvana cannot be separated. It is all here. Now.

  • Mehrnaz
    2018-11-24 12:53

    کتاب با این موضوع شروع شد که یک روانشناس از مرگ زودتر از انتظارش به علت سرطان آگاه میشه و ترس و ناآگاهی از مرگ باعث نگرانی و تغییر حال روانشناس میشه. با خوندن قسمتی از کتاب ' چنین گفت زرتشت' به این میرسه که زندگی رو باید طوری گذروند که اگه باز هم فرصت زندگی داشتیم کارای قبلی و زندگی قبلی رو تکرار کنیم. به همین خاطر سراغ خاطراتش و پرونده ی مراجعانش میره تا مروری از زندگیش داشته باشه و بیبینه رضایتش از کارهایی که انجام داده تا چه حده.بین پرونده‌ها پرونده ی شخصی رو پیدا میکنه که به نحوی وسواس جنسی شدیدی داشته و برخلاف اینکه ۳ سال هر هفته در جلسه ی درمانی شرکت کرده، درمان کاملا بی فایده و شکست خورده بوده..این میشه که این روانشناس تصمیم میگیره بیمارش را پیدا کنه و ببینه بعد از درمان چه اتفاقی برای زندگی بیمار شکست خورده و منزویش افتاده و به کجا رسیده.. کمک به پذیرفتن مرگ و زندگی در زمان حال از محورهای اصلی داستانه درحالیکه موضوع های مهم واساسی دیگه ای هم بررسی میشه که کتاب رو بسیار جذاب میکنه و به نظر من بیشترین تاکید درباره ی نحوه ی زندگی و ارتباطات افراد هست. کتاب های اروین یالوم کتاب هایی بسیار تفکر برانگیز هستند و خواننده رو مجاب به شرکت در داستان و تفکر درباره ی خودش میکنن، به طور مخصوص این کتاب خواننده رو با باور های فلسفی مخصوصا باور ها و زندگی شخصی آرتور شوپنهاور آشنا میکنه و بر این باور که زندگی، تفکر، و رفتار هر آدم محصولی از اتفاقات گذشته ی فرد هست، تاکید میکنه .در روند کتاب جلسات گروه درمانی وجود داره که نویسنده با این قصد که ممکنه هرکدوم از خواننده ها مشکلاتی مشابه افراد این گروه داشته باشند، خواننده رو درگیر این جلسات میکنه تا به خودش فکر کنه، و در روند درمان شرکت داشته باشه.

  • pardis Khalili
    2018-11-12 19:16

    درمان شوپنهاور فوق‌العاده است اروین یالوم فوق‌العاده است شخصیت های داستان آدم های متفاوت با جایگاه اجتماعی و عقده های روانی مختلف که ترکیبی از انواع مختلف شخصیت های آدماست و میتونی به راحتی خودتو جای اونا بگذاریو چیزی که بیشتر از همه در باره این کتاب دوست داشتم اینکه حفره های احتمالی شخصیتی و روحی رو بهم معرفی کرد و برای هر کدوم راه حل کارساز ارائه داد

  • امیر
    2018-11-11 19:52

    با یکمی دست و دلبازی 5 ستاره را به کتاب میدم.ساعتای زیادی توی گروه نشستم، حرف زدم و ب شخصیت ها تبادل نظر کردم. مثل کتاب وقتی نیچه گریست داستان گیرا و قویی بود ولی از اون یه سر و گردن پایین تر. کتاب های روانشناسی نامفهوم ترین کتاب هایی هستن که من نمیتونم باهاشون ارتباط برقرار کنم اما این دست کتاب ها را دوست دارم بنظرم خسته کننده نمیان. از دوستان کسی کتابی از این دست اگر سراغ دارن خوشحال میشم معرفی کنن.شخصیت اصلی کتاب یه استاد دانشگاهه با زندگی اروم که متوجه سرطانش میشه. حین حرکت به سمت مرگ یکی از ناکامی های دوران کاریش را به یکی از موفقیت های بزرگش تبدیل میکنه...

  • Wendy
    2018-12-05 16:53

    I know a book was good when I miss the characters for a few days after I finish the book.

  • Roberto
    2018-11-11 17:13

    Dopo aver letto "Le lacrime di Nietsche", dello stesso autore, di cui avevo apprezzato molto l’interessante miscelazione di temi filosofici e psicoanalitici, ho affrontato la lettura di questo "La cura Schopenauer” sperando di ritrovare la stessa lucidità e profondità di pensiero, gli stessi spunti di riflessione. E non sono rimasto deluso.Il romanzo racconta la storia dei cambiamenti che avvengono alle varie persone coinvolte in gruppo di terapia e si legge su due piani differenti: il primo tratta e approfondisce le dinamiche del gruppo e le difficoltà relazionali dei singoli membri, il secondo analizza la storia di Schopenhauer, che fece della solitudine il cardine della propria libertà. I due piani si intersecano quando nella terapia di gruppo si insinua la possibilità che il pensiero filosofico, e in particolare quello di Schopenhauer, possa essere sostitutivo della terapia psicanalitica stessa, specie per gli aspetti relazionali. In realtà, Yalom alla fine negherà ovviamente questa possibilità, che prevede la negazione della relazione per evitare il dolore e la sofferenza.L'approfondimento del pensiero del grande filosofo è funzionale a profondi ragionamenti e riflessioni sul significato della vita, della morte e della relazione tra gli individui.Della vita, che deve essere progettata e vissuta, non subita:“Bisogna diventare padroni e protagonisti delle proprie vite, bisogna scegliere ciò che realmente desideriamo per vivere attivamente, e non per essere vissuti. La maggior parte delle persone, se alla fine guarderanno indietro, troveranno di aver vissuto per tutta la vita ad interim, e si meraviglieranno di vedere che proprio ciò che hanno lasciato passare senza considerarlo e senza goderlo è stato la loro vita."Della maturità, vista come istruttiva e preziosa:“Si può paragonare la vita a un tessuto ricamato, di cui ognuno può vedere il lato esterno nella prima metà della sua esistenza, e il rovescio nella seconda: quest’ultimo non è così bello, ma più istruttivo, poiché lascia riconoscere la connessione dei fili.”Della morte, inevitabile, terribile e liberatoria"Noi assomigliamo agli agnelli che giuocano sul prato, mentre il beccaio ne sceglie già l’uno o l’altro con gli occhi: infatti non sappiamo nei nostri giorni buoni quale sventura, proprio allo­ra, il destino ci sta preparando – malattia, persecuzione, mise­ria, mutilazioni, accecamento, follia e morte."Per chi è sopravvissuto a questa botta di ottimismo e voglia di vivere, c'è forse il messaggio più importante del libro, che è quello relativo alla relazione tra gli individui: la relazione, la condivisione ed il contatto con gli altri esseri umani e l’accettazione del loro giudizio sono le condizioni imprescindibili per la vita e il miglioramento. L'apertura verso la relazione, l'amicizia e l'amore ci espone al rischio di soffrire, ma ci dà la certezza di vivere appieno la nostra vita.La cura Schopenhauer è una bellissima fusione di filosofia, psicologia e narrativa che si legge tutto d’un fiato, con personaggi molto ben caratterizzati, una trama interessante e scritto in modo esemplare. Un libro in cui è facile riconoscersi e mettersi in relazione con uno dei molti personaggi. Forse il romanzo cala un pochino nel finale, ma merita tranquillamente quattro stelle (e mezza).

  • Jennifer
    2018-11-16 13:49

    Schopenhauer Cure is a book that lives right at the corner of book nerd street and therapy nerd avenue. I gave it 4 stars because, coincidently, I live on that same corner. Irvin Yalom is more or less the reigning Godfather of group therapy and has written extensively in the field, both in educational theory/practice and fictional "teaching novels". A lot of my appreciation for this novel had to do with reading it for class in conjunction with Yalom's text book "Theory and Practice of Group Therapy". It was interesting to read how his teaching about group is manifest in his fictional account of doing group. Schopenhauer Cure is one of his teaching novels and chronicles the life of a group led by Julius, Yalom's fictional group leader, who finds out he is dying of skin cancer at the beginning of the novel. Julius seeks out a previously unsuccessful client, Phillip Slate, who has become heavily involved in the work of Arthur Schopenhauer, nineteenth century philosopher, schizoid extraordinaire who is apparently responsible for everything depressing nietzsche wrote. The novel switches between chapters about the developing life of the group and a description biography of Schopenhauer. (The final assignment in this class was to write a reflection paper on this novel. One of my classmates said their first sentence would read, "Schopenhauer is miserable fuck. Correction, miserable boring fuck".) This juxtaposition really reinforces the difference between the principles of group therapy (here and now communication, the inherent importance of human relationships) and the principles of Schopenhauer's work (life is a miserable shit show, stay off the grid, avoid the humans, etc). The book's final scene in group was especially well-written and poignant, so much so that I'm pretty sure I even cried a little as I read it. I dont' book cry very much, so chalk one up for Yalom. If you are at all interested in group therapy, this is a great read. If are at all interested in Schopenhauer, this is an okay read. If you're not interested in either of these things, it might be kind of slow-going for you.

    2018-12-08 13:49

    ازمتن کتاب:اندیشه ی پیوستن دوباره به یگانگی مطلق بدون آنکه چیزی ازمن وخاطراتم وخودآگاهی منحصربه فردم باقی بماند بی روح ترین دلداری ممکن است.مذهب همه چیزرا همسوباخوددارد:وحی,پیش گویی های پیامبرانه,حفاظت از حکومت,برترین شکوه وشهرت...وافزون براین ها,این امتیازگرانبهاراکه آموزه هایش رادردوران حساس کودکی درذهن حک می کند,جایی که به اندیشه هایی ذاتی وسرشتی بدل می شودبرترین خردآن است که لذت بردن اززمان اکنون راوالاترین هدف زندگی قرار دهیم زیرااین تنهاواقعیتی ست که وجودداردومابقی چیزی نیست جزبازی های فکر.ولی می شودآن را بزرگ ترین بی خردی هم نامیدزیراآنچه تنهابرای یک لحظه هست و بعدهمچون رویایی ناپدیدمی شودهرگزبه کوششی جانفرسانمی ارزد.بایددربرابرهرنابخردی, کاستی وپلیدی انسان گذشت داشته باشیم وبه خاطربسپاریم که آنچه درپیش روی داریم درواقع نابخردی ها,کاستی هاوپلیدی های خودماست. زیرااین کاستی های گونه بشراست که مانیزمتعلق به آنیم ودر نتیجه همان کاستی ها رادردرون خویش نهفته داریم. نباید به دلیل این پلیدی ها ازدیگران آزرده شویم تنهابه این علت که تاکنون درماپدیدارنشده اند.آرتورشوپنهاور/تلخیص هاوتکمله ها

  • James
    2018-12-10 19:56

    This is a novel of ideas by Irvin D. Yalom. Given its' title the publisher decided that it would be useful to add the words "a novel" at the top of the front cover; presumably so that it would not be confused with self-help psychology or philosophy texts.The "novel" portrays the operation of group therapy under the direction of Julius Hertzfeld, an experienced therapist, at the center of the novel. But it also contains contrasting chapters highlighting the life and thought of Arthur Schopenhauer (along with epigraphs from Schopenhauer at the beginning of every chapter). It is moderately successful with this combination; however I was disappointed with the therapy group portion of the novel - particularly the two other main characters, Philip and Pam.The presentation of ideas provides the reader with plenty of "food for thought". However, if you seriously want to learn about Schopenhauer you should read his work, starting with his essays, for he is one of the most lucid and readable of all philosophers. And he is worth reading, for he had significant influence on subsequent thought, although this was more pronounced in the musical and literary realm than academic philosophy. You cannot listen to late Wagner (Tristan and beyond) or read Thomas Mann's novels without encountering the influence of Schopenhauer. In the philosophic realm his greatest influence was on Friedrich Nietzsche, who even wrote an essay about his debt to Schopenhauer (Schopenhauer as Educator).The Schopenhauer Cure succeeds as a novel of ideas in its presentation and will appeal to all who enjoy this type of book; but it is best in suggesting a direction for further reading (Schopenhauer, Nietzsche and Freud) for those who are interested.

  • Milad Soor
    2018-11-21 13:17

    نمی دونم از کجا شروع کنم . کتاب خیلی خیلی فوق العاده ای بودبه قول خود کتاب یک درمانگر زخمی بهتر می تواند درمان کند و جولویس این درمانگر زخمی بود. شخصیت فیلیپ رو خیلی دوست داشتم و می شد باهاش ارتباط برقرار کرد. یک آدم با عقاید بسیار شدید و محکم و بشدت درون گرا.قبلا هم چندتا از مقاله های شوپنهاور رو خونده بودم و این کار باعث شد لذت بیشتری ببرم. در این کتاب نویسنده شوپنهاور رو در قالب فیلیپ به تصویر کشیده و سعی در درمان روان او دارد. افرادی که اگر در معرض آموزش های درست اجتماعی قرار گرفته بشوند با دلایل عقلی و مغز هوشمند خودشان می توانند بسیاری از مشکلات خودشون رو حل کنند. تجربه ی بسیار لذت بخشی بود برای من

  • Sarah
    2018-11-22 16:16

    “Live right, he reminded himself, and have faith that good things will flow from you even if you never learn of them.”This is the second book I've read by Yalom,the first one being When Nietzsche Wept. The two books actually have a lot in common, especially regarding the characters and their development. They both start with a philosopher, who shows few to none emotions and undergoes some kind of therapy by a lovable and gentle psychotherapist, who at the end succeeds turning the lonely and distant philosopher into a man who can actually show his feelings.While I didn't mind that so much in When Nietzsche wept because Nietzsche still had SOME emotions, Philip, one of the protagonists of The Schopenhauer Cure, annoyed me so much and made me so angry, because he honestly was such an a*hole. Even knowing that this was the whole point of the book, it was just really hard to have empathy with him.I very much enjoyed the other characters though and loved their interactions.Another thing that put me off a bit was the huge amount of philosophy in this book. Don't get me wrong, I of course knew that this was gonna be a philosophical book and I highly enjoyed the philosophical aspects in When Nietzsche wept, but it was definitely too much for me in this book. Maybe it was because I didn't like Schopenhauer at all, so most of the chapters about his life story were kind of boring.Looking at the psychological aspects of the book, it was really interesting to see the dynamic of a group therapy and how the group cures itself, without actually needing a lot of input from the therapist. And then of course the ending was quite emotional, which gave it a bit of tragedy and I loved that. So I definitely enjoyed this book a lot, it was really well written and I love how Yalom manages to intertwine psychology and philosophy, while creating an interesting story that you're thrilled to know the ending of.

  • Joana
    2018-11-18 17:57

    É o segundo livro que leio deste autor (o primeiro foi "Quando Nietzsche Chorou") e Irvin D. Yalom começa a posicionar-se como um dos meus autores favoritos. Aliando a psicologia à filosofia, o autor conta-nos a história de um psiquiatra com uma doença terminal, que, ao lhe ser dito que só tem mais uns meses de vida, decide rever alguns dos seus antigos pacientes (especialmente aqueles com os quais fracassou) para verificar se o método foi ou não eficaz para a resolução dos problemas que os levaram à terapia. O título é uma referência ao filósofo do pessimismo: Arthur Schopenhauer, que ao longo da vida se revelou ser uma pessoa mito solitária, carrancuda, invejosa, cheia de rancores. Viajando entre o presente o o passado, o autor vai-nos explicando o que esteve na base desta personalidade tão frustrada e pessimista, ao mesmo tempo que nos vai contando de que forma é que o psiquiatra condenado pelo cancro gere as emoções de quem sabe que a morte tem hora marcada.É uma leitura que nos revela muito sobre como devemos percepcionar a vida e o quanto devemos valorizar o que vale mesmo a pena. Subjacente a tudo isto está a ideia de que no final das suas vidas a maior parte dos homens percebe com surpresa que tudo foi provisório e que tudo o que foi considerando desinteressante ou aborrecido ao longo da vida (uma atitude que advém do ciclo vicioso "desejo - posse - frustração - novo desejo") era na realidade a vida em si mesma. A esperança e a ambição traem o homem, pois como escreve Yalom: “a felicidade pode ter três origens: o que somos, o que temos e o que somos para os outros. As duas últimas podem ser perdidas. Assim a felicidade só pode estar em quem somos.”