Read الفسكونت المشطور by Italo Calvino أماني فوزي حبشي Online

الفسكونت المشطور

Il narratore rievoca la storia dello zio, Medardo di Torralba, che, combattendo in Boemia contro i Turchi, è tagliato a metà da un colpo di cannone. Le due parti del corpo, perfettamente conservate, mostrano diversi caratteri: la prima metà mostra un'indole crudele, infierisce sui sudditi e insidia la bella Pamela, mentre l'altra metà, quella buona, si prodiga per riparareIl narratore rievoca la storia dello zio, Medardo di Torralba, che, combattendo in Boemia contro i Turchi, è tagliato a metà da un colpo di cannone. Le due parti del corpo, perfettamente conservate, mostrano diversi caratteri: la prima metà mostra un'indole crudele, infierisce sui sudditi e insidia la bella Pamela, mentre l'altra metà, quella buona, si prodiga per riparare ai misfatti dell'altra e chiede in sposa Pamela. I due viscconti dimezzati si sfidano a duello e nello scontro cominciano a sanguinare nelle rispettive parti monche. Un medico ne approfitta per riunire le due metà del corpo e restituire alla vita un visconte intero, in cui si mescolano male e bene....

Title : الفسكونت المشطور
Author :
Rating :
ISBN : 9774194020
Format Type : Paperback
Number of Pages : 183 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

الفسكونت المشطور Reviews

  • Ahmad Sharabiani
    2019-06-20 09:21

    Il visconte dimezzato = The Cloven Viscount, Italo CalvinoThe Cloven Viscount (Italian: Il visconte dimezzato) is a fantasy novel written by Italo Calvino. It was first published by Einaudi (Turin) in 1952 and in English in 1962 by William Collins, with a translation by Archibald Colquhoun. The Viscount Medardo of Terralba and his squire Kurt ride across the plague-ravaged plain of Bohemia en route to join the Christian army in the Turkish wars of the seventeenth century. On the first day of fighting, a Turkish swordsman unhorses the inexperienced Viscount. Fearless, he scrambles over the battlefield with sword bared, and is split in two by a cannonball hitting him square in the chest. As a result of the injury, Viscount Medardo becomes two people: Gramo (the Bad) and Buono (the Good). The army field doctors save Gramo through a stitching miracle; the Viscount is "alive and cloven". With one eye and a dilated single nostril, he returns to Terralba, twisting the half mouth of his half face into a scissors-like half smile. Meanwhile, a group of hermits find Buono in the midst of a pile of dead bodies. They tend to him and he recovers. After a long pilgrimage, Buono returns home. There are now two Viscounts in Terralba. Gramo lives in the castle, Buono lives in the forest. Gramo causes damage and pain, Buono does good deeds. Pietrochiodo, the carpenter, is more adept at building guillotines for Gramo than the machines requested by Buono. Eventually, the villagers dislike both viscounts, as Gramo's malevolence provokes hostility and Buono's altruism provokes uneasiness. Pamela, the peasant, prefers Buono to Gramo, but her parents want her to marry Gramo. She is ordered to consent to Gramo's marriage proposal. On the day of the wedding, Pamela marries Buono, because Gramo arrives late. Gramo challenges Buono to a duel to decide who shall be Pamela's husband. As a result, they are both severely wounded. ...عنوانها: ویکنت شقه شده؛ ویکنت دو نیم شده؛ نویسنده: ایتالو کالوینو؛ تاریخ نخستین خوانش: ششم ماه ژانویه سال 1970 میلادیعنوان: ویکنت شقه شده؛ نویسنده: ایتالو کالوینو؛ مترجم: بهمن محصص؛ تهران، روزن، 1346، در 132 ص؛ چاپ دیگر: تهران، شهاب ثاقب؛ در 115 ص؛ شابک: 9646976085؛ عنوان: ویکنت دو نیم شده؛ نویسنده: ایتالو کالوینو؛ مترجم: پرویز شهدی؛ تهران، چشمه، 1382، در 120 ص؛ شابک: 9643621103؛ چاپ ششم 1389؛ موضوع: داستانهای نویسندگان ایتالیائی قرن 20 مویکنت مداردو؛ برای جنگ با ترک‌ها راهی میدان نبرد می‌شود، اما در آنجا زخم بر‌می‌دارد و پیکرش دو تکه می‌شود. هر نیمه توسط افراد مختلفی درمان شده و به زادگاه ویکنت بازگردانده می‌شوند. یکی از این نیمه‌ ها حاوی تمامی خوبی‌ها و خیرهای «ویکنت» و دیگری حاوی همه‌ ی بدی‌ها و شرارت‌های اوست. این دو نیمه هر کدام با رویکردی دیگرگونه یا شررسان و یا خیررسان هستند و در نهایت هر دو، زندگی مردم را به نوعی مختل می‌سازند. ا. شربیانی

  • Araz Goran
    2019-05-28 04:57

    هل يمكن أن يعيش الأنسان مشطوراً؟ هل يمكن أن يحيى وهو فاقد لنصف جسده؟كيف سيكون ذلك الإنسان؟ هل سيتغير؟ هل سيحن إلى نصفه الآخر؟ هل سيدرك أن نصفه الآخر قد إختفى من الوجود؟هل فكرت يوماً أن تكون ذلك الإنسان؟ ماهو شعوره؟~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~هذا ما يفترضه كالفيانو في روايته هذه.. وذلك في أثناء الحرب المسيحية - العثمانية، يقرر نبيل إيطالي وهو الفيسكونت " ميداردو " أن يلتحق بجبهة القتال والإنضمام للمعكسر المسيحي ، بينما تدور رحى المعركة الأولى التي يشارك فيها الفيسكونت وإذا بقذيفة مدفع مفاجئة تشطر الفيسكونت " ميداردو " إلى قسمين.. ينقل الجنود الجزء الأيمن من جسده المشطور ويتم أنقاذ حياته من قبل الأطباء والممريضن.. ويعود بعدها إلى موطنه وهو على حالته تلك " نصف إنسان "، عين واحدة وساق ويد واحدة ونصف فم ونصف أنف وهكذا....حينما يعود إلى الوطن يبدأ علىه التغيير لا الجسدي فحسب بل النفسي والسلوكي أيضاً.. بعدما كان طيباً ومحبوباً من قبل أهل بلدته، يضحي قاسياً خبيثاً يتصرف بدناءة مع الجميع.. تستمر القصة وتظهر أحداث جديدة ومفاجئة لا يمكن أن تخطر على بال..القصة غريبة وغير مألوفة تماماً، وفيها جانب فلسفي عميق يبحث فيه الكاتب عن الشر والخير داخل الإنسان.. كيف يتحول الخير إلى شر وكيف يحدث العكس، يبحث فيه عن الصراع الأبدي بين الفضيلة والشر، وعن منشأ الحكمة لدى الإنسان من طبيعته البشرية ومن ذاتها التي تصنع الحكمة دون الحاجة إلى مقياس أبدي لعناصر الخير والشر ..مايريده الكاتب في رواياته هو أن الإنسان كل إنسان إنما في داخله يقبع الشر والخير ويمتزجان وعندما ينفصلان تبدأ المشكلة حيث لا الخير يبقى لأنه لا يعرف الشر فيقع فريسة لأخاطئه وسذاجته، ولا الشر يمكن أن يعيش وحيداً لأنه الشر ضد الشر لا يولد إلى شيئاً مثيلاً له ومتساوياً في القدرة والسوء..هنا يكون الإنسان " الحكيم " هو الإنسان المتبع للطرق المؤدية للخير وليس ذاك المتبع للخير الأعمى الذي لا يعرف الفرق بين الحق والباطل ..رواية ممتعة ،مميزة، غريبة.. تستحق القراءة

  • Marco Simeoni
    2019-05-28 01:57

    Quel profilo che restava profilo anche visto di frontequasi 4*Con l'espediente della lotta agli infedeli Saraceni, Calvino mostra lo stralcio della guerra e le brutture dell'uomo con un linguaggio semplice e, a tratti, fiabesco. La prima parte è uno sfottò alle procedure militaresche e all'orgoglio. Ma è solo proseguendo nella lettura che il messaggio arriva sotto forma di emblema vivente.È la frattura fra bene e male. Una divisione netta, rappresentata da un mezzo corpo che arriva a scoprire cosa gli sfuggiva quando era intero:Avrai perso metà di te e del mondo, ma la metà rimasta sarà mille volte più profonda e preziosa. E tu pure vorrai che tutto sia dimezzato e straziato a tua immagine, perchè bellezza e sapienza e giustizia ci sono solo in ciò che è fatto a brani.e ancora:Questo è il bene dell'esser dimezzato: il capire d'ogni persona e cosa al mondo la pena che ognuno e ognuna ha per la propria incompletezza.Le pagine scorrono veloci come il cavallo del visconte che, con i suoi zoccoli, ci accompagna a Terralba mostrandoci un corollario di personaggi unici nel loro genere. Io ho adorato il medico e il carpentiere:In fondo, non so perché ci ostinassimo a considerarlo un medico: per le bestie, specie le più piccole, per le pietre, per i fenomeni naturali era pieno d'attenzione, ma gli esseri umani e le loro infermità lo riempivano di ripugna e sgomento.E al carpentiere veniva il dubbio che costruir macchine buone fosse al di là delle possibilità umane, mentre le sole che veramente potessero funzionare con praticità ed esattezza fossero i patiboli e i tormenti.Storco la bocca ad alcune frasi troppo moralistiche ma, lo stesso Calvino, parlando del suo romanzo affermava cit.:Mentre i miei ammicchi moralistici, chiamiamoli così, erano indirizzati non tanto al visconte quanto ai personaggi di cornice, che sono le vere esemplificazioni del mio assunto: i lebbrosi (cioè gli artisti decadenti), il dottore e il carpentiere (la scienza e la tecnica staccate dall'umanità), quegli ugonotti, visti un po' con simpatia e un po' con ironia (che sono un po' una mia allegoria autobiografico-familiare, una specie di epopea genealogica immaginaria della mia famiglia) e anche un'immagine di tutta la linea del moralismo idealista della borghesia.P.S: Ingannato dal mio stesso pregiudizio, sono rimasto piacevolmente stupito quando ho letto situazioni di sventramento o orgie che, ingenuamente, non pensavo potessero essere associate a questo autore.

  • صان
    2019-06-25 07:00

    رویو نوشتم اما پاک شد متاسفانهفعلن اینو بگم که خیلی خوب بود، تا بعدتر که کامل‌تر درباره‌ش بنویسم***دومین کتابی که از کالوینو خوندم!ایتالو کالوینو از کساییه که آدم به نوشتنش می‌تونه حسابی حسودی کنه.این کتاب، توش اتفاق فانتزی‌ای رخ می‌ده و داستان بر اساس اون رخ می‌ده و خیلی رئالیستی جلو می‌ره اما خب بعضی جاها باز فانتزی بودنای خیلی به‌جایی گذاشته توش که خیلی شیرینش کرده. آخرای داستان اتفاقی می‌افته که به شدت ماجرا رو جذاب و قوی می‌کنه و به شکل خیلی خوبی تموم می‌شه.زیباییش توی اینه که اومده شرایط به‌وجود اومده از اتفاقی رو تصویر کرده که توی دنیای واقعی ممکن نیست ولی توی این کتاب ممکن شده و خیلی هم خوب به تصویر کشیده شده!واقعن عالی بود!

  • Salma
    2019-06-15 04:02

    كان هناك فيسكونت يحكم إحدى المقاطعات في إيطاليا، ذهب ذات مرة للحرب فأصابته قذيفة مدفع فشطرته نصفين... نجا هذا الفيسكونت من الموت بأعجوبة و لكن لم يبق منه إلا نصفه... فعاد لمقاطعته و قد فقد نصفه، و صار ينزل صنوف الظلم و الشر في رعاياه، إذ تبين أن الذي نجا إنما كان نصفه الشرير... و بعد فترة من الزمن إذ يظهر النصف الآخر بعد أن كان أنقذ بأعجوبة هو أيضا... و أخذ هذا النصف الآخر الذي كان خيـّرا يرهق الناس بمثاليته و طيبته... و بات الناس متعبين من تطرف كل من النصفين في الخير و الشر...0"و هكذا كنا نمضي الأيام في ترالبا، و قد تبدلت أحاسيسنا، و غدت باهتة الألوان، و صرنا نشعر بالضياع بين الشر و الفضيلة اللذين أصبحا لا إنسانيين بشكل متساو"0رواية صغيرة و عميقة تعالج فكرة الخير و الشر و الصراع بينهما بفكرة غرائبية... مكتوبة بأسلوب سلس و بريء يشبه قصص الأطفال رغم عمق الكلام و الفكرة... 0في النهاية تخلص إلى نتيجة أن كمال البشري لا يتأتى إلا من تمازج الخير و الشر داخله و لا تستقيم الحياة إلا بهذا...0و هذه أول تجربة لي مع المؤلف و حتما سأقرأ له ثانية، فقد أعجبني أسلوبه

  • Paria
    2019-06-26 07:06

    داستان شوالیه ای به نام ویکنت که در اولین نبردش درمقابل ترک ها، در مقابل توپ قرار میگیره و ظاهرا نیمه ی چپ بدنش بطور کامل از بین میره. نیمه ی باقی مونده، سراسر شر، رذالت، بدی و گناهه. و پس از بازگشت به وطنش، هیچ کس از شرّ و ظلم اون در امان نیست ...کتاب جز اولین آثار ایتالو کالوینو محسوب میشه. بنابراین اون پختگی و قلم خیلی زیبای همیشگی رو نداره. اما داستان جالبیه با این مضمون که نه خیر و خوبی و نه شر و بدی، هیچ کدوم به تنهایی کافی نیست. نجات بشریت در گرو تعادله و نه حتی خیر و خوبی مطلق!

  • mai ahmd
    2019-06-26 05:11

    الفيسكونت المشطور واحدة من أكثر روايات كالفينو شهرة وقد نالت شهرتها ليس لأنها تناولت الصراع التقليدي بين الخير والشر وتناقضات الإنسان بل لأنها حملت بعدا فلسفيا ونفسيا أسوة برائعة ستفينسون الدكتور جاكل ومستر هايد .. الفرق أن كالفينو لا ينفك يستخدم أسلوبه المحبب في السخرية عين واحدة،نصف وجه الساق اليمنى ، وهكذا يقدم صورا هزلية ناهيك عن إنها مكتوبة بلغة سهلة وممتعة، ممتلئة بالمعاني الغيرظاهرة وهي حقيقةأعمق مما مما تبدو عليهتدور الرواية عن فيسكونت خاض حربا مع الأتراك أصابته قذيفة شطرته إلى نصفين إلا أن الأطباء استطاعوا إصلاح إحدى شطريه وأعادوه للحياة .. الفيسكونت في شطره الأيمن لم يعد كما كان بل تغير تغيرا جذريا وعاش حياة شقية أكثر ما يزعجه فيها اكتمال الأشياء .. شيئا فشيئا يظهر لنا كالفينو الجانب المعتم في شخصية الفيسكونت ، الجانب الشيطاني إن جاز التعبير وفي مفارقة ساخرة يعود الشطر الآخر للحياة وعلى النقيض تماما يبالغ في فضائله ، تواضعه ، حسن أخلاقه ومحبته للآخرين وهكذا كما يبدو أن كلا الشطرين يميلان للتطرف أجاد الكاتب في تقديم الجانب الخيّر كخير صرف ونقيضه أيضا .. والإيحاء لقارىء النص إن الإنسان ما هو إلا خليط بينهما وإن الطبيعة البشرية غير قابلة للكمال والإنسان يتأرجح بين الشر حينا والخير حينا آخر وهو بينهما في نضال مستمر ، هذا عمل خالد باق ببقاء الإنسان بأخطاءه وعيوبه كتب بصياغة ذكية من الرموز والإشارات قرأت تعليقات كثيرة تنتقد نهاية الرواية فالبعض يصفها بالتافهة وآخرين بالسخيفة شخصيا أحببت جدا جانبها السوريالي بداية ونهاية وخاصة النهاية السعيدة وتحقيق التوازن للأنصاف .. أما أجمل الشخصيات والتي أرى أن كالفينو ابدع في وصفها وطريقة تعاملها مع الشطرين فهي راعية الغنم باميلا أخيرا من قرأ ماركوفالدو لنفس الكاتب يدرك كيف أن الفطر له حيز مهم في قصصه ويلمع دائما في حكاياته حتى لو شُطر إلى نصفين ..

  • Teresa Proença
    2019-05-28 08:24

    Como desisto de livros mas raramente de um autor, depois de dois "desastres" em cidades invisíveis e numa noite de inverno..., fui recompensada: encontrei, finalmente, um romance de Italo Calvino de que gostei. O Visconde Cortado ao Meio é o primeiro livro da trilogia fantástica Os Nossos Antepassados. Conta a história do visconde Medardo de Terralba que, numa batalha, é separado verticalmente em duas partes, dando vida a duas pessoas completamente distintas; a da metade esquerda dedica-se ao Bem, a da metade direita ao Mal. "Quando eu estava inteiro, todas as coisas me pareciam naturais e confusas, estúpidas como o ar; julgava ver tudo e afinal distinguia apenas a superfície. Se alguma vez tu vieres a ficar reduzido a metade de ti mesmo, compreenderás então muitas coisas para além da vulgar inteligência dos cérebros inteiros. Terás então perdido metade do mundo e de ti mesmo, mas a metade que restará será mil vezes mais profunda e preciosa. E então também tu desejarás que tudo seja reduzido a metade e talhado à tua imagem, porque a beleza e a sapiência são apanágio apenas de tudo o que é reduzido a pedaços."Umas vezes cruel, outras divertido, O Visconde Cortado ao Meio é um livro precioso sobre a natureza humana. Cada ser carrega consigo o Mal e o Bem que em desequilíbrio pode ser catastrófico. Ou seja, como dizem, a Virtude reside no meio termo, pois o "visconde Bom" pode ser mais insuportável do que o "visconde Maligno"...

  • Davide
    2019-06-24 05:04

    "Alle volte uno si crede incompleto ed è soltanto giovane."

  • Zahra Dashti
    2019-06-05 07:21

    ایده بامزه ای داشت ، ولی اونقدر که انتظار داشتم جذبم نکرد. البته من کلا این سبک داستانها رو ، ندرتا می پسندم

  • Fatemeh Beygi
    2019-05-31 03:15

    درنهایت تونستم از کالوینو هم بخونم و ناچار با ویکنت شروع کردم که بخشی از یه تریلوژیه. دقیق نمی دونم اما گویا این تریلوژی اون قدر بهم پیوستگی نداره و هر سه رمان به تنهایی هم کاملن. پس می تونم بگم لذتم رو بردم.داستان از زبان پسر خردسال-نوجوانی است که ماجرای دو نیم شدن دایی اش را در جنگ و پیامدهای ناشی از اون رو برای ما بازگو می کنه. کالوینو کاملا هوشمندانه اون رو به عنوان راوی انتخاب می کنه تا بتونه مضحک بودن بعضی چیزها رو به راحتی و با طنزی شیرین بازگو کنه. البته که این راوی اول شخص توی خیلی جاها به دانای کل بدل می شه و یا البته می تونه در برخی مواقع از شنیده هاش تصاویری بسازه و به خورد ما بده چون آخر کتاب هم اشاره می کنه که چقدر خیال پردازه. در کل حس نمی کنم مسئله ی زاویه ی دید خیلی برای ایتالیایی ها موضوع مهمی باشه(جز موراویا) و اونا بیشتر به گفتن ماجرا علاقه مندن و انگار قصه گویی توی خونشونه.دو نیم شدن ویکنت از همون ابتدا تمثیلی و نمادین بودن فضای کار رو آشکار می کنه(تا جایی که می دونم این جزو سبک نویسنده است) و بعد هم با استفاده از آرکی تایپ تقابل خیر و شر مفاهیم و معناهای دیگه رو هم به سوال می گیره. کل داستان هجوی می شه در مورد انسان و ویژگی های فطری اش، عقاید و رفتارهاش و ...مثل توصیفی که از جنگ و چیزی که آدم ها در مورد اون فکر می کنن-که اصلا فکر خاصی نمی کنن- توی اول کتاب ارائه می ده تا اعمال شرورانه ی نیمه ی شر ویکنت و اعمال خیرخواهانه ی نیمه ی خیر ویکنت که هر کدوم معایب خودشون رو دارن. حتی کالوینو به طور خاص مذهب رو هم به هجو می گیره و از فرقه ی پروتستان هایی حرف می زنه که کتابشون رو گم کردن، چیزی از اعمال و شرایط دینی شون یادشون نمونده و انقدر درمونده ان که نمی دونن باید چی کار کنن و مدام می ترسن کاری بر خلاف شرع انجام بدن؛شرعی که به یاد نمیارن اصلا شامل چه چیزایی می شده.اون حتی غیر از شخصیت ویکنت باقی رو هم درگیر کنایه های خودش می کنه. دکتری که هیچ علاقه ای به درمان بیمارها نداره، دایه ای که مدام در حال وعظه و حتی متوجه نیست که داره نیمه ها رو برعکس نصیحت می کنه و این پندها هیچ نتیجه ای ندارن. نجاری که از طرح های ابزاری شرورانه چون به وضوح رسم شده ان به راحتی می تونه چیزی بسازه و یا حتی نبوغش رو در این زمینه به کار بگیره اما در مورد وسایلی که با هدف خیرخواهانه قراره ساخته بشن مشکل داره چون معتقده طرحی که ویکنت خیر به اون می ده اون قدر جزئی و جامع نیست؛ تصویر پراکنده ایه که قراره به همه کاری بیاد پس درحقیقت نمی شه ساختش و...برای من نه شروع کتاب و نه پایان بندی قابل پیش بینی اش اصلا جذاب نیست و داستان درواقع داستان موقعیت محسوب می شه. همین من رو جذب کرده بود تا ادامه بدم و ببینم چی این بین پیش میاد. به شخصه این ایده ی نیمه شدن هر چیزی توسط ویکنت شر رو دوست داشتم. طنازی روایت رو جاهایی که می رسید به حضور خود این پسرک رو هم می پسندیدم انگار که توی جاهای مهم همیشه سر و کله اش پیدا بشه یا بخواد اهمیت حضور خودش رو نشون بده.چیزی که واقعا حالم رو جا آورد اون چند سطر پیش از نقطه ی اوج. چند سطری که وقوع چیزی رو به نحوی کاملا جذاب خبر می داد:ویکنت: دکتر این را برایم توضیح بدهید. چرا در پایی که ندارم، احساس خستگی می کنم، انگار که خیلی با آن راه رفته باشم. معنی این چیست؟پ.ن: ترجمه ی پرویز شهدی، نشر چشمه رو خوندم. با این که خیلی روون بود اما یه جاهایی واقعا نحو جمله ها آزاردهنده می شد انگار که یه مترجم تازه وارد کار رو ترجمه کرده باشه. غیر از اشتباهات ویرایشی چیزی که اذیتم می کرد واژه ی دایی بود که خیلی جاها عمو برگردانده شده بود. نمی دونم این واژه دقیقا توی ایتالیایی با واژه ی عمو برابر هست یا نه اما اگه توی داستان اشاره نشده بود که این پسر خواهرزاده ی کنته ما همه اش بین دایی و عمو شناور می موندیم.

  • linhtalinhtinh
    2019-06-14 09:21

    Tôi rất mê Italo Calvino. Gần như cuốn sách nào của ông tôi cũng thần người ra mà đọc. Các câu chuyện của Calvino giống như những trò đùa, nhưng là những trò đùa đầy tinh quái và đầy ma lực. Không biết liệu có người cho rằng nó là quá lố hay không nữa? Kìa là chàng tử tước bị chẻ đôi làm hai mảnh Tốt-Xấu, hay là vị Nam tước suốt đời đòi sống trên cây, thế rồi còn nhân vật cuối cùng thậm chí là không có da có thịt.Thế mà Calvino từ một cái nền tảng quái đản ấy cứ vô tư mà viết tiếp. Nhà văn coi những sự vô lý ấy là đương nhiên và người đọc, như tôi đây, thì cười hềnh hệch theo dõi trò đùa sẽ ra sao. Nhưng nào đâu chỉ có là những trò đùa. Sâu trong ấy là một cái gì vô hình khó tả, một nỗi cô đơn, một cái nhìn lạ lẫm. Thú thực tôi cũng không biết nó là cái gì. Chỉ biết cứ khi chạm tới kết thúc là tôi lại vò đầu trong một sự buồn mơ hồ vô định, một giọt nước mắt rơi xuống trong tấn trò đời hấp dẫn.Tôi đã đọc sách của Calvino cả bằng tiếng Anh và bằng tiếng Việt. Tôi cho rằng đây là một bản dịch tạm được, câu vẫn hơn trúc trắc, có lẽ vì sự ngại không muốn Việt hóa. Dĩ nhiên không biết tiếng Ý nên tôi cũng chả hiểu có bám sát chân thực tới mức nào. Nhưng tôi có cảm giác giọng văn ... nó thế là cũng kha khá Calvino rồi, nó quái, mà nó mềm mại, mà nó ranh mãnh, mà nó cay cay.

  • Roberto
    2019-05-26 01:13

    "A volte uno si crede incompleto ed è soltanto giovane."Durante una battaglia con i saraceni, una palla di cannone divide letteralmente in due parti il corpo del visconte Medardo di Terralba. Nella metà destra si concentra tutta la parte malvagia del visconte, in quella sinistra la parte buona. Una volta rientrate in patria le due parti esasperano la gente con eccessi di pura cattiveria l'una e di irritante bontà l'altra, senza che nessuna delle due abbia la meglio sull’altra. La convivenza separata e contrastata delle due metà fa giungere il lettore a concludere che entrambe le metà del visconte sono ugualmente insopportabili. In altre parole è sbagliato comportarsi unicamente in un certo modo, ma anche vedere le cose sempre da un solo punto di vista.“Ogni incontro di due esseri umani al mondo è uno sbranarsi”Nel finale, abbastanza prevedibile e scontato, soltanto l'amore riesce a risolvere i contrasti.Una bella contrapposizione tra bene e male che Calvino affronta con il suo stile semplice e vivace, abbinando riflessioni profonde a situazioni stravaganti e giungendo alla conclusione che nella lotta tra il bene e il male non c'è mai un vero e proprio vincitore: la vera soluzione si trova soltanto con l’equilibrio, bisogna accettare anche gli opposti del carattere.Calvino inoltre, caratterizzando vari personaggi che girano attorno al visconte che rappresentano varie categorie di persone con i loro relativi difetti, critica indirettamente alcuni aspetti della società moderna. Mastro Pietrochiodo, ad esempio, rappresenta la scienza che spesso porta progressi distruttivi invece di benessere; Ezechiele rappresenta chi predica bene ma pensa poi solamente ai propri interessi. Il dottor Trelawney rappresenta la medicina che, troppo spesso, si occupa di dettagli marginali invece che della cura dei malanni della gente.Meno di un centinaio di pagine che riescono a trasmettere alla perfezione il messaggio che l'autore voleva dare. La scrittura scorrevole, gli argomenti di attualità e la simpatia della storia fanno di questo libro un romanzo consigliato a tutti.

  • FeReSHte
    2019-06-23 07:05

    ویکنت دو نیم شده به همراه دو کتاب دیگر " بارون درخت نشین" و " شوالیه ناموجود" اثر سه گانه ایتالو کالوینو را خلق می کنند.این کتاب از ایده ای خلاقانه و بسیار سورئال شکل گرفته.ویکنتی در جنگ با عثمانی ها بر اثر اصابت توپ به دو نیم شده و هر یک از نیمه ها زنده اند و به زندگی خود ادامه می دهند. نیمه چپ شر مطلق و نیمه راست خیر مطلق است. مردم هم از اعمال شر مطلق به ستوه می ایند و هم از اعمال خیر مطلق. مردم شهر رنگ ارامش را زمانی می بنند که دو نیمه راست و چپ به هم پیوند می خورند تا بتوانند به زندگی با پاملا دختری که هر دو عاشقش شده اند ادامه دهند و خیر و شر را با هم و در کنار هم در یک قالب پدید می اورند.داستان با 120 صفحه کتاب کوتاهیست. شاید این ایده بکر و خلاقانه بسیار بیش از اینها جای کار و پرداخت داشت ولی کالوینو به معرفی ایده و پرداختی کوتاه و بال و پر ندادن بیش از حد به ایده بسنده کرده است. ایده ی گیر افتادن مردم میان فضیلت و شر جالب است. نه خیر مطلق خوب است و نه شر مطلق و تنها تعادل و میانه رویست که مفید واقع می شود.برخی گفته اند خیر مطلق گریزی کالوینو در این اثر اشاره به دین گریزی دارد و نیمه راست ویکنت، نمادی از روحانیون مذهبی جامعه است که باز هم مردم از وجودش به ستوه امده اند. نکته جالب درباره کالوینو اشاره به جوامع اقلیتی در داستان هایش است که در این اثر به جامعه جذامی ها و پروتستان ها پرداخته.

  • Eu amo a lua do lado que eu nunca vi
    2019-06-11 05:06

    Uma fantasia - primeiro livro da trilogia Os Nossos Antepassados - sobre um visconde cortado ao meio no sentido do comprimento. A metade ( bondosa) do corpo ficou na Boémia; A metade ( maldosa ) voltou para a sua Itália natal.O real e o fantástico no percurso deste visconde, que, depois de muitas peripécias, miraculosamente se transformou num homem inteiro, nem bom nem mau, ou seja, não muito diferente daquilo que fora antes de ter sido cortado ao meio. Teve uma vida feliz, muitos filhos e o seu governo foi justo.Sobre este livro Calvino afirmou não ter tido a intenção de fazer uma alegoria moral, e muito menos política.Pessoalmente, encontrei algumas mensagens políticas, e, o final - com o devido respeito - recordou-me a geringonça, essa extraordinária palavra que designa a actual forma lusa de governar.Gostei, e espero ler os outros dois livros.

  • Pooya Kiani
    2019-06-18 02:24

    خعب. اینم تموم شد. به زودی ریویوش رو پُست می‌کنم. فقط بگم که باید عادت کنیم کتابها رو «راحت» نفهمیم!

  • Abdallah Karm
    2019-06-01 07:57

    هالرواية جميلة، حبيت الفسكونت بالنصين بتوع.بس الرواية فيها مشاكل في الحبكة في كذا موقف.

  • Stela
    2019-06-19 01:22

    La peur de l'absoluJe me souviens d’avoir lu que certaines maladies neurologiques entraînent chez le malade l’ignorance d’une moitié de son corps, de sorte que non seulement il se lave, se coiffe etc. juste la partie « saine » mais qu’il mange, par exemple, seulement la nourriture placée dans l’assiette de ce côte-ci. Mais qu’arriverait-il si cette séparation concernerait aussi l’univers intérieur, c’est-à-dire que l’individu deviendrait incapable de percevoir les dichotomies fondamentales à la nature humaine – bien et mal, beau et laid, juste et injuste, etc. ? Et bien, c’est ce qui se passe dans le mini roman d’Italo Calvino, Le vicomte pourfendu : un jeune homme est littéralement coupé en deux sur le champ de bataille et ses deux moitiés arrivent à vivre indépendamment et chacun à sa façon : la moitié droite ignore le bien, la moitié gauche, le mal.Ainsi s’ensuit une histoire à la fois philosophique et parodique qui emploie des techniques narratives diverses et apparemment opposées, ressemblant en même temps aux contes de fées, au surréalisme, et au réalisme (pour ne pas mentionner l’influence oulipoenne), dans un amalgame qui suggère que l’histoire proprement-dite est astucieusement doublée de l’histoire du récit. Le filon philosophique concerne les deux principes moraux, le bien et le mal, par rapport à la nature humaine qui non seulement est incapable de les comprendre de façon absolue (prisonnière comme elle l'est dans la cave platonicienne) mais qui ne peut non plus incarner seulement l’un ou l’autre sans perdre son humanité :Nos sentiments devenaient incolores et obtus parce que nous nous sentions comme perdus entre une vertu et une perversité également inhumaines.C’est une allégorie de l’homme moderne dont la personnalité est si fragile qu’elle peut facilement être déchirée par une catastrophe – par exemple, l’apocalypse de la guerre qui pourfend le héros, une moitié duquel devient Jekyll, l’autre Hyde. D’autre part, la parodie vise plutôt les clichés littéraires, soit les mêmes concepts de bien et mal mais cette fois comme ils apparaissent dans les contes de fées, soit le bildungsroman (le narrateur passe de l’enfance à l’adolescence), soit le grand souffle épique, surtout dans le duel final qui rappelle, en registre ludique, les confrontations entre les héros homériques :L’aube était verdâtre. Sur le pré les deux fluets duellistes se tenaient immobiles et en garde. Le lépreux souffla dans son cor : c’était le signal. Le ciel vibra comme une membrane tendue, les loirs des tanières enfoncèrent leurs griffes dans la terre, les pies, sans ôter leur tête de leur aile s’arrachèrent une plume de l’aisselle et se firent mal, la bouche du lombric mangea sa propre queue, la vipère se mordit de ses propres dents, la guêpe brisa son dard sur la pierre : il n’y avait rien qui ne se retournât contre soi-même, le givre des flaques prenait en glace, les lichens devenaient pierres et les pierres lichens, la feuille sèche devenait terre, une gomme épaisse et dure tuait irrémédiablement les arbres. C’est ainsi que l’homme se ruait contre lui-même, les deux mains armées d’une épée.Ajoutons à tout cela le fait que le narrateur est un enfant qui mélange ce qu’il a vu avec ce qu’il a entendu, en transformant l'histoire dans un récit du récit et en interprétant à sa façon le monde qui l’entoure et vous commencerez à avoir une idée de la complexité extraordinaire du roman calvinien, où rien n’est (seulement) ce qu’il semble.

  • Mèo lười
    2019-06-16 01:18

    Tử tước chẻ đôi là hành trình của một vị tử tước trở về sau cuộc chiến tranh giữa đội quân Kito giáo và quân Thổ.Và hành trang của chàng chỉ là một nửa thân thể của mình. Chàng trở về với nửa Xấu-bụng. Hay còn được biết đến với cái tên gã CàKhật, tên HụtMông, chàng QuèCụt, tay ThuiThủi. Chớ nghĩ rằng kẻ xấu bụng ấy là một tay gàn dở độc ác, đem cái sự ích kỉ của mình mà thống lĩnh xứ RạngĐông. Tử tước Medardo Xấu-bụng kia thi thoảng cũng có những hành động yếu mềm, được ngụy trang một cách kĩ càng bằng những câu nói độc địa, những dã tâm tàn bạo. Chất "Italo" dường như rõ nét hơn hết ở vị tử tước này. Chúng ta có thể ghét cay ghét đắng con người xấu xa ấy nhưng vẫn trào lên một nỗi xót thương lạ kì. Thế rồi vị tử tước thứ 2, hay đúng hơn là nửa thứ 2 của vị tử tước xứ RạngĐông kia xuất hiện. Chàng lại là một nửa hoàn toàn đối lập với nửa kia. Chàng Tốt-bụng. Ở đây, chúng ta thấy rõ sự rạch ròi của Italo trong câu chuyện đầy oái ăm nhưng cũng không kém phần thi vị này, tử tước Medardo kia bị phân tách cả về thể xác và tâm hồn. Uầy, thế là cái xứ RạngĐông đầy rẫy những con người kì dị kia lại thêm một phen xôn xao, nháo nhào trước 2 nửa không vẹn toàn của một con người toàn vẹn. Khác với Những thành phố vô hình, Tử tước chẻ đôi không chạm trổ những thành quách xưa cũ của tâm trí, nó là câu chuyện của sự toàn vẹn trong cái-không-toàn-vẹn. Hai nửa của vị tử tước kia, dù không-toàn-vẹn về thể xác, nhưng lại toàn vẹn với tính cách của mình. Không ai sống nửa vời với cái thân xác nửa vời ấy cả. Italo cho rằng cái đẹp, sự khôn ngoan và công lý chỉ hiện diện trong những gì đã bị băm ra thành mảnh. Và có lẽ, 2 vị tử tước kia chính là những bình chứa vẹn toàn, được phân hoạch dựa trên cái tiêu chí tốt-xấu, ích kỉ-yêu thương. Hai nửa ấy độc lập với nhau, chỉ có ràng buộc với nhau một cách mỏng manh qua cái thân xác trước-kia-là-của-họ. Italo Calvino có một cái tài mà ít người có thể làm được. Ông đưa những giả thuyết tưởng như phi lí, những nhân vật tưởng như không thực, những bối cảnh tưởng như chẳng hiện hữu vào câu chuyện của mình một cách đầy thi vị nhưng cũng không kém phần giản dị. Cứ như đây là một lão phù thủy đang chơi đùa với những ngôn từ của mình. Những giả thuyết, nhân vật, bối cảnh ấy lại được đắp xây bởi hằng hà sa số những vụn vỡ tuyệt đẹp rải đều khắp câu chuyện. Nhiệm vụ của độc giả chỉ việc thu nhặt nó, như cái cách bác sĩ Trelawney thu thập vỏ sinh vật hóa thạch. Bởi lẽ, những gì xưa cũ, dù có bị phân tách ra dăm bảy phần, vẫn ánh lên một vẻ đẹp kì bí đến lạ thường.

  • Ardesia
    2019-06-02 09:19

    Che meraviglia trovarsi dentro a una storia che contiene diversi piani di lettura! Si può leggere restando in superficie, lasciandosi semplicemente trasportare dal lieve dondolio del racconto, oppure si può decidere di prestare più attenzione, di vedere oltre la parola stampata e di cogliere ciò che viene sussurrato tra le righe. E ancora, si può dare un'interpretazione personale o allinearsi al pensiero dell'autore.Sono così questi Nostri Antenati: se li lasci fare ti portano in luoghi della mente che avevi dimenticato, ma che vale assolutamente la pena di tornare a esplorare; come rifugi segreti in cui andare a giocare ai pirati nei lunghi, infiniti pomeriggi estivi dei ricordi delle nostre infanzie.E guai a considerare questa una storiella di fantasia, perché a tutti noi, nel corso della vita, può capitare di essere colpiti da un'esperienza che, come una palla di cannone, ci trasforma in un Visconte Dimezzato."...e io rimasi qui, in questo nostro mondo pieno di responsabilità e di fuochi fatui."

  • Deniz Balcı
    2019-05-26 02:27

    Italo Calvino'nun bir oyun olarak tasarladığı sonra da kısa roman haline getirdiği bu öykü aynı zamanda yazarın 'Atalarımız Üçlemesi' olarak bilinen serisinin ilk kitabı olma özelliğini taşıyor.Italo Calvino, bu kitap için bir söyleşisinde şunları söylemiş: "İkiye Bölünen Vikont'u yazmaya başladığımda, öncelikle eğlenceli bir hikâye yazmak istiyordum, hem kendim eğleneyim diye hem de mümkünse başkaları eğlensin diye: Aklımda ortadan ikiye biçilmiş bir adam imgesi vardı; bu ikiye biçilmiş adam konusunun, insanın bölünmüşlüğünün anlamlı bir konu olacağını, çağdaş bir anlamı olacağını düşündüm: Hepimiz bir biçimde kendimizi tamamlanmamış hissediyoruz, hepimiz bir yanımızla kendimizi gerçekleştiriyoruz, öteki yanımızla değil."Aslında Calvino'nun cümleleri kitapla ilgili birçok şeyi açıklıyor. Calvino, beş-altı kitabını okuduğum fakat bir türlü yıldızımızın barışmadığı bir yazar. Başyapıtı 'Görünmez Kentler' bende büyük bir iç sıkıntısı yaratmıştı. Fazla karmaşık ve dolaylı bulmuştum o kitabı. Özellikle ondan sonra bir adım geri durma konusunda kendimi motive ettim şimdiye değin. Ancak şimdi bir etkinlik için seçilen bu kitabı okuduğumda, daha önce başka eserlerinde de sıkça karşılaştığım, o feodal dönemi karakterlerini anımsama ve onlardan hoşlandığımı fark etme fırsatı buldum. Normalde çok sevdiğim bir şey olmasa bile Calvino'nun esprili ve zeki dili içerisinde, bu karakterler her zaman ilgi çekiciliğini koruyor. Türklerle girilen bir savaş esnasında, bir top güllesi tarafından ikiye bölünen ve iyi/kötü karakter özellikleri uçlarda seyreden iki parça, iki insan olarak hayatına devam eden bir vikont üzerinden; insanlar arasındaki kutuplaşmaların ne derece zedeleyici olduğu üzerinde durmuş yazar. Sol ve sağ, muhafazakar ve liberal gibi ayrımların çok iyi taşlandığı eserde, aynı zamanda toplum yaşamının ilerlemesi adına varlığını sürdüren bazı sistemlerin ana problemleri de güzelce masaya yatırılmış. Çocuk masalı gibi seyreden öykünün sahip olduğu alt metinler, tek tek çözümlenebilecek zenginlikte. Üçlemenin diğer kitapları 'Ağaca Tüneyen Baron' ve 'Varolmayan Şövalye'nin daha çok merak edilmesine sebep oluyor. Özellikle üçlemenin ikinci kitabı olan 'Ağaca Tüneyen Baron' zincirin en beğenilen halkası olarak gösterilmiş bir çok yerde, o yüzden devamını getirmek işten değil, içten olacaktır.7/10

  • فهد الفهد
    2019-05-30 07:15

    الفيسكونت المشطور الجزء الأول من ثلاثية (أسلافنا) لكالفينو، وهي ثلاثية صغيرة لا يزيد مجموع صفحاتها عن الخمسمئة صفحة، تتفاوت مستويات الثلاثية فالجزء الأول (الفيسكونت المشطور) والثالث (الفارس الخفي)، مستواهما عادي جداً برأيي، بينما يشمخ الجزء الثاني (البارون المعلق) كعمل عملاق ومذهل بفكرته وتفاصيله. كتب كالفينو قصة فيسكونته المشطور خلال ثلاثين يوماً، مازجاً فيها بين اهتماماته السياسية والفلكلورية، فظهرت اهتماماته السياسية من خلال فكرة انشطار الفيسكونت إلى قسمين بسبب قذيفة مدفع، وهو انشطار حول الشخص الواحد إلى شخصين ليس على مستوى الجسد فقط، وإنما على مستوى الطبيعة البشرية أيضاً، حيث تحول أحد الشطرين إلى خير والشطر الآخر إلى شر، وهو ما يعيد للأذهان انقسام العالم إلى معسكرين شرقي وغربي أيام الحرب الباردة والتي كانت في أوجها وقت كتابة الرواية في بداية الخمسينات، أما اهتمامات كالفينو الفلكلورية فقد أظهرها أسلوب كتابته لهذه القصة وهو أسلوب يشبه أساليب القصص الشعبية التي كان كالفينو يهتم بها ويجمعها وقد أصدرها في مجموعة ضخمة لاحقاً.

  • Orsodimondo
    2019-06-12 02:16

    Visconte dimezzato, barone rampante, cavaliere inesistente hanno fatto parte della mia infanzia, adolescenza e maturit��. Sono molto legato a questi tre libri e al grande Calvino che li ha partoriti.

  • Kamil
    2019-06-18 07:12

    It seems to be your typical metaphor of dualism of human nature, however the middle age/renaissance fabulous setting and brilliant dark humour makes it quite special. Aside from driving idea, Calvino, very intelligently, addresses the clannish, hermetic aspect of religion as well as love that can be driven by good as well as by evil... Very intelligent and funny tiny book that can be read in one evening. Strongly recommended.

  • KamRun
    2019-06-12 02:00

    ویکنت دو نیم شده نخستین مجلد از سه گانه نیاکان ما،شاهکار ایتالو کالوینو،اثری با سبک رئالیسم جادویی(مانند دو کتاب دیگر این سه گانه)می باشد. نظر به اینکه این کتاب از حیث زمان نگارش جز آثار ابتدایی نویسنده به شمار می آید،نیش قلم شناخته شده کالوینو در این کتاب کمی کندتر از دیگر آثارش است.با این وجود طنز بکار رفته هنوز هم گیرایی و تاثیر منحصر به فرد خودش را داراست.همانطور که پیش تر ذکر شد،این طنز که جنبه سیاسی اجتماعی دارد واز مشخصه های قلم کالوینو ست،از سطر های ابتدایی داستان به چشم می آید.راوی داستان خواهرزاده ویکنت است.داستان از جایی شروع می شود که شوالیه ویکنت مادردو دی ترالبا برای جنگ با سربازان مسلمان امپراطوری عثمانی عازم میدان جنگ می شودو به طرز ساده لوحانه ای جلوی لوله توپ دشمن قرار می گیرد و بعد از اصابت گلوله،دو نیم می شود.پزشکان تنها نیمه راست را پیدا می کنند و این نیمه در فضای جادویی داستان بهبود پیدا می کند و به زادگاهش بر می گردد.نیمه راست به هر کجا که پا می گذارد،همه چیز را دو شقه می کند.در قسمتی از داستان نیمه راست اندیشه خود را با خواهرزاده خویش چنین بیان می کند: "کاش می شد هر چیز کاملی را به این شکل دو نیم کرد. کاش هرکسی می توانست از این قالب تنگ و بیهوده اش بیرون بیاید. وقتی کامل بودم، همه چیز برایم طبیعی، درهم و برهم و احمقانه بود، مثل هوا، گمان می کردم همه چیز را می بینم، ولی جز پوسته سطحی آن، چیزی را نمی دیدم. اگر روزی نیمی از خودت شدی، که امیدوارم این طور بشود، چون بچه هستی، چیزهایی را درک خواهی کرد که فراتر از هوشمندی مغزهای کامل است. تو نیمی از خودت و دنیا را از دست خواهی داد، ولی نیمۀ دیگر هزاران بار ژرف نگرتر و ارزشمندتر خواهد شد. تو هم آرزو خواهی کرد همه چیز مثل خودت دو نیم و لت و پار باشد، چون زیبایی، خرد و عدالت فقط در چیزی وجود دارد که قطعه قطعه شده است...". با پیشروی داستان،خواننده از نیمه راست ناامید شده و به شر مطلق بودن آن واقف می شود.در اینجا نکته ظریفی نهفته است:نیمه شر مطلق،نیمه ایست که سینه اش تهی از قلب است.به طور غیر منتظره ای نیمه چپ نیز وارد داستان می شود،نیمه ای که اندک زمانی پس از ورود،خواننده به خیر مطلق بودن آن پی می برد و اینجاست که متوجه می شود نویسنده با چه ظرافت و نبوغی مفهوم کلاسیک خیر و شر را در غالبی فانتزی بازسرایی کرده است.خیر پس از شر وارد داستان می شود،شاید به این سبب که خیر و شر تنها در مقابل هم معنی پیدا می کنند.خیر در قسمت پایانی داستان اندیشه اش را با خواهرزاده خویش اینگونه بیان می کند:"مزیت دو نیم شدن این است که در هر فرد و هر شیء، آدم در می یابد درد ناقص بودن در آن فرد یا آن شیء چگونه چیزی است. وقتی کامل بودم این را درک نمی کردم. از میان دردها و رنج هایی که همه جا وجود داشت بی خیال می گذشتم بی آن که چیزی درک کنم یا در آن ها شریک شوم، دردها و رنج هایی که آدم کامل حتی تصورش را هم نمی تواند بکند. تنها من نیستم که دو نیم شده ام، تو و بقیۀ مردم هم در همین وضعیت قرار دارید. و حالا همبستگی ای در خودم احساس می کنم که وقتی کامل بودم به هیچ وجه درک نمی کردم. همبستگی ای که مرا با همۀ معلولیت ها و همۀ نارسایی های دنیا پیوند می دهد. اگر با من بیایی، تو هم یاد می گیری در غم و درد دیگران شریک شوی و با تسکین دادن آلام شان، ناراحتی های خودت را هم تسکین دهی..." نتیجه گیری نهایی نویسنده از داستان درغالب گفتگوهای مردم بیان شده است که :خیر مطلق هم به اندازه شر مطلق مضرر است و حتی بیشتر.توجه به جذامی ها،پروتستان ها و در کل اقلیت ها در داستان درخور توجه است.از نکات پنهان ولی مهم دیگر داستان این است که شر مطلق توسط پزشکان و خیر مطلق توسط راهبان یافته و درمان می شود

  • Aliaa Mohamed
    2019-06-08 04:22

    بالرغم من قصر حجم الرواية وبساطة أسلوبها إلا أنها تحمل ف طياتها الكثير من المعاني الفلسفية والإنسانية .الفيسكونت المشطور ، ليس فقط مجرد جسد شخص شُطر جسمه أثناء وجوده ف حرب إلى نصفين ، ولكنه انشطار الخير والشر والصراع الدائم بينهما ومن سينجح ف النهاية .ف البدء لم تصلني الفكرة بشكل كامل ولكن بمرور الصفحات وضحت وأعجبتني أسلوب المعالجة غير الاعتيادي وإن كان عاب تلك الرواية النهاية المعتادة التقليدية ، فكنت أفضل أن تنتهى بشكل غير تقليدي .أجمل ما أعجبني ف الرواية بخلاف توصيف الكاتب ، مشهد المبارزة بين الشطر الخير والشطر الشرير وموت كلاهما ثم اندماجمها مجدداً ف جسد واحد لكون ذلك الأمر هو الحقيقة الموجودة ف كل إنسان ، خليط بين الخير والشر ، ليس توجه واحد بل مزيج لا يمكن فصله ع الإطلاق ._________________________________________________________________________________________________________

  • Amir
    2019-06-25 03:01

    ایده دو نیمه متضاد متواتر تو ادبیات محور داستان قرار گرفته؛ بخصوص ادبیات کلاسیکیونگ هم ی مفهوم "خود هزار خویشتن" رو ارائه کرده که رد پاش رو تو رمانای هسه میشه دید.به نظرم دوگانگی داستانای هسه عمیق تر و جذاب تر بودن؛ احتمالا به خاطر کمتر صریح بودن ایده داستان.ولی حق به جانب بودن نیمه خیر و روزمرگی زندگی این نیمه رو خیلی خوب به تصویر کشیده.

  • Mahmoud Masoud
    2019-06-22 07:09

    كان فيه زمان عازف ناي اسمه سيد سالم .. الراجل ده ليه مواقف طريفة جدا مع الست أم كلثوم .. و من ضمن المواقف دي .. كان في حفلة من حفلاتها .. خرج - سيد - عن النوتة الموسيقية و عمل وصلة ( سلطنت ) الست و الجمهور .. لدرجة ان الست استغربت و بصت له و قالت له ايه ده ؟! و الجمهور هيص معاها .. أهو ده نفس اللي حصل معايا و أنا بقرأ الرواية الجميلة دي .. ايه ده ؟! يخرب بيت عظمتك و جمالك يا أخي .. إيتالو كالفينو ده اكتشاف السنة دي بالنسبة لي ..

  • Jinn
    2019-05-29 02:15

    4.25/5"chúng tôi cảm thấy mình như thể bị mất hút giữa ác hiểm và đức hạnh, đều phi nhân như nhau"

  • Pardis
    2019-06-23 06:58

    "كاش مى شد هر چيز كاملى را به اين شكل دو نيم كرد. كاش هركسى مى توانست از اين قالب تنگ و بيهوده اش بيرون بيايد. وقتى كامل بودم، همه چيز برايم طبيعى، درهم و برهم و احمقانه بود، مثل هوا؛ گمان مى كردم همه چيز را مى بينم، ولى جز پوسته ى سطحى آن، چيزى را نمى ديدم. اگر روزى نيمى از خودت شدى، كه اميدوارم اين طور بشود، چون بچه هستى، چيزهايى را درك خواهى كرد كه فراتر از هوشمندى مغزهايى كامل است. تو نيمى از خودت و دنيا را از دست خواهى داد، ولى نيمه ى ديگرت هزاران بار ژرف نگرتر و ارزشمندتر خواهد شد. تو هم آرزو خواهى كرد همه چيز مثل خودت دو نيم و لت و پار باشد، چون زيبايى، خرد و عدالت فقط در چيزى وجود دارد كه قطعه قطعه شده است."