Read 120 Days of Sodom by Marquis de Sade Online

120-days-of-sodom

These were the eight principal characters in whose company we are going to enable you to live, good reader. It is now time to divulge the object of singular pleasures that were proposed. It is commonly accepted amongst authentic libertines that the sensations communicated by the organs of hearing are the most flattering and those impressions are the liveliest; as a consequThese were the eight principal characters in whose company we are going to enable you to live, good reader. It is now time to divulge the object of singular pleasures that were proposed. It is commonly accepted amongst authentic libertines that the sensations communicated by the organs of hearing are the most flattering and those impressions are the liveliest; as a consequence, our four villains, who were of a mind to have voluptuousness implant itself in the very core of their beings as deeply and as overwhelmingly as ever it could penetrate, had, to this end, devised something quite clever indeed. It was this: after having immured themselves within everything that was best able to satisfy the senses through lust, after having established this situation, the plan was to have described to them, in the greatest detail and in due order, every one of debauchery's extravagances, all its divagations, all its ramifications, all its contingencies, all of what is termed in libertine language its passions. There is simply no conceiving the degree to which man varies them when his imagination grows inflamed; excessive may be the differences between men that is created by all their other manias, by all their other tastes, but in this case it is even more so, and he who should succeed in isolating and categorizing and detailing these follies would perhaps perform one of the most splendid labors which might be undertaken in the study of manners, and perhaps one of the most interesting.Introduced by Simone de Beauvoir's landmark essay, 'Must We Burn Sade?' Unique in its enduring capacity to shock and provoke, 'The 120 Days of Sodom' must stand as one of the most controversial books ever written. Edition includes 'Oxtiern, or The Misfortunes of Libertinage' and 'Ernestine'. Compiled and translated by Austryn Wainhouse and Richard Seaver. With introductions by Simone de Beauvoir and Pierre Klossowski....

Title : 120 Days of Sodom
Author :
Rating :
ISBN : 9780099629603
Format Type : Paperback
Number of Pages : 800 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

120 Days of Sodom Reviews

  • Helen Ροζουλί Εωσφόρος Vernus Portitor Arcanus Ταμετούρο Αμούν Arnum
    2019-04-16 06:38

