Read Quem matou Palomino Molero? by Mario Vargas Llosa Online


PNL Secundário.«Pode um morto ser personagem central de um romance? Se o tenente Silva e o guarda Lituma são personagens essenciais da investigação que procura desvendar o que se esconde por detrás da estranha morte de um jovem aviador, é sobre a figura do inocente Palomino que se desenvolve toda a trama.Mario Vargas Llosa apresenta em Quem Matou Palomino Molero? um surprePNL Secundário.«Pode um morto ser personagem central de um romance? Se o tenente Silva e o guarda Lituma são personagens essenciais da investigação que procura desvendar o que se esconde por detrás da estranha morte de um jovem aviador, é sobre a figura do inocente Palomino que se desenvolve toda a trama.Mario Vargas Llosa apresenta em Quem Matou Palomino Molero? um surpreendente e inesperado registo policial que prende o leitor tanto pela originalidade estilística como pelo próprio enredo arrebatador e imprevisível.»...

Title : Quem matou Palomino Molero?
Author :
Rating :
ISBN : 9789722043878
Format Type : Paperback
Number of Pages : 156 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Quem matou Palomino Molero? Reviews

  • Glenn Russell
    2019-03-08 05:37

    "The boy had been both hung and impaled on the old carob tree. His position was so absurd that he looked more like a scarecrow or a broken marionette than a corpse. Before or after they killed him, they slashed him to ribbons: his nose and mouth were split open; his face was a crazy map of dried blood, bruises, cuts, and cigarette burns." So begins Mario Vargas Llosa's short, riveting detective novel set in a small town in 1950s Peru. After reading for the third time, I asked myself: what makes `Who Killed Palomino Molero?' so gripping, so totally absorbing? On reflection, I think there are several good reasons:The way the story is told: we follow the path of two policeman from the local force, Lieutenant Silva and his young assistant, Lituma, as they make their rounds on foot, usually under a blazing hot sun, to solve the case. The 3rd person narrator frequently dips into the mind of Lituma, making for most effective storytelling - it is as if the emotions and actions of all the characters are intensified by Lituma's feelings and musings.The arch of the story: the guts of the novel, the plot, follows what Aristotle outlines in his Poetics. Each successive scene develops and reveals the details of motive and character as the lieutenant and Lituma converse with one key player in the murder's drama in each chapter. We encounter unexpected twists along the way, but, ultimately, there is a sense of inevitability in how events unfold and ultimately conclude.The subplot: nothing like a little lust to add some spice to a murder mystery. Lieutenant Silva yearns for chubby Doña Adriana, owner of the local rundown, hole-in-the-wall restaurant. As the mystery is resolved in the last chapter, so also is Lieutenant Silva's relationship with his chubby object of sexual hunger. Aristotle would be pleased.So, all in all, a novel well worth the read and at 150 pages of large print, a novel that can be read in a day. And if you are unacquainted with Mario Vargas Llosa, winner of the 2010 Nobel Prize in Literature, finishing this short work might motivate you to tackle one of his longer novels.

  • Michael Finocchiaro
    2019-03-19 05:18

    Who Killed Palomino Molero is a murder mystery who picks up a few characters and locations from The Green House and with an undercurrent of incest and class warfare in the Peru of the 50s. It is well-written, but short and somewhat predictable. Not my favorite Vargas Llosa but nonetheless an entertaining read.One thing I found particularly interesting was how somewhat similarly to the way that in the Andrea Camilleri series of Montalbano stories where often what looks like a mafia-related crime is not, here we have what looks like a terrorist act, but may be something else entirely.

  • Fabian
    2019-03-15 01:31

    If you are to read a book in one sitting (it being a scant but precious 151 pages total!) let it be this one. This is MVL's (THE premiere author from Peru) take on the noir murder-mystery. Vargas Llosa is all too aware that for this genre to take on an actual literary dimension (QUICK! what are some murder mysteries which are true treasures of literature? "In the Woods" by Tana French [most recently], Thomas Harris's "Silence of the Lambs"& "Red Dragon"... mmm... anything by Graham Greene [I am thinking "Brighton Rock"]) it has to be bathed in pathos, it has to highlight all the right details in too short a time. Perhaps it has not as many zigzags as other tales of deception, but it is still somewhat unpredictable. Imagine my glee when I found out that this was a sort of prequel to "Death in the Andes." Lituma, the titular character of "Lituma en los andes" plays the Apprentice in this one. He finds himself stuck in a town with shady but colorful individuals all of them accomplices in on the Big Secret. As in "Death in the Andes" he is enticed with the crime because his conscience is at the forefront and his heart is there for all to see. Beautiful, beautiful prose.

  • brian
    2019-03-05 23:33

    despite misguided attempts at populism, something like MVL's who killed palomino molero? definitely and defiantly outs me as the eastern-elitist snob i really am. although i love a heavy dosage of pulp, it's gotta be literary, gotta carry a whiff of the highbrow. MVL - always a literary dude - gets a few things that a lot of lauded crime writers don't: 1. plot's irrelevant. it's as big a macguffin as hitchcock's briefcase or wine bottle -- now, this doesn't mean you don't need some kinda proper story to act as a vehicle to propel your story. you do. and you better structure that shit out perfectly and pace that bitch expertly and make it somewhat interesting and original (see: james ellroy). but if ya get all enamored with a real intricate plot and think some good ideas'll carry your tale: you're wrong. as god(ard) cried down from the heavens: "all you need for a movie is a girl and a gun." MVL's story is lean & simple and there ain't really any big twists, other than the ending which isn't really a plot twist but a kind of thematic twist. and this novel's got it all: the girl, the gun, interesting & mysterious characters, a fantastic sense of place, and some nice riffs on class & race & politics & authority (this is MVL, after all)…2. character character character. nobody gives a fuck about the most intricate or horrific crime if it's perpetrated on and/or by people we don't give a shit about. we all get this. amazing how often crime writers ignore it. 3. the crime novel (or film) is an inherently existential venture, being, as it is, about death and subversion of norms. and a great crime novel is about everything. well, everything important. this particular crime novel, aside from being about everything, is really about desire: about what drives people and how desire distorts said drive. a minor entry in a master's oeuvre, but who killed palomino molero? is a great great read with a pretty nice punch for such a short novel. and this fucking website still doesn't allow 1/2 stars so i'm gonna downgrade to 3 rather than upgrade to 4 for a ridiculous reason:MVL just won the nobel prize so all kinda people (ranging from the genuinely curious to the i-wanna-sound-smart-at-parties) are gonna be rifling through the old peruvian bastard's underwear drawer. if they happen upon my page, they're obviously gonna realize i am a man of impeccable taste, so'll take my opinions very seriously. and while i'd recommend palomino molero to just about anyone who digs books, if i had one book to really sell the old coot, it'd be one of the masterpieces (war of the end of the world, or feast of the goat). oh! and get this: MVL teaches a fucking class at princeton on borges!!! for this booknerd, that's like injecting a viagra/cocaine cocktail directly into my penis and banging my way through the cast of this movie (with rosario dawson, marisa tomei, and carla gugino on deck) while morrissey performs a private concert* for us: i've enlisted a pal to shoot down to princetown with me and try and sit in on the lecture. will gladly report back if head doesn't explode. *who am i kidding? morrissey couldn't possibly sing as his mouth'd be filled with my

  • Mahdi Lotfi
    2019-03-20 00:16

    ابتدا که کتاب را دست بگیرید، فکر می‌کنید با یک داستان جنایی معمولی طرف هستید، شخصی به طرز وحشتناکی به قتل رسیده و دوتا پلیس – یک ستوان و دستیارش – شروع به گشتن می‌کنند تا قاتل را پیدا کنند. همه‌ی اجزاء رمان ذهن شما را به سمتِ یک داستان جناییِ کلیشه‌ای و معمولی می‌برد. اما زیاد نگران نباشید، در ادامه‌، ماجرا طوری پیش می‌رود که آقای یوسا راهِ خودش را از جنایی نویس‌های معمولی جدا می‌کند. مثلا در این داستان برخلاف داستان‌های جنایی معمولی بار اصلی کتاب را گره‌گشاییِ نهایی به دوش نمی‌کشد و در نیمه‌های داستان مخاطب و «ستوان سیلوا» هردو با احتمال بالایی حدس می‌زنند که قاتل کیست و کمی جلوتر، دیگر به یقین می‌دانند که «پالومینو مولرو» را چه کسی کشته است. اما آن‌چه که باعث ادامه‌ی داستان می‌شود رابطه‌ی بین آدم‌ها ست و احساس‌ها.«ماریو بارگاس یوسا» از آن نویسنده‌هایی است که دیگر تک و توک توی دنیا پیدا می‌شوند و احتمالا جزو آخرین‌های نسل داستان‌پردازِ آمریکای جنوبی به حساب می‌آید. رمان‌های او بر پایه‌ی زبانِ روایی خاص خودش شکل می‌گیرند، بلوغ می‌یابند و از لحظه‌ای که رمان بالغ می‌شود دیگر ذهن مخاطب ول‌کُنِ آن نمی‌شود. اما در مورد رمانِ «چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟» باید گفت آن‌طور که باقی آثار یوسا بالغ می‌شوند، این یکی نمی‌شود. دلیلش هم باید این باشد که نویسنده، مایه‌ی اصلی ماجرا را نگه داشته است برای کتاب بی‌نظیری که در پی آن می‌نویسد به نام «مرگ در آند».

  • Tannaz P
    2019-03-18 05:38

    بالاخره یوسا... یوسا و ترجمه ی گلشیری لازم نیست واسه انتخاب این کتاب برای خریدن و خوندن؟بعد از مدتهاااااااااااا یک کتاب رو برداشتم که ناامیدم نکرد تا بذارمش زمین و مدتها اگر نگم چند ماه رهاش کنم دیشب داستان رو شروع کردم و امروز تمومش کردم علت اینکه دیشب تمومش نکردم خستگی چشام بود وگرنه روند داستان خسته کننده نیست اول که کتاب شروع شده بود منو یاد صحنه ی اول سریال ترو دیتکتیو انداخت!! دو تا کارآگاه سر یه صحنه ی قتل وحشیانهایرادی که بهش وارد هست اینه که چرا انقد زود کاراکتر مرتبط با قتل رو لو داد به نظرم هنوز جا داشت واسه حاشیه رفتن ولی خب از جذابیت داستان کم نکرد چون در نهایت اشاره ی صریحی به قاتل نشد کتاب رو دوس داشتم یوسا رو دوس دارم دیگه چه انتظاری دارین که بیشتر از این تعریف کنم؟خوبه بخونیدش ;)یک چیز دیگه طرح روی جلد خیلی عجیبه خیلی

  • Ahmed Almawali
    2019-02-28 02:12

    يبدو أنَّ أمريكا اللاتينيةَ ولّادةُ أدباء روائيينَ مبدعينَ: الليندي، ماركيز، مانغويل، بورخيس، ويوسا ويبدو كذلكَ أنَّنا محظوظونَ بترجمةِ صالح، المترجمِ المخضرمِ رائدِ المترجمينَ العربِ.مَنْ قتلَ بالومينو موليرو؟ روايةٌ تتأرجحُ بين البوليسيةِ التي تبحثُ عن القاتلِ والنفسيةِ التي تقرأُ خلفَ سلوكياتِ المرءِ وخفايا تصرفاتِه، تدورُ حولَ طيارٍ رأوه مصلوباً وقدْ مُثِّل بِهِ، ليبدأَ الملازمُ سيلفا وحارسُه في رحلةِ البحثِ عن قاتلِه وكيفَ قتلَه ولماذا؟، رحلةٌ يخرجُ منها المرءُ بأن هنالكَ حقائقَ تتخفى وراءَ الحقيقةِ وما إن ظهرَ جانبٌ منها وظننا أننا مسكْنا بطرفِ الحلِّ وانهائه تبدى لنا أمرٌ آخرُ غائبٌ عن البالِ (لا شئَ يأتي بالهينِ يا ليتوما. الحقائقُ التي تبدو حقائقَ دامغةً، تصبحُ نصفَ حقائق أو لا تعودُ كذلك إذا أنت قلبتَها كثيرًا، وإذا ما نظرتَ إليها عن قربٍ)

    2019-02-28 01:14

    بنظرم امکان ان که به نویسنده ای به قدرت یوسا کمتر از پنج ستاره بدیم کم هست...یا شاید من دارم با اینجور ستاره دادن دست و دلبازی میکنم... بعیدها البته!:)داستان با شروع قدرتمندانه و خیره کننده ای خواننده رو مبهوت میکنه ،توصیف جسد شکنجه شده ی پالومینو بیچاره ،با جزییات دقیق و موشکافانه درست مثل صحنه ای از اثار لئونه فقید و خشونت افسارگسیخته ای به سبک اثار تارنتینو!!!!در رمان با چند شخصیت روبرو هستیم؛ستوان سیلوا،سرباز لیتوما،سرهنگ میندرو و دخترش الیسیا.. و چندین شخصیت فرعی دیگه .روایت داستان چند صدایی است ؛که اتفاقا داستان رومنحصر بفرد کرده .البته در اوایل کمی باعث گیج شدن من شده بود.داستان ضرباهنگ مناسبی داره ؛بطوری که تعلیق رو از ابتدا تا انتها حفظ میکنه و خواننده مدام درگیر این سوال هست قتل پالومینو کار چه کسی بوده... رمان یک رمان روانشناختی اعلاست... شخصیت ها،افکارشون و احساساتشون کاملا برای مخاطب تشریح میشه.بنظرم تنها نقطه ضعف که نمیشه گفت...تنها مساله ازار دهند ه برای من شخصیت پیچیده و مرموز این ستوان سیلوا ست ،بنظر میرسه در نگاه اول خیلی بیشتر از دستیارش درکی از مسائل جنایی نداره و ناگهان در حد فروید به روانکاوی مسلطه و تو بازجویی هاش از روش های نوین روانشناسانه استفاده میکنه .اون کم حرفه و بنظر خیلی باهوشه و همه چیز رو میدونه اما اصلا توداستان به این وجهه شخصیتش پرداخت نمیشه....رمان علاوه بر زوایا روانشناسی شخصیت ها به جامعه امریکا لاتین هم نگاه میکنه... به سیستم یک کلاغ چهل کلاغ کردن شایعات بازاری ... برای ما خیلی اشناست ....همون توهمات عجیب دایی جان ناپلئونی ما ایرانی ها بنظرم عشق پالومینو در داستان در نیامده که ممکنه حاصل کار ممیزی باشه یا نمیدونم این ابهامات در داستان لازمه... این داستانی است که از ابتداخوانند ه رومجذوب میکنه و تا انتهادر تعلیق دلچسبی شما رو نگه میداره خب ... اگه هنوز براتون جالب نیست که چه کسی پالومینو بیچاره وخوش صدا رو اونجور شکنجه داده... به خودتون مربوطه... اماروایت نو .و چند صدا یی یوسا خوندنش خالی از لطف نیست>پ.!ستوان سیلوا حرفی نزد. سکوتی طولانی برقرار بودکه در مدت ان هیچ کدام از سه نفر تکان نخوردند.نوسان الاکلنگ وار اسکله عصبانی کننده بود.ایا بچه ای سوار ان شده است؟لیتوما صدای نفس کشیدن سرهنگ،خودش و ستوان را میشنید.((تو عمرم هیچ وقت انقدر نترسیدم.))))

  • Hana
    2019-03-05 00:33

    See, I wanted to get to Peru for this crazy around-the-world tour that I'm on, but I was running low on funds so the agent sold me this deal on a rented room near the beach in a town called Talara. What a dump. The room was over this restaurant and everything smelled like goat stew and was covered in dust. Doña Adriana runs the place. She still looks pretty good for a chubby old lady with grown kids, and the corn beer is not half bad. Her old man is a fisherman, so the fish is not half bad either.The local police lieutenant, Silva, a dude who wears shades even indoors and at night, has the hots for Doña Adriana and is driving her crazy.It's easy to go crazy here. It's hotter than hell and since it's 1950 there's no air conditioning. The whole town is covered in dust, coated in it. The big entertainment is the whorehouse down the street. There is an oil rig on the next block and an air base a few miles away. There's an old pier and a bunch of stinking fishing boats. That's about it. Oh, except for the murder. Did I mention the murder? It happened the first day I got to town and it was pretty gruesome. A young airman. Tortured. The whole two weeks I was there everyone was talking about it and not talking about it. You know how that goes. Everyone was scared cause they figured some big Air Force guy had it in for the kid. Kid used to sing. Boleros, that sort of thing. Serenaded the wrong lady, maybe. So the lieutenant and his cholo sidekick, Lituma, are determined to find out who killed Palomino Molero--and it won't be easy since the Guardia Civil in Talara don't even have a squad car and have to hitch rides everywhere. And nobody is going to thank them if they succeed.Strong PG warning for very raunchy language (a lot more than I normally tolerate but the story was so good!), plenty of sexual innuendo and violence.

  • Amir
    2019-02-24 00:11

    عنوان کتاب شاید شبیه عنوان کتاب‌های پلیسی به نظر برسه. شروع کتاب هم یه سلاخی واقعی رو به شکل دهشت‌ناکی تصویرسازی کرده. دو تا پلیس هم دنبال قاتل می‌گردن. شاید تا آخرهای رمان هم تعلیق کشف قاتل باقی می‌مونه. همه‌ی این‌ها شاید بگه کتاب کتاب پلیسی باشه. اما این رمان رمان پلیسی نیست. یوسا مثل همیشه دغدغه‌ی فساد داره. فسادی که صرفا محدود به دستگاه‌های دولتی نیست و لابه‌لای رفتارهای هر فردی میشه رد پاش رو پیدا کرد؛ و یوسا این‌بار برای بازنمایی این فساد صرفا از تمهیدات رمان‌های پلیسی استفاده کردهاگه انتظار خوندن رمان پلیسی نداشته باشید؛ و البته اگه انتظار همیشگی رو از یوسا نداشته باشید بد نیست که لای این کتاب رو باز کنید و ببینید چرا یه جوون هجده ساله که معاف از خدمت بوده دوباره برای خدمت ثبت‌نام کرده و بعد به شکل وحشیانه‌ای مثله شده...

  • Paria
    2019-03-19 01:27

    کتاب یه شروع خیلی جذاب و کوبنده داره که نوید یه داستان فوق العاده رو میده ولی متاسفانه خیلی زود به یه کتاب معمولی تبدیل میشه که از همون ابتدا میشه تا انتهای داستان رو حدس زد. به طور کلی از یوسا انتظار خیلی بیشتری داشتم و این کتاب بنظرم کاملا معمولی بود.

  • Amira Mahmoud
    2019-03-03 01:21

    من قتل بالومينو موليرو ؟يكفي العنوان ليجعلك تتصور أنك بصدد رواية بوليسية ربما على غرار روايات شيرلوك هولمز , أجاثا كريستيلكن الرواية كانت سطحية جداً لا غموضلا حبكةلا أحداثولا يوجد أكثر من مشتبه به , ولا خيوط تتبعهافالقاتل والحادثة تستمع لها من خلال استجواب الملازم العبقري الذي يجعل كُل من يتحدث معه يعترف بكُل ما لديه وكأنه منوم مغناطيسياًولعل ما رفع تقييمي لهذه الرواية إلى 3 نجوم عدة أسباب1_هو النهاية المُبهمة والغريبة , فبعد أن عشت معه طوال الرواية على يقين أن هذا هو القاتليذبذب يقينك في آخر 10 صفحات ويعرض أمامك الكثير والكثير من النهايات من خلال محادثة الأشخاص داخل المطعمويترك النهاية مفتوحةلتختار أنتأو لتحتار 2_غير أنه ناقش قضية من أهم القضايا وأصعبهاالعنصريةوالنظرة الدونيّة التي ينظر بها البيض للمختلطينكيف أن الاختلاف في الأجناس والعنصرية تقف حائلاً ليس في مشاكل الحب فقط بل تصبح حاجز يصعب على المرء تجاوزه والاستمرار في حياته دون عقبات3_ أسلوب الكاتب سلس ولذيذ , ساخر وحيوييجعلك تلتهم الرواية دفعة واحدةفرغم غياب الحبكة التي هي أهم عامل لجذب القارئ لإنهاء والتهام الروايةجعلني أسلوب كتابته البسيط اقرأها في جلستين فقطوبرغم كثرة استعمال الكاتب للبذاءات الإباحية التي تصيب بالنفورأكملتهاهذه ثاني قراءة لي في الأدب الأسباني بعد ( ابنة الحظ لايزابيل الليندي ) لكنها أول قراءاتي ليوساأنتظر الأفضل في رواية حفلة التيس :))

  • Abrar Alarjan
    2019-03-01 23:10

    على ضعف الحبكة في هذه الرواية ، وعلى الرغم أنني أفضل الحبكة الجيدة ،على السرد إلا أنه هنا قد أختلفت المعادلة ،فما أعجبني في هذه الرواية الصغيرة الحجم ،هو السرد وأظن بأن الترجمة صالح عناني له دور كبير في هذه الترجمة الجميلة ولذيذة أيضا .شيء يضاف إلى كون الحبكة لم تعجبني ،هو الألفاظ الوصف الفاحشة وهذا لم يرضني كمسلمة ولن يحصل أبدًا

  • Aliaa Mohamed
    2019-03-22 02:14

    رغم أن أساس الرواية بوليسي حيث يعتمد على مقتل طيار بطريقة وحشية والبحث عن مرتبكي تلك الجريمة إلا أن الأحداث جاءت بلا إثارة أو حبكة قوية تليق بالطابع البوليسي ..يوسا اهتم أكثر بالتركيز على الوصف والبعد الإنساني ، فضلا عن الجانب الجنسي كعادته في أعماله الأدبية ، ربما هذا أمر جيد ولكن كان من الأفضل أيضاً أن يهتم كذلك بالحبكة الدرامية للجريمة أكثر من ذلك لإضافة المزيد من التشويق إلى الرواية ..الأسلوب الأدبي سلس يجعلك تنهي الرواية ف جلسة واحدة ..الأدب اللاتيني كنز ويوسا أبرز كتابه وصالح علماني أفضل مترجميه ولذلك أنصح المبدئين في هذا المجال بتلك الرواية كمدخل لأدب يوسا وأمريكا اللاتينية ..

  • Pooya Kiani
    2019-03-02 22:17

    اینجا روایت از واقعیت، حقیقت از تاریخ، عشق از قدرت و زندگی از مرگ فریب می‌خوره. اینجا هزار توی فریبه. فریب، پشت فریب‌، بدون هیچ طرفندی،بدون نیاز به دستکاری روایت. فریب در درون ما و زندگی ما نهفته‌ست. یوسا راوی فریب‌خورده‌ی فریب‌دهنده‌ی این فریب‌هاست. پ‌ن: اگر می‌خواید کسی رو از داستان‌خون معمولی به حرفه‌ای تبدیل کنید، این کتاب، و بقیه‌ی کارهای احمد گلشیری با نشر نگاه می‌تونه گزینه‌ی مناسبی باشه.

  • Haman
    2019-03-15 23:08

    یه جور خوی درنده خوئی در وجود تموم ما هست. تحصیل کرده یا بیسواد، در وجود تموم ما

  • Ahmed Mahmoud Gamal
    2019-02-27 23:35

    الرواية ليست بوليسية كما يقول الجميع ..هى قصف جبهة على خفيف للعسكرو"الأسماك الكبيرة " فى البيرو الا لعنة الله على الأسماك الكبيرة فى كل زمان يا أخى

  • Ali
    2019-03-02 23:08

    When ever I come to names such as “Liosa”, “Borges”, “Cortazar”, “Fuentes”... I wish I knew Spanish language, as I’m sure works by these authors would have a different aroma and melody in their own tongues. Liosa is, for me, one of the greatest story tellers, whose works give me deliciousness in Persian as well, (if it’s translated by Abdollah Kowsari, for example). Mario Bargas Liosa uses a highly sophisticated techniques with a very delicate language in multiple viewpoint, as if I’m listening to “Sare”, my childhood story tellers whom supposed to drown me in sleep, but was keeping me awake instead. Liosa takes you to a place, and while you get used to the situation, become a bit relax, he leaves you for another situation, another character in another place, force you to follow him as a sleepwalker, burning of curiosity, apprehension and restlessness, while he continue to make new situations with new chracters out of nothing, absolutely relax with a smile on his lips. He doesn’t explain the characters, but procreates them and leave them on your lap, and disappears… بسیاری از آثار ماریو بارگاس یوسا به فارسی برگردانده شده. آنها که من دیده ام؛ "زندگی واقعی آلخاندرو مایتا" / حسن مرتضوی (ترجمه ی بدی نیست)، "سال های سگی" / احمد گلشیری (ترجمه ی خوبی ست)، "عصر قهرمان" / هوشنگ اسدی (ترجمه ی خوبی ست)، "مردی که حرف می زند" / قاسم صنعوی، "موج آفرینی"/ مهدی غبرائی (ترجمه ی روانی ست)، "جنگ آخر زمان"/ عبدالله کوثری(ترجمه بسیار خوبی ست)، "گفتگو در کاتدرال"/ عبدالله کوثری (ترجمه ی شاهکاری ست) و... برخی از این آثار را ابتدا به فارسی خوانده ام، و دیگر آثار را برای بازخوانی به ترجمه ی آنها به فارسی رجوع کرده ام. تجربه نشان داده که حال و هوای ترجمه ی فارسی، بهررو با ترجمه به زبان های انگلیسی، فرانسه و دانمارکی متفاوت است. در خواندن آثار بارگاس یوسا، بورخس، سروانتس، فوئنتس، کورتازار... حسرت ندانستن زبان اسپانیولی در من بیدار می شود چرا که به خوبی حس می کنم این آثار به زبان اصلی موسیقی متفاوتی دارند. با این وجود، روایت های ماریو بارگاس یوسا بهر زبانی لذت بخش است. روایت های یوسا بوی "قصه گویی" می دهد. او عادت دارد از جایی به جای دیگر برود و همین که به صحنه ای عادت می کنی، یوسا به محل و شخصیتی دیگر می گریزد، در صندلی هنوز جا نیفتاده ای که تو را از جا بلند می کند و به صحنه ی دیگر می کشاند، روی صندلی سرد تازه ای بنشینی تا ادامه ی روایت یوسا دوباره گرمت کند. یوسا قصه گویی ست حرفه ای که گاه از هیچ، همه چیز می سازد. با یوسا بسیار جاهای ندیده را دیده ام؛ برزیل را، پرو را و... بسیار جاها که دیده ام؛ وین، رم، آمستردام را را به گونه ای دیگر تماشا کرده ام... در کوچه ها و خیابان ها و رستوران ها و قهوه خانه های بسیاری نشسته ام، گاه آنقدر نزدیک و آشنا که انگاری در همان خانه ای که یوسا وصف کرده. روایت یوسا زنده می شود و در جان می نشیند. وقتی رمانی از یوسا را شروع می کنی باید وقایع و شخصیت ها را در اولین صفحه ها به خاطر بسپاری و از نام و مشخصات هیچ کدامشان نگذری. شخصیت ها و موقعیت ها در همان فصل اول و دوم مثل رگباری فرو می ریزند، و در فصول بعدی آنها را عین پازلی کنار هم می نشاند و تابلوی بی نظیرش را می سازد. زبان شخصیت ها از یکی به دیگری، همراه با روحیه و کار و بار و زندگی شان، تغییر می کند. یوسا دستت را می گیرد و تو را با خود وارد قصه می کند، همین که درگیر فضا و آدم ها شدی، غیبش می زند، تنهایت می گذارد تا انتهای روایت همپای شخصیت ها به سفر ادامه دهی. از یک موقعیت به دیگری، به دفتری، رستورانی، خانه ای و بستری، با آدم هایی که در نهایت خشم و خشونت، به کودکانی معصوم می مانند. گاه نشسته ام و مدت ها به عکس یوسا نگاه کرده ام؛ این معصومیت لبخند یوساست که همه ی قصه هایش را پر کرده؟

  • pegah
    2019-03-15 02:35

    به اون حدي كه از يوسا انتظار ميره نميرسه اما مثل بقيه آثارش شناخت خوبي از جوامع ديكتاتور زده و جوگير ميده كه بسياري از مسايل خيلي ساده و پيش پا افتاده جلو روشون رو نميبينن و به جاش تفسيرهاي عجيب و غريبو دهن پر كن رو بيشتر ميپسندن. تو اينجور جوامع اون آدمهايي كه سعي در شفاف سازي ذهن مردم دارن سر آخر مهجور و تبعيدي ميشن و مورد تمسخر همون مردم عامي قرار ميگيرن

  • wafaakhairy
    2019-03-22 21:33

    فأنبه رئيسه بشيء من التأثر:_ أرأيت أيها الأبله. كنت متشوقا للكشف عن سر بالومينو موليرو. وها قد اكتشفته، فماذا جنينا. يبعثون بك إلى الجبال، بعيدا عن دفئك وأهلك. وربما بعثوا بي أنا إلى جحر أسوأ. هكذا يكافأ العمل الجيد في الحرس الأهلي هذا الذي انضممنا إليه. ما الذي سيصيبك هناك يا ليتوما، ومن رأى طير رخمة في الأنديز، إنني أموت حزنا لمجرد التفكير بالبرد الذي ستعانيه. وفلسف الحارس الأمر:_ يا لأبناء العاهرات.ماريو بارغاس يوسا /من قتل بالومينو موليرو؟

  • Savvy
    2019-03-18 05:25

    Mario Vargas Llosa just won the 2010 Nobel Prize in Literature. I had not read any of his novels, but also had never even heard of him! I decided to start with something a bit unknown and older for my first taste. It won't be my last...Who Killed Palomino Molero proved to whet my appetite!Just when crime appears to be solved, ambiguities blur lines and evil creeps into corners.Vividly rendered in obscure incongruities, the main characters are all too real. Enigmas of reality emerge where evil and passion fuse and the power makes victims of innocent and guilty alike!. The investigating Lieutenant Silva tells his fellow detective, Lituma: The truths that seem most truthful, if you look at them from all sides, if you look at them close up, turn out either to be half truths or lies.The detective plot uncovers the true law of evil and justice. The quest to solve the crime, doesn't suspect the truest nature of this evil. Power so deranged and onerous that the journey is full of surprise twists.(though not without it's share of humor in parts) Who Killed Palomino Molero is a journey into small town justice in Peru in the 50's as seen through the eyes of a caring and sympathetic seeker of justice.

  • Ioana
    2019-03-13 03:32

    I fell in love with Vargas Llosa's bewitching style less than a month ago, when I read my first novel by this brilliant author, "Death in the Andes," also a detective story, but published 7 years after "Who Killed Palomino Molero," in 1993. I immediately took up "War of the End of the World," a Masterpiece, which I am still trudging through, while lightening up the load with brief forays such as this small treasure. Just as these other two Vargas Llosa novels, "Who Killed Palomino Molero" is more poetic rendering of the humanity's tribulations and propensity for hope than a complex, fast paced story. Unlike most modern fiction, which pulls readers in through plot twists, action, and constant end of chapter "cliff hangers," inducing them to forget the writing and word choice and to follow through to the end for curiosity about what happens, Vargas Llosa's work is brilliant because his stories are secondary, they are merely a vehicle for his insightful and beautifully written commentary (Do not misunderstand me: I love a good story, as modern technology, film/TV and other forms of entertainment have taught us to do; as time passes, we tend to be less patient, more eager for action than for thought--but few writers, such as Vargas Llosa, still have the power to capture attention and remind us that there is much more to be gained by savoring life than by rushing through it)."Who Killed Palomino Molero" does not stand on its own as a mystery (the two guards who investigate the death of deserter airman Palomino Molero solve the crime because individuals openly confess, not because of their investigative skills, not with the help of any Sherlockian deductions or forensics), however, it offers a beautiful and fascinating depiction of life in coastal Peru around the 1950s as well as a portrait of life in poverty and of how individuals may find meaning and even happiness under depriving, inhospitable conditions. Abject impoverishment, racism, corruption, incest, savage murder, obscenity, squalid heat, and classism constitute the background of the mystery--but the foreground of the story, which follows Civil Guard (policeman) Lituma and his commanding officer as they seek to uncover the mystery of a young "cholo" (person of color) who has been found severely mutilated and impaled in a field of carob trees on the outskirts of an airforce base. Faced with the racism of whites on the base, with nepotism in the ranks (and subsequent punishment in the form of reassignment), with unspeakable tragedy (in the form of a mother who has lost her last son and living relative, or in the form of intimidated neighbors unwilling to speak out for fear of retribution), with sexual desire and unrequited love, Lituma's story paints a desolate (yet not a miserable or wretched) landscape within which he manages to not only survive, but to maintain a serene and even joyous attitude towards celebrating the seemingly insignificant moments which constitute daily experience. For Vargas Llosa presents Lituma as an ultimately satisfied (if not happy) man, as someone whose profundity arises from his attunement to lived experience. Through Lituma's descriptions, we experience fully the scorching Peruvian sun, the smell of the landscape--carob trees, dust, manure, the sounds of the villages, the squalid poverty of most villagers--but also the simple joys of dining with friends, of smoking a cigar(ette) on the ocean shore at midnight, of a hot cup of coffee on a cold summer night, or of the inspiring melody of a guitarist strumming a bolero. Vargas Llosa manages to do depict all this melodically, yet using simple, not overtly flowery language (of course, this is based on the English translation, but the same has been written about his original Spanish)--unlike most other modern writers who seem to equivocate poetic writing with the usage of obscure verbiage, of impossibly long sentences, intricate constructions, and original metaphors (and who end up sounding pretentious for doing this 9 times out of 10).Most of all, Vargas Llosa is a master phenomenologist (on par with philosophers such as David Abram, Edward Casey, Jean Paul Satre, and Albert Camus), someone who attends to the hidden mysteries of mundane, reflexive acts, to the structure of consciousness, and to the inextricable relationship between human experience and context (not limited to social or natural domains but encompassing both). Unlike Sartre and Camus, however, Vargas Llosa's phenomenological descriptions, while bleak, are not depressing, but ultimately uplifting: his characters, seeped in the experience of deprivation (versus Sartre' and Camus' privileged characters), seem to understand the importance of valuing--and deriving peace or happiness from--every detail (which Sartre and Camus do not even seem notice in their highbrow philosophical meanderings).If you are looking for an atmospheric, brooding, existentially gripping portrait of Peruvian life in mid century, you will enjoy "Who Killed Palomino Molero"; if, on the other hand, you are looking for a clever mystery filled with twists and surprises, you'd be better off reading something else.

  • حازم
    2019-03-14 00:21

    المرة الأولى التي أقرأ بها لصاحب نوبل. ولحظي الجيد أنه منذ فترة ليست بالقليلة لم أقرأ روايات بوليسية. أعجبتني جداً. خصوصاً النهاية التي رأيتها مفتوحة.. أسلوب الحوار في الفصل الأخير راق لي بشدة. تدور حول نظرية الأسماك الكبيرة التي تأكل الصغيرة. نظرية المؤامرة التي تسيطر على العالم كله. والتفريق العرقي الذي ظهر جلياً بين أبطال الرواية. أشفقت كثيراً على الملازم سيلفا وليتوما صاحب الفلسفة العاليةلكن مش عارف ليه حاسس أنه لما شفت حوار الكولونيل ميندرياو افتكرت أهل كايرو:Dفي المجمل رواية جيدة حملت الكثير من الأسئلة التي ظلت مبهة.

  • ابتسام المقرن
    2019-03-10 03:18

    رواية بوليسية مشوقة جدددا ، من الصفحة الأولى.. تتحدث عن جريمة قتل بشعة لاحد الجنود المتطوعين في الطيران، ويحاول الملازم سيلفا وليتوما البحث عن خطوط الجريمة الغامضة ، وينتهي بهم المطاف لنقلهم من مكان عملهم لأماكن متفرقة، مما يشير إلى ان الجريمة ستظل غامضة ولا يحق لاحد البحث وراءها وابتلعتها الهوامير الذين يؤذون كل الاسماك الصغيرة التي تحاول التخري خلفهم ، كما تتحدث عن الفروقات الطبقية بين الناس والتعامل معهم على اساسها

  • Reza Mardani
    2019-03-19 00:14

    از توصیف ها و شخصیت سازی های خاص یوسا که بگذریم، خود داستان هم خیلی خوب بود، هرچند موضوع تکراری داشت، فقط کاش فصل آخر رو نداشت یا مثلا فصل آخر توی قسمت های مختلف کتاب پخش شده بود

  • Amira
    2019-03-08 01:17

    من قتل بالومينو موليرو ؟من؟الإسم كفيل أنه يعبر عن محتوي الرواية وأنها بوليسية ولكم التشويق ..

