Read Mapuche by Caryl Férey Online

mapuche

Jana est mapuche, fille d'un peuple sur lequel on a tiré à vue dans la pampa argentine. Rescapée de la crise financière de 2001-2002, aujourd'hui sculptrice, Jana vit seule à Buenos Aires dans la friche de son ancien mentor et, à vingt-huit ans, estime ne plus rien devoir à personne. Rubén Calderón aussi est un rescapé – un des rares « subversifs » à être sorti vivant desJana est mapuche, fille d'un peuple sur lequel on a tiré à vue dans la pampa argentine. Rescapée de la crise financière de 2001-2002, aujourd'hui sculptrice, Jana vit seule à Buenos Aires dans la friche de son ancien mentor et, à vingt-huit ans, estime ne plus rien devoir à personne. Rubén Calderón aussi est un rescapé – un des rares « subversifs » à être sorti vivant des geôles clandestines de l'École de Mécanique de la Marine, où ont péri son père et sa jeune sœur. Trente ans ont passé depuis le retour de la démocratie. Détective pour le compte des Mères de la place de Mai, Rubén recherche toujours les enfants de disparus adoptés lors de la dictature de Videla, et leurs bourreaux... Rien, a priori, ne devait réunir Jana et Rubén, que tout sépare. Mais un cadavre est retrouvé dans le port de La Boca, celui d'un travesti, « Luz », qui tapinait sur les docks avec « Paula », la seule amie de la sculptrice. De son côté, Rubén enquête sur la disparition d'une photographe, Maria Victoria Campallo, la fille d'un des hommes d'affaires les plus influents du pays. Malgré la politique des Droits de l'Homme appliquée depuis dix ans, les spectres des oppresseurs rôdent toujours en Argentine. Eux et l'ombre des carabiniers, qui ont expulsé la communauté de Jana de ses terres ancestrales......

Title : Mapuche
Author :
Rating :
ISBN : 9782070130764
Format Type : Audio Book
Number of Pages : 464 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Mapuche Reviews

  • Edward
    2019-06-07 07:19

    Το βιβλίο του Caryl Ferey, ένα υψηλής αισθητικής νουάρ με αιματοβαμμένο happy end, διαβάζεται απνευστί, σε πλήρη αντίθεση με τον ''χρόνο Μαπούτσε'' που «υπολογίζει τα δευτερόλεπτα σε ώρες και τη μέρα απ’ την αυγή» (σελ 449). Στο Μαπούτσε, η Αργεντινή του Μπόρχες αλλά και του Βιντέλα συναντάει την Αμερική του Eλρόι. Ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη δέσμιο της γραφής του, χειρίζεται με δεξιοτεχνία το λόγο δημιουργώντας ελκυστικούς χαρακτήρες, ενώ τα παρένθετα κείμενα σχετικά με την φυλή των Μαπούτσε και την ιστορία της Αργεντινής επί δικτατορίας προσδίδουν μια πινελιά ιστορικής τεκμηρίωσης. Ιδιαίτερα δυνατό απόσπασμα του βιβλίου αποτελεί το ''λυπητερό τετράδιο'', όπου ο συγγραφέας μέσω των καταγεγραμμένων αναμνήσεων του Ρουμπέν αποκαλύπτει στον αναγνώστη τις συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι έγκλειστοι συλληφθέντες αντιφρονούντες από τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος, «όχι η σκληρότητα των ανθρώπων δεν έχει όρια..» (σελ 307). Σίγουρα ένα από τα ωραιότερα βιβλία του είδους των τελευταίων ετών. Το δημιούργημα του Ferey προγραμματίζεται να μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη, με σκηνοθέτη τον Guillaume Ivernel.

  • Malamas
    2019-05-28 10:49

    Αρκετά δυνατό. Με κράτησε από την αρχή. Κάπου βέβαια οι σκηνές δράσης είναι λίγο υπερβολικές. Αλλά ο συνδυασμός μυθιστορήματος με στοιχεία της βαρβαρότητας της χούντας της Αργεντινής (30.000 αγνοούμενοι) σε κάνει να μην κοιμάσαι καλά τα βράδια. Σε μερικά σημεία είναι η περιγραφή βασανιστηρίων είναι πολύ ωμή για όσους/ες έχουν ευαίσθητο στομάχι...