    "Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί σε ποιο βαθμό, ο άνθρωπος τα ποικίλλει[τα πάθη], όταν φλογιστεί η φαντασία του. Οι διαφορές ανάμεσά τους, υπέρμετρες σ’ όλες τις άλλες τους μανίες, σ’ όλες τις άλλες τους πράξεις, μεγαλώνουν ακόμη πιο πολύ. Όποιος μπορέσει να προσδιορίσει και να καταγράψει λεπτομερώς αυτές τις παρεκτροπές θα δώσει ίσως μια από τις ωραιότερες και πιο ενδιαφέρουσες μελέτες γύρω από τα ήθη". Μαρκήσιος Ντε Σαντ.Οι 120 μέρες των Σοδόμων είναι σύμφωνα με όλα τα πρότυπα αλλά και τη γνώμη του Μαρκησίου το πιο ζοφερό,απεχθές και ενοχλητικό βιβλίο που θα μπορούσε ποτέ να διαβαστεί. Η πλοκή του αρκετά απλή και προσεκτικά δομημένη, επιτρέπει στο συγγραφέα να μας παρουσιάσει έναν μεγάλο αριθμό διεστραμμένων με άρτιο και κατανοητό τρόπο. Βρισκόμαστε στις αρχές του 18ου αιώνα όπου μια παρέα τεσσάρων ευγενών της Γαλλίας με τεράστια περιουσία και εξουσία μετακομίζει για τέσσερις μήνες σε ένα απομονωμένο γοτθικό κάστρο. Χαμένο και απροσπέλαστο κάπου μέσα στο Μέλανα Δρυμό. Μαζί τους είναι μια μεγάλη ομάδα θυμάτων. Ανήλικα κορίτσια και αγόρια που έχουν απαχθεί απο τις οικογένειες τους. Πεπειραμένες πόρνες κάθε ηλικίας. Οι σύζυγοι των τεσσάρων ευγενών (προϊόντα και αντικείμενα αιμομιξίας) και ενήλικοι άνδρες προικισμένοι ανατομικά απο τη φύση. Ανάμεσα τους κάποιες γυναίκες για υπηρετικό προσωπικό. Ο πρώτος μήνας αφιερώνεται στα απλά πάθη και ο τελευταίος στα μεγαλύτερα φρικαλέα σεξουαλικά εγκλήματα. Αφήγηση γεωμετρικά αυξανόμενης σεξουαλικής βλάβης-κακοποίησης. Πριν συνεχίσω να γράψω τη γνώμη μου γι'αυτό το αριστούργημα φρίκης θα ήθελα να τονίσω πως αγάπησα αυτό το βιβλίο και θα εξηγήσω τους λόγους,αλλά κυρίως να υπερασπιστώ τους θιασώτες της αισθητικής εμπειρίας απο τη λογοτεχνία λέγοντας πως τίποτε δεν σας υποχρεώνει να το διαβάσετε. Τίποτα δεν σας υποχρεώνει να υποχρεώσετε να το διαβάσουν αυτοί που δεν είναι υποχρεωμένοι (όπως πολύ σωστά αναφέρεται στο επίμετρο). Έτσι θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι τη στιγμή που γνωρίζουμε τι πραγματεύεται ο Μαρκήσιος μέσα στο έργο του και όχι καθαυτό το έργο του. Ξεκινάμε να διαβάζουμε ένα καινοτόμο και άκρως αποκαλυπτικό έργο. Σε καμία περίπτωση ερωτικό αλλά ούτε αποκλειστικά φρικιαστικό. Είναι πρόδρομος μιας παγκόσμιας αλήθειας ως προς τον ψυχισμό των ανθρώπων απο καταβολής κόσμου. Είναι ένα ημιτελές έργο που γράφτηκε απο τον Μαρκήσιο ενώ ήταν έγκλειστος σε σωφρονιστικό ίδρυμα λόγω ασέβειας και άπρεπης, σχεδόν εγκληματικής συμπεριφοράς. Πόσο ειρωνικό φαντάζει το γεγονός, ένας ανήθικος, διεστραμμένος κρατούμενος που σωφρονίζεται...γράφει παράλληλα ένα φρικαλέο κλασικό έπος για το σοδομισμό (με άνδρες ή γυναίκες) και το έγκλημα. Αδιαμφισβήτητα ο Μαρκήσιος υπήρξε ένα απο τα πιο ριζοσπαστικά μυαλά στη Δυτική ιστορία. Καταφέρνει εκπληκτικά να συγχωνεύσει ψυχολογικές διαστροφές και ψυχρό ορθολογισμό σε μια απο τις κυριότερες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Παραμένει θεωρώ -μετά απο αυτή την ανάγνωση - μια τρομακτική μα και υπέρλαμπρη φιγούρα της παγκόσμιας ιστορίας και λογοτεχνίας. Ο άνδρας του οποίου το όνομα δημιούργησε το σαδισμό είναι γνωστός υπέρμαχος των βίαιων, βλάσφημων σεξουαλικών εκμεταλλεύσεων. Σε αυτό το βιβλίο ο αναγνώστης είναι το θύμα. Ο Σαντ με απόλυτη μαεστρία καταφέρνει να σου ενσταλάξει τη φιλοσοφία του με μια φυσική επαναστατική σοφία και μία βάναυση και αναρχική αισθητική απολαύσεων. Βασικών αρχέγονων ενστίκτων. Φυσικής νομοτέλειας. Ισορροπημένης τάξης πραγμάτων και πολιτικών πραξεων που οδηγούν τον κάθε άνθρωπο στην πλήρη, ακόλαστη, ακαταμάχητη, ελεύθερη και ολική καταστροφή του