  • Andy Weston
    2019-02-24 02:20

    This is the story of crime and racial discrimination in a small Peruvian town in the 1950s. Neighbouring the town is an Air Force base where the white officers stationed there consider themselves far superior to and beyond the law of, the inhabitants of the town. When a violent murder of a deserting airman takes place it falls upon the town’s guards to investigate. This may not stand on its own as an outstanding mystery novel, but is a fascinating depiction of life in coastal Peru at that time as well as a portrait of life in poverty and of how individuals may find meaning and even happiness under depriving, inhospitable conditions. The story paints a desolate landscape within which the protagonist (Civil Guard policeman Lituna) manages to not only survive, but to maintain a serene and even joyous attitude towards celebrating the seemingly insignificant moments which constitute daily experience. My favourite passage is where he and his Lieutenant spy on Dona Adriana taking her afternoon bath in the river from the sand dunes, “Actually, the best part comes now when she goes in the water, because the slip sticks to her body and turns transparent. This is not a show for enlisted men, Lituna. Only lieutenants and above.”

  • Ioannis Anastasiadis
    2019-03-16 23:17

    ..H άγρια δολοφονία ενός σμηνίτη σε ένα φτωχικό χωριό του Περού την ταραχώδη πολιτικά δεκαετία του '50 κ η διαλεύκανση της από τις αστυνομικές αρχές γίνεται η θρυαλλίδα στα δεξιοτεχνικά χέρια του Γιοσα γ να θιγούν κ να διερευνηθούν τα κακώς κείμενα μιας ιεραρχικά δομημένης κοινωνίας στην οποία η ανωτάτη τάξη, ο Στρατός, κατέχει τον πρωτεύοντα ρόλο στην άσκηση της εξουσίας κ της απόλαυσης των προνομιών ..ο Γιοσα ωστόσο σε μια εύστοχη, ρεαλιστική κ ηθογραφική, απεικόνιση και των κατώτερων τάξεων θίγει κωμικά κ κυνικά κ τις νοσηρά ενσωματωμένες παθογένειες μιας κοινωνίας βουτηγμένης από την μια στην βιοπάλη της καθημερινότητας αλλά και εκτεθειμένης στα μύρια πάθη της, στην λαϊκή δεισιδαιμονία κ στην συνωμοτική παραδοχή ..Η Δικαιοσύνη, η θυμοσοφία, η ευθυκρισία μπορεί να εκλείπουν εξίσου από την κεφαλη κ από τον βασικό κορμό του κοινωνικού σώματος αλλά ταυτόχρονα αποτελούν το ασήκωτο ψυχολογικό βάρος των ελαχίστων που πορεύονται με άλλες άξιες, ιδανικά και όνειρα

  • Sarah saied
    2019-03-08 02:32

    من قرأ رواية قصة موت معلن للعظيم ماركيز وأحبها...علي الأغلب سيقع أيضا في حب هذه الرواية...جريمة قتل بشعة لجندي طيران تم التمثيل بجثته عقب قتله..وسط تعتيم شديد من حرس الطيران الذي يعمل به الجندي المقتول ومحاولات اغلاق القضيه.....يمضي الملازم سيلفا والشرطي ليتوما في طريقهما بحثا عن القاتل وخفايا هذه الجريمة الغامضة...لينتهي الأمر بمكافئتهما علي حل اللغز بنقلهما للخدمة بمنطقة نائية في جبال الإنديز جزاء للعبث مع الأسماك الكبيره !!!!رواية جميلة سلسة لا تخلو من حس الفكاهه والسخرية لن تشعر بملل أثناء قراءتها خاصة مع ترجمة العظيم دوما صالح علماني..بعد معرفتي بماركيز...سعيدة للغاية بتعرفي علي ماريو برغاس يوسا....الذي أعده أحد اكتشافات هذه السنة بالنسبة لي.....في انتظار لقائي الثالث به مع رواية دفاتر دون ريغو بيرتو قريبا....

  • Sarah ~
    2019-03-12 00:31

    ماربو باراغاس يوسا، ساحر رغم أنها كانت واضحة ولكنها أيضاً كانت متقنة ..من قتل موليرو سؤال يرافقنا طوال الصفحات صحبة محققيين .. في بلدة صغيرة ...تتشابك في صفحاتها الحياة الصعبة ونفوذ ذوي السلطة والثراء وفكرة المؤامرة والإشاعات المألوفة في هذه الظروف والمعشعشة في أذهان البعض ..في أقل من 200 صفحة جريمة في مجمتع بعيد جداً بين الجبال والصحاري المقفرة ..كانت قضية منطقية ومتوقعة الحل ، هل كانت منطقية أكثر من اللازم : لا ..لكنها بالتأكيد كانت متوقعة ..اسمتعت كثيراً بــ قراءتها ..كانت هذه المرة الأولى التي أقرأ فيها لـ يوسا ..ولن تكونَ الأخيرة ..