  • Emily
    2019-06-14 09:13

    Παρά τις περγαμηνές του και τα πολλά αστέρια του, το βιβλίο για μένα δεν άξιζε τον τόσο ντόρο.Μου έδωσε την εντύπωση ότι γράφτηκε με συνταγή δημιουργίας ντόρου. Πλην τούτου δεν διέκρινα ουδεμία αρετή. Η γραφή δεν έλεγε τίποτα. Οι περισσότερες σκηνές ήταν αδικιολόγητα σκληρές. Και οι 2 ήρωες βουτηγμένοι στα κλισέ. Ο παν-έμορφος, παν-έξυπνος, παν-σικ ντυμένος, πάν-καλος, παν-αρρενωπός και παν-ευαίσθητος βασανισμένος ήρωας, αρκούντως σιτεμένος, θα ερωτευτεί την ινδιάνα παν-έμορφη εν είδει γαζέλας, παν-νεότερη του, παν-θαρραλέα και παν-αποφασισμένη μαχήτρια με μόνο ένα της μειονέκτημα : την έλλειψη στήθους! Το ζεύγος περνάει δια πυρός και σιδήρου μέχρι το τέλος, στο οποίο αποκαλύπτεται ότι ο παν-προσοντούχος ήρωας έχει και μία δεινή ποιητική φλέβα! Τι τέλειο!Χωρίς καμία συγγραφική αρετή, οι σελίδες κυλούν το μάλλον ή ήττον βαρετά, διανθιζόμενες με τολμηρές λέξεις και περιγραφές, που -εννοείται- δεν με σόκαραν αλλά με ξενέρωσαν εντελώς. Οι σκληρές περιγραφές αρχικά με ξένισαν και στη συνέχεια, μέσα στο όλο κλίμα του βιβλίου, με ξενέρωσαν και αυτές.Από όλο το βιβλίο εκείνο που μένει είναι η ενδιαφέρουσα ματιά στην πονεμένη ιστορία της Αργεντινής, ιστορία που αρχίζει να συσσωρεύει επικίνδυνα πολλές ομοιότητες με τη δική μας σύγχρονη πραγματικότητα και κάνει το στομάχι να σφίγγεται ακόμη περισσότερο. Η κατάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας περιγράφεται με ακρίβεια και ωμότητα και αποτελεί τη μόνη, κατ΄εμέ, αρετή του βιβλίου.

  • George-Icaros Babassakis
    2019-05-25 11:57

    Δυναμικὸ κοκταίηλ Manchette (στὰ καλύτερά του) & Ellroy (πάντα εἶναι στὰ καλύτερά του), μὲ κάμποσο κόπυ πέιστ ἀπὸ τὸν Ἀρχηγὸ Σουηδό. Ὅ,τι πέφτει στὰ χέρια μου δικό του, τοῦ Caryl Ferey ἐννοῶ, θὰ τὸ διαβάζω.

  • ΠανωςΚ
    2019-06-11 12:55

    Μάλλον είμαι μειοψηφία, αλλά μ' εξόργισε. Το θεωρώ μεγάλη απάτη το συγκεκριμένο. Να, κάπως έτσι http://trollingstone.gr/?q=node/1705

  • Φίλιππος
    2019-05-25 12:06

    ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ!!! Αυτά ήταν τα συναισθήματα μου διαβάζοντας αυτό το βιβλίο! Μια άγρια δολοφονία μιας τραβεστί...μια εξαφάνιση μιας φωτογράφου, κόρη ενός από τους σημαντικότερους επιχειρηματίες της χώρας. Δύο υποθέσεις που φαινομενικά δεν έχουν σχέση μεταξύ τους, οι οποίες θα φέρουν κοντά την Ζανά, μια πεισματάρα καλλιτέχνη της φυλής των Μαπούτσε και τον Ρουμπέν, έναν οργισμένο ντετέκτιβ που κουβαλάει τους δικούς του δαίμονες από την εποχή της δικτατορίας. Σας φαίνεται σαν ένα βιβλίο όπως όλα τα υπόλοιπα; Λάθος! Η συνάντηση των δύο, θα μας οδηγήσει σε μια κάθοδο στην κόλαση της δικτατορίας της Αργεντινής...Βασανιστήρια, εξαφανίσεις, δολοφονίες, πράγματα που δεν τα χωράει το ανθρώπινο μυαλό! Εκεί στηρίζεται και η αρχική μου δήλωση, ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ! Το βιβλίο μας προϊδεάζει από τον πρόλογο ότι θα είναι κάτι δυνατό...στις επόμενες σελίδες μας πηγαίνει κάπως χαλαρά, μέχρι να γνωρίσουμε τους κεντρικούς χαρακτήρες, και από ένα σημείο και μετά ανεβάζει στροφές και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα! Η ένταση κλιμακώνεται σταδιακά και φτάνει στο απόγειο της περίπου 100 σελίδες πριν το τέλος...μετά κάπως πέφτει, κάτι που με χάλασε λίγο, αλλά και πάλι δεν σε αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου! Το Μαπούτσε είναι ένα βιβλίο με πολλά ιστορικά στοιχεία (που κάποιους μπορεί να τους ξενίσει, αλλά που εγώ προσωπικά το λατρεύω!) που προκαλεί τα (συν)αισθήματα του αναγνώστη! Νιώθεις οργή, αηδία και θλίψη για την κατάντια του ανθρώπινου είδους, αλλά παράλληλα υπάρχει και μια ακτίνα ελπίδας μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι. Στις σελίδες 299-308 (Το Λυπητερό Τετράδιο) τα συναισθήματα που μου προκάλεσε ήταν πρωτόγνωρα για μένα και δεν τα έχω ξαναζήσει διαβάζοντας κάποιο βιβλίο! Βαθμολογία : 9.9/10

  • Agra Publications * Εκδόσεις Άγρα
    2019-05-22 07:13

    Στο σύγχρονο Μπουένος Άιρες, το πτώμα μιας τραβεστί ονόματι Λους εντοπίζεται γυμνό, ευνουχισμένο, με τα γεννητικά όργανα στον πισινό, και μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται. Η Ζανά, μια πεισματάρα καλλιτέχνις με καταγωγή από τη φυλή των Μαπούτσε, και ο Ρουμπέν, ένας οργισμένος ντετέκτιβ, ερευνούν από μία υπόθεση ο καθένας τους. Η συνάντησή τους τους οδηγεί στα φαντάσματα της δικτατορίας.Η Ζανά είναι Μαπούτσε, κόρη ενός λαού Ινδιάνων που όταν οι άλλοι τους έβλεπαν στην αργεντίνικη πάμπα τους πυροβολούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Αφού επιβίωσε από την οικονομική κρίση του 2001-2002, έγινε γλύπτρια και έκτοτε μένει μόνη της στο Μπουένος Άιρες. Τώρα, στα 28 της χρόνια, υπολογίζει πως δεν χρωστά πλέον τίποτε και σε κανέναν. Ο Ρουμπέν Καλδερόν είναι κι αυτός από τους επιβιώσαντες - ένας από τους ελάχιστους "υπονομευτές" που βγήκαν ζωντανοί από τις λαθραίες φυλακές, όπου χάθηκαν ο πατέρας του και η μικρή αδελφή του. Τριάντα χρόνια πέρασαν μέχρι να ξανάρθει η δημοκρατία. Ιδιωτικός ερευνητής στην υπηρεσία των Γιαγιάδων της Πλατείας του Μάη, ο Ρουμπέν αναζητά ακατάπαυστα τα παιδιά των εξαφανισθέντων που δόθηκαν για υιοθεσία επί δικτατορίας Βιντέλα, καθώς και τους εκτελεστές τους... Τίποτε δεν προμηνύει τη συνάντηση της Ζανά και του Ρουμπέν, που τόσα τους χωρίζουν. Ένα πτώμα όμως ανασύρεται από τα νερά του λιμανιού της Λα Μπόκα: είναι η "Λους", μια τραβεστί που έκανε πιάτσα στην προκυμαία με την "Πάουλα", τη μοναδική φίλη της γλύπτριας. Ο Ρουμπέν, από τη μεριά του, ερευνά την εξαφάνιση μιας φωτογράφου, της Μαρία Βικτόρια Καμπάλλο, κόρης ενός από τους σημαντικότερους επιχειρηματίες στη χώρα. Μολονότι η πολιτική των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εφαρμόζεται εδώ και δέκα χρόνια, τα φαντάσματα των καταπιεστών πλανιώνται ακόμα στην Αργεντινή - και μαζί τους ρίχνουν τη σκιά τους οι καραμπινιέροι, που έδιωξαν την κοινότητα της Ζανά από τα πατρογονικά εδάφη..."Για τα βιβλία μου, επιλέγω χώρες που η ιστορία τους τις βαραίνει. Ο καθείς και οι εμμονές του, και οι δικές μου εμμονές είναι ο καθημερινός φασισμός και η σχέση του με τον νεοφιλελευθερισμό. [...] Οι ίδιοι δεν αυτοαποκαλούνται ποτέ Ινδιάνοι, δεν σημαίνει τίποτε για κείνους αυτή η λέξη. Σφαγιάστηκαν κατά τον 19ο αιώνα. [...] Στην Αργεντινή, είναι σα να μην υπήρξαν ποτέ. Μαπού, σημαίνει γη. Τσέ, σημαίνει άνθρωποι".Το "Μαπούτσε" έχει βραβευτεί με το Βραβείο Landerneau Polar 2012, το Βραβείο του καλύτερου αστυνομικού της χρονιάς 2012 της σύνταξης του περιοδικού Lire, το Βραβείο των αναγνωστών Goutte de sang d'encre, Βιέννη 2012.

  • Ann Major
    2019-05-25 10:49

    I thought this was a great book, but that maybe I wasn't really smart enough to read it. I have been to Argentina, so I loved everything he wrote about the history and the land and the places. I'm not sure I would have gone to Argentina if I'd read this book first. So, I'm glad that I have the reality of my experience to balance against his extremely negative view of this country's history and politics.This books is dark, dark. But it also has a love story that I enjoyed. I found the first hundred pages to be difficult... or maybe it was only fifty pages... but they felt like one hundred. It seemed that I disliked every character that was introduced more than the last. I mean the heroes were all so unlikeable. And then finally, he introduced Ruben and I had an anchor in this very complex suspense story.Horrible, horrible things happen in this book and if you don't like to explore the darkest side of humanity, don't read this. But if you want to read the history of Argentina, it is made more interesting in novel form as you care how it has affected these characters.

  • Fabien
    2019-05-20 13:59

    Ce roman est particulièrement réussi, à lire si vous n'avez pas peur de lire des livres noirs, très noirs. Le combat de Ruben Calderón sur les traces des enfants volés de la dictature argentine le mène a Jana, jeune Indienne, qui enquête sur la disparition de son ami travesti. Les deux vont vivre l'enfer pour aller au bout de la vengeance et de la vérité. Un livre qui met un coup de poing dans l'estomac, tant la cruauté de la dictature est décrite de manière minutieuse et presque insupportable mais un livre passionnant et très bien écrit, avec un style acéré. Certains passages du livre, comme le poème écrit par le père de Ruben pour son anniversaire, sont absolument magnifiques.

  • Shawn
    2019-06-08 11:03

    I picked up this book based purely on the feel of the cover and pages. I liked its physical density. It was also recommended by the Barnes and Noble staff who enjoy reading crime mysteries. After reading three Scandinavian crime thrillers in the past two weeks by authors I know well and immensely enjoy (Arnaldur Indridason and Jo Nesbo), I was reluctant to try something new. At the same time, I needed a change of pace and wasn't ready to return to Murakami or Llosa. So I picked up 'Mapuche.' Ferey literally took me too a different world. After spending the last few weeks in cold, dark Scandinavia, I was now being treated to Argentinian history, sociology and political science in the context of the tumultuous years of coup d'etats and never-ending regime changes of the seventies and eighties. Ferey deftly weaves his complicated murder-conspiracy in and out of the lives of historical and fictional characters. Some victims, some despicable criminals, some innocent, all of them compelling. Every character possesses a depth that makes them come to life. It took me several chapters to buy in to the two main protagonists, but once I did, I could not put the novel down. Their stories were so shocking, so poignant, and their suffering so real. I found myself rooting for them, even cursing the thought that the author could potentially kill them off before the end. While I can't give away too many details of the book, I can tell you that I was pleased with the structure of the book, especially the ending. Too often modern authors leave too many loose ends. Ferey, however, leaves no end of the plot or characters lives untied. Every strand of the plot is resolved. This is a complete novel and after reading so many series, it was refreshing to return to a novel with plot that stands on its own. In a sense, then, the physical density of the book foreshadowed its actual contents. An excellent read.

  • Panagiotis
    2019-05-17 06:05

    Κάπου στα μέσα του βιβλίου και όσο πλησίαζα το τέλος, ήμουν αποφασισμένος για τον βαθμό που θα έβαζα: Δύο. Καθαρό και ξάστερο. Γιατί; Πρωτίστως, γιατί δεν υπάρχει 2.5. Την βάση θα του έδινα, κυρίως για την πολυλογία του που με κούρασε. Η εξέλιξη ενώ κάποια στιγμή κορυφώνεται και ο αναγνώστης παρακολουθεί το νήμα τον αποκαλύψεων να ξετυλίγεται, ακολουθεί μια αναγνωστική αγγαρεία εξελίξεων των οποίων προσδοκίες ουδέποτε καλλιέργησε ο συγγραφέας, τουλάχιστον σε εμένα. Οι δε χαρακτήρες ακολουθούν την οδό των νουάρ δημιουργιών - εξοργιστικά γοητευτικοί και ξεχωριστοί. Η γκόμενα κατατρεγμένη, ατίθασο άτι, ως άλλη Λίσμπετ Σαλάντερ, εννοείται ερωτεύεται κατάφορα τον πρωταγωνιστή. Ο οποίος περιφέρεται γόης και δυσπρόσιτος, γλυκανάλατα χαραγμένος από την μοίρα. Ωραίος, μποέμ και σκληρόπετσος μαζί. Και ακούει ποστ ροκ, η αναφορά του οποίου προσεγγίζει τα όρια της διαφήμισης.Όμως, έμαθα πολλά από το βιβλίο. Η Αργεντινή έναι κουφάρι ασυδοσίας, βιασμένη γη, μαζί με τις υπόλοιπες Λατινοαμερικάνικες χώρες, από τα σκληρόπετσα καθεστώτα που βασάνιζαν, απήγαγαν, εξολόθρευαν ζωές και έκαιγαν όνειρα, προσπαθεί να ορθοποδήσει. Μα ακόμα λυμαίνεται από τα απομεινάρια εκείνης της εποχής. Και η εξουσία είναι στα χέρια των απογόνων των δυναστών. Γι' αυτο, όπως και επίσης πως τελικά είναι ένα αξιοπρεπώς γραμμένο βιβλίο, με αρκετό κόπο και έρευνα από την πλευρά του συγγραφέα, του βάζω ένα 3αρι.Τελικά, να διαβαστεί; Ναι, γιατί όχι. Είναι μια άλλη λογοτεχνία αστυνομική, που προβληματίζει, έχει ιδεολογία. Αλλά είναι αμετροεπής και κλισέ στην ανάπτυξη των χαρακτήρων - ένα όχημα για να απλώσει ο συγγραφέας την ιδεολογία του, τις μελέτες του και την αισθητική του (βλ. μουσική).Εγώ δεν θα πάρω άλλο.

  • Marlène
    2019-05-24 13:19

    Un régal à la lecture pour, somme toute, une impression post-lecture un chouïa mitigée. Pourtant, j'ai tout aimé : les personnages, le lieu, le fond historique, la plume de Férey (toujours), tant dans les échanges percutants que son habileté à ponctuer d'infos historiques son récit pour ne pas laisser le lecteur au bord de la route côté culture gé un peu fouillée, et bien sûr, ses références musicales.Je me demande si ce chouïa d'enthousiasme de moins que d'habitude n'est pas l'effet Zulu... la saga Maorie était bien passée sans doute pour son ton légèrement différent. Mais avec Mapuche, on est trop près de Zulu sans vraiment, à mon humble avis, le côtoyer... ma faiblesse pour l'Afrique du Sud ? La petite Mapuche que j'aurais mieux aimé connaître ? Idem pour la culture Mapuche ? Je n'arrive pas à mettre le doigt sur ce manque presque imperceptible...Il n'empêche que cette excursion bien rude et bien violente en Argentine a été un très grand plaisir que je ne regrette absolument pas ! Et il va sans dire que le prochain tome de M. Férey sera aussi lu avec la même cruelle gourmandise.

  • Nancy Siouri
    2019-05-23 11:54

    Great detective story and very enlightening on the unvountable sufferings of the Argentinean people and the ones to blame for them. Could be a bit less far fetched. Nevertheless, i loved it.

  • Dawn
    2019-05-29 05:58

    Loved Mapuche. It's violent - you have to be prepared for that, and you will learn a whole history lesson of a country within it's pages, but definitely worth a read.

  • Maria Thomarey
    2019-06-02 12:06

    Εξαιρετικό , αλλα αρρώστησα . Κατι που γενικά δε μου συμβαίνει , λάτρης του Ελρου γαρ

  • Laurent.michele
    2019-06-14 11:19

    after a good start , I found it a little disappointing, many people killed... a foreseeable ending.

  • Scott
    2019-05-20 06:54

    One of the best books I've read this year. The politics and the plot blend beautifully and Ferey does a great job of touching on the dark history and politics.

  • Bruno Hannart
    2019-05-31 11:56

    super

  • Lena Bokogianni
    2019-06-04 06:49

    Θα έβαζα 3,5*Ένα καλό βιβλίο που χάνει πολύ από τις σκηνές που πέφτει ξύλο. Πολλή και ωμή βία σε αρκετά σημεία. Αυτό είναι που προσδίδει το χαρακτήρα στο βιβλίο και ίσως καταφέρνει έναν σκοπό. Να δείξει τη βαρβαρότητα μιας εποχής, μιας πολιτικής και κατ' επέκταση τη σκληρότητα της ζωής σε μια χώρα υπό αυτές τις συνθήκες.

  • Josh
    2019-05-16 08:53

    Caryl Ferey’s “Mapuche,” his third work published by Europa here in the US, continues this author’s streak of stirring, gritty, page-turning thrillers. He has emerged as the easy favorite among my book club. Following “Zulu,” “Utu” was highly anticipated last year and for “Mapuche” they refused to wait longer than necessary, so we set the date for a few weeks after it was released. The hype was daunting. Thank goodness, it was well-deserved hype. To a one, “Mapuche” was a home run. We had some differing thoughts on where it ranked within Ferey’s canon to date, but everyone enjoyed this Argentinean set mystery involving politics, money, lost children and the slaughter of thousands upon thousands of innocent people perpetrated by the government that was supposed to protect them.Jana and Ruben, Ferey’s latest protagonists, an investigator and an artist thrown together to solve what at first appear to be unrelated disappearances quickly realize that the mystery they face is much larger, lethal and historical than either could have imagined. Much of what makes Ferey remarkable to me is his ability to immerse the reader completely (almost suffocating us) in a place that is both foreign and dangerous, never once allowing them to feel safer than his characters yet so engrossing that leaving his world is not an option. Whether it’s the slums, docks or well-to-do areas of Buenos Aires, the mountains of Southern Argentina or the lush tropical forests, the environment Ferey recreates kept me prisoner the entire read.Ever a theme in his works, Ferey uses a master’s brush on the interweaving of history and its impact on the present here. There are paragraphs and excerpts you could pull and think you were reading straight nonfiction, but within the structure of his story and the strength of his characters it never comes across as such.This drive that keeps the reader locked in is only heightened by Ruben and Jana, easily Ferey’s most likeable and captivating protagonists. More than any other characters of his, I found myself pulling for these two. Every cliffhanger, every scrape, every heartbreak I felt I experienced along with them. Prior to this, in “Zulu” and “Utu,” the rough edges of his protagonists left the reader questioning whether they should root for them. That said, one member of my book club missed the visceral grittiness of “Zulu” and “Utu” while reading “Mapuche.” True, “Mapuche” is no beach read, with scenes discussing rape, violent murders, attacks and torture in graphic ways. However, more than in prior works, Ferey alludes to or discusses these acts sometimes after the fact or off-screen versus the in-the-trenches perspectives. We speculated if that was partly due to Ferey’s “Zulu” being picked up for film distribution and this book showing more of a screenwriter’s tendencies OR (and this one is where I side) if as he wrote more books Ferey has simply improved on weaving the violence into the story. I never felt taken out of the story due to the severity of the action in “Mapuche” as I had in Ferey’s others. As a result, I felt more connected, more invested in this story.“Mapuche” is not a read for those who like to forecast, or those who need to understand things as they occur. Explanations come late and unexpectedly, requiring a trust in the author’s ability to bring the disparate threads together eventually. It is a roller coaster for sure, with the bulk of the book club unable to stop while finishing the last third of the book. The bad guy are very bad, and the good guys are very good and always this close to being overwhelmed by the mystery they are attempting to unravel. Running through both Ruben and Jana readers find the undercurrents of Argentinean history. The treatment of the native peoples, the sad, tragic, violent and recent memories of the “disappeared ones” play key roles in the development and ultimate resolution of the story. In grad school, I read some about the history of the violence in Argentina that occurred within the last 30-40 years thus I was came in slightly prepared (versus “Utu” where I had no idea of the way the Maori were mistreated), and somehow Ferey breathed a fresh horror into the subject I would not have thought possible.I would recommend “Mapuche,” as would my book club. We split as to whether it should be the first book by Caryl Ferey you read; some say yes, since they liked this but loved the other two more. Others said that it should be last, since it is less brutal in its violence and might lull you into false expectations for the others. Either way, we hope that Europa has plans for more from him soon. This is my 10th Europa this year for the Challenge.

  • Alexandra Nadeau-Gagnon
    2019-05-31 07:03

    Pour connaître mon appréciation détaillée, rendez-vous ici --> http://noirsurblanc.ca/passe-revient-...

  • Balavenise
    2019-06-15 10:11

    Pas bon du tout, dommage.Malgré des efforts. Inégalité de l'écriture, de bonnes pages, de très mauvaises.Nombreuses références à des titres de chansons des annėes 70-80. Led zep, beatles, rolling stones, etc....des films aussi, Tarentino, Kill Bill. Des livres. Hemingway (pour qui sonne le glas), Shantaram, Oro....Presque du Sullitzer.....Quelques belles pages d'émotion, mais toutes déjà lues. Scènes d'action et de violence bien décrites.Pauvreté et horreurs de style:Page 12," frissons de lépreux"Page 30 : " l'odeur du flic coulait sur elle, sorte d'after shave pour les pieds"Page 66 : un chat angora blanc sorti d' un vieux Walt DisneyPage 72: un vent de cathédralePage 118: " elle qui aspirait à des passions solaires"Page 121: " dans un clin d'oeil vieux d'un siècle"Page 127:"maquillée comme pour un mariage sur Venus"Page 163: " le prêtre tapota le bras fané de son ouiaille"Page 176:" les conduites geignirent derrière les azulejos"Page 179:"...absorbé par le jeu de chaises musicales du puzzle."Page 186:" les moineaux de la place de mai prenaient une douche à la fontaine "Page 200:" la torture l'avait vissé cheville au corps"Page 208:" une veste militaire au chic radicalement clashien"Page 223:" le trafic en bandonéon"Page 226:" les dents étincelantes de morgue malgré les alvéoles de nicotine"Page 244:" ....avalait des serpents par la tête"Page 246:"jana était sentimentale sous ses airs de chat sauvage, le blindage en couvercle de poubelle"Page 259:".... Une mine de panda triste, le cerveau aussi avait l.air de machouiller du bambou."Page 302:"douceur et volupté- du haut de son cul on voyait le monde - qui contrastaient avec la situation."Page 303:" le Picador avait élevé son art à un raffinement que son binôme aurait pu voir comme l'osmose de son contraire."Page 304: phrase de 9 lignes, pas trés française je crois, " et encore tant de choses à demi oubliėes qu'ils vivaient avec comme le souvenir d'une jeunesse tumultueuse.""le maté sur la gazinière, une tasse de maté".......pas vraiment argentin tout ça!le chien "pas frais", "rapé", "dans son costume de chien", "fidèle à son ombre"......j'imagine!Jana se réveille "serpent dans le formol"......"le corps façon formol dans l'habitacle",etc etc......ce livre a-t-il été édité par une personne? ou à la machine? très souvent, on a l'impression du passage d'un logiciel d'homonymes: dans la même page "tricot de peau" (mot qu'on n'utilise plus) et "maillot de corps", etc.....Surprises quelques fois:Page 119:"chérie, le surnom qu'il lui donnait quelque fois pour l'aider à s'aimer."

  • Marie-Jo Fortis
    2019-06-11 13:56

    That this novel was selected by “le Magazine Lire” as the Best French Thriller of 2012 somewhat astounds me. Either France is devoid of good thriller authors or the country has not met a mature thriller reader just yet. By that I mean a reader who does not think a thrill is meant to create exacerbated, if not gruesome sensations every other page. The background, Buenos Aires and part of the pampa, and the issue, the kidnaping of children of tortured and murdered enemies of a military regime (led mostly by Videla and Viola between 1976 and 1983), are brushed here with strokes that are too broad not to be superficial. If the Madres de la Plaza de Mayo, historically the bravest and most relentless protesters, defying governments while demanding year after year the return of the stolen children; if these are evoked, even presented, they unfortunately play but a tiny part in what is ultimately for Férey a cardboard background for his orgy of violence. Blood and guts, torture, even disembowelment, some scatology, are spilled in such abundance that this could be recommended for anyone wishing to lose a few pounds. This, I guarantee, will not increase your appetite. At some point this got so bowel friendly I started to wonder about the mental health of the author. A good thriller might include some blood and some gunshots, for sure (although a good psychological thriller might involve none of that and be all the more...thrilling), but it insists on a tense, captivating plot. No downpour of entrails can replace that. By the way, is there any form of character development, any psychology of sorts in the novel? Elementary, my dear Watson, for a novel that wants to be called a thriller. But the way the characters move here is through instincts more basic than my pet conure or my two excitable cockapoos. So who exactly voted for this novel as best thriller? Teenagers? Friends of the author? People confusing thrill with horror (and I am making a pun out of this here)? Certainly not inheritors of Lire’s founder Bernard Pivot, who was so fond of a bon mot and of good literature. As for the Mapuche people, from whom this title comes, I learn absolutely nothing. Jane, Férey’s heroine, rediscovers her Mapuche identity when she decides on retaliation, but the scenes in which she becomes the executioner are born out of the lurid and grotesque rather than the ethnic. This ending of the novel is a far cry from a homage to a people who probably deserve more than this dark, clownish failure.

  • Matt Mayevsky
    2019-06-01 13:52

    Here are 10 Basic Ingredients of a Successful Thriller by Writer's Digest:1. You need to have a good story.2. Write about the underdog.3. Multiple points of view can give you a great range in a thriller.4. Open your book with an action scene.5. Early on, make clear what your protagonist wants and what he fears.6. Make your characters miserable.7. Your main characters have to change.8. Pacing must be high: Strong Narrative Thrust.9. Show-don't tell.10. Teach us something.All of the above criteria to meet the Mapuche book by Caryl Férey. To this we add even a pinch of black humor and we have a recipe for a bestseller.Background books are political events in Argentina seventies. The brutal murder of a transvestite starts a sequence of dramatic events. Sooner or later, the past catches up everyone, although some will do everything, that the truth did not show daylight. Rubén Calderón has personal reasons to discover the perpetrators of the murders of the past and present. And John, the daughter of the Mapuche people, will come on the warpath.Postscript:Jorge Videla, who ruled Argentina in the years 1976-1981, was made by a court in Buenos Aires sentenced to 50 years for receiving child political prisoners who were kidnapped, beaten and killed.Under the policy of the state, often pregnant wives and partners of prisoners political opponents ended up in prisons. Many of them were killed in the context of "the general plan of annihilation." Videla was considered by the court to be responsible, not only because he was the head of state, but also proved that he was the originator of the practice of direct murder. The process focuses on more than 30 cases of child abduction.In the final speech Videla argued that "women giving birth, which he respected as mothers, were active activists in the machine of terror."

  • Daniel Polansky
    2019-05-23 06:19

    This book was just a steaming pile of shit, no way around it. Absolutely rank – it's bizarre the degree to which literary mediocrity can be forgiven if it's sort of nominally in the service of a leftist ideal. Don't take that last sentence as evidence of any particularly political leaning on my part. Anyway, this thing is just awful, it makes Girl With a Dragon Tattoo look like high literature by comparison. Maybe not quite. But they have a lot in common – a foreign setting; in this case, Buenos Aires. A weirdly outdated political background; the Dirty Wars of the 70's and 80's which, look, if you were unaware of it the proto-fascists were awful and to the degree to which the US provided support both tacit and outright, that's pretty shameful, but on the other hand, it is the rough equivalent of writing a thriller set in DC in which the bad guys are Ollie North and the other Watergate cronies, not exactly cutting edge. Sexual politics; this is a book which nominally stakes out feminist territory but also has just a ton of sexual violence towards women, intimately described, to the point where it's hard not to feel like you're just reading chapters of BDSM erotica. And, most importantly, aesthetics, in so far as every line is badly written, the dialogue is atrocious, the characterization is beyond one dimensional, the mystery itself is non-existent, violence is used again and again to lazily resolve conflicts. It's just awful, stay away from it.

  • Carlos
    2019-06-13 08:02

    I write this as an Argentine raised in the U.S.: I found this book riveting, horrifying, compelling and saddening. Set in the present, it relates the atrocities in Argentina from the 1950's to the present by way of a murder mystery. The author mixes history and fiction like Irving Stone (Biographical fiction: The Agony and the Ecstasy, The Origin) and moves the story like Michael Connelly (Police procedurals: Harry Bosch series), establishing suspense worthy of Hitchcock. The characters are believable, immersing you in the story and in their pain. The descriptions are vivid, the beauty magnificent, and the terrible gory. This is no "light reading," no "beach book." It shook me to my core. I was in dismay of what "my people" were capable of: The greed, the disregard of life, the violence, and perhaps worst of all, the tacit desire to sweep it all under the rug. I finished the book an hour ago: Once my heart stops pounding, once my skin stops prickling, and once my hands stop shaking, I plan on reading it again. I cannot remember the last time a story affected me so. The history, the story and the characters will be with me for a very long time.

  • Susan
    2019-06-05 10:58

    I've read two other books by this author. Liked Zulu, didn't like Utu. Mapuce is about a subject of great interest to me - the brutal Argentinian dictatorship, the disappearances, the stolen children. I could barely put it down. Characters are strongly drawn, relationships are meaningful and interesting, writing is complex and thoughtful. But by the end, the unremitting violence, told in great detail, was just to much for me. I know about the violence that occurred, and that the coverup continues. But the last few chapters were too thorough in violent detail. Yet, I gave it 4 stars. Go figure.

  • Luchino
    2019-05-28 14:19

    Un libro della memoria di una tragedia temporalmente a noi vicina, ma forse poco conosciuta a molti di noi. Un bagno nell'orrore di una feroce dittatura e di una generazione depredata e uccisa. Un pugno allo stomaco, ma la letteratura ha anche questo compito. La scrittura è a tratti poetica nel raccontare la natura, ma non riesce a surclassare nel ricordo del lettore che ha appena compulsato l'ultima pagina del volume l'importanza del contesto storico in cui si dipana la storia. Ma forse, anzi senza forse, giusto così.

  • Marcus
    2019-05-22 14:16

    I found this story to be raw and gripping. Knowing nothing about Argentine's past , the intertwined story around the 'desaparecidos' and and Argentinian political upheaval fascinated me. I wanted to know more about the history and change that had occurred so recently and just in South America. I became very intrigued and sympathetic to the main characters, with a rich background (again uniquely Argentinian) which shapes their feelings and actions through the tale.For noire fiction, I'm glad to have this in my library.

  • Julie
    2019-05-22 06:54

    I couldn't really put this story down. Despite the hard-core moments, those where you just want to cry your eyes out, those where your heart leap in fear and those when it does because of the magic involved, there's never a bored moment. History is a bitch and those who make it even more so. This story says it all, about the dictatorship in Argentina and what's left to its people today. Very impressive, compelling and alarming.