πολιτισμού για την απόλυτη απελευθέρωση. Καταστρέφει θεσμούς, αξίες, ήθη και πιστεύω για να καταλήξει στο καθεστώς των κυρίαρχων. Ο πιο δυνατός επιβάλλει τις ορέξεις του στον άλλον. Η απεριόριστη εξουσία των εξεχόντων πέρα απο κάθε αρχή απαγόρευσης. Δεν τους συγκρατεί κανένας νομικός, πολιτιστικός ή ηθικός κανόνας προκειμένου να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους. Σύμφωνα με το Μαρκήσιο ο πολιτισμός και η οργανωμένες κοινωνίες καταπιέζουν τη φύση του ανθρώπου. Φέρνει εκατοντάδες παραδείγματα διαταραγμένων και νευρωτικών ατόμων- μέσα απο την αφήγηση του -επειδή πιέστηκαν κοινωνικά στο να εκδηλώσουν τις απαράδεκτες ορμές τους. Αυτοί καταλήγουν στο απολαυστικό σεξουαλικο έγκλημα πληρώνοντας κάθε τίμημα, εκτός τιμωρίας. Έτσι βιώνουμε στην πορεία της ανάγνωσης την απόδειξη της φιλοσοφίας του Αριστοτέλη ότι χωρίς αρετή και σεμνότητα ο άνθρωπος είναι ένα απο τα απεχθέστερα και άγρια ζώα σε σχέση με το φαγητό και το σεξ. Ουρολαγνεία, κοπροφαγία, παιδοκτονία, κτηνοβασία, βασανιστήρια και ακρωτηριασμοί προς σεξουαλική τέρψη είναι μερικά απο όσα εκφράζει ο συγγραφέας με μεγάλη μαεστρία. Η τέχνη του έγκειται στο γεγονός πως αποστασιοποιείται απο κάθε πράξη και κρύβεται επιμελώς πίσω απο τους χαρακτήρες της ιστορίας. Σύμφωνα με τον Μαρκήσιο θα έπρεπε να νομιμοποιηθεί ως υποχρεωτικός ο σοδομισμός αλλά και το σεξουαλικό έγκλημα. Επειδή πριν ή χωρίς ή με το φόνο, το κοινό στοιχείο για να έχουμε αποτέλεσμα σεξουαλικής ηδονής και απόλαυσης είναι ο καταναγκασμός του άλλου. Θα πρέπει απαραιτήτως μέσα απο την αρχή του σαδισμού να λείπει κάθε επικοινωνία ανάμεσα στους συμμετέχοντες, αν υπάρχει τότε τίποτα δεν πάει καλά. Αντιθέτως αν δελεάσουμε με συμφέρον και εξαπάτηση η απόλαυση είναι ακόμη πιο μεγάλη. •Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως η έννοια της φυσικής ροπής προς απόλαυση (κάτι που υπεραμύνεται ο Μαρκησιος) προσλαμβάνει εντελώς διαφορετικό νόημα από κοινωνία σε κοινωνία αλλά και ανάμεσα σε άτομα της ίδιας κοινωνίας, αφού καθορίζεται από τους «πολιτιστικούς παράγοντες που διαπλάθουν τις έμφυτες τάσεις» που αντικατέστησαν την σεξουαλική συμπεριφορά που επιβάλλεται από τα ένστικτα.•Οι πολιτιστικοί αυτοί παράγοντες είναι τα έθιμα, οι νόμοι και οι ηθικοί κανόνες, οι τελετουργίες και οι θρησκευτικές αξίες. [αφορισμοί του Μαρκήσιου]. Κανένας δεν είναι εκ φύσεως καλός ή κακός, ούτε βιολογικά διαταραγμένος. Απλώς ο "κακός" δεν εκπολιτίστηκε αρκετά ώστε να διαχειριστεί σωστά τις ροπές που υπάρχουν σε όλους μας. Τώρα ποιες και γιατί πρέπει να καταπιεστούν είναι ένα μεγάλο κοινωνικό τέλμα. •Όμως μόνο με ελεύθερες ενορμήσεις πετυχαίνουμε έναν μη καταπιεστικό πολιτισμό και μια ιδανική απόλαυση που μας χάρισε για αυτό το σκοπό η ίδια η φύση.•Απο τη μια το φυσιολογικό των ανώμαλων ορμών και απο την άλλη η απαγόρευση να εκδηλωθούν. Να πραγματωθούν οι ροπές του ασυνείδητου,οι παράνομες σκέψεις, οι εγκληματικές πράξεις ως φυσικές απολαύσεις ή να καταδικαστούν ηθικά; Ίσως με λιγότερη απόλαυση να απορρίψουμε το έγκλημα ως ηθικό υποκείμενο. Οι αποφάσεις καθαρά προσωπικές και οι επιπτώσεις αντίστοιχα. Ο μαρκήσιος δεν αποκλίνει απο τις συμβουλές των εκκλησιαστικών πατέρων όταν λεει:«Οι αφηγήσεις σας πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο διεξοδικές και εκτεταμένες. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στο πάθος που περιγράφετε και στα ήθη και στους χαρακτήρες των ανθρώπων, παρά μόνο εφόσον δε συγκαλύπτετε κανένα περιστατικό. Άλλωστε τα πιο ασήμαντα περιστατικά εξυπηρετούν αφάνταστα αυτό που περιμένουμε από τις αφηγήσεις σας». Και αυτό που τον κάνει ξεχωριστό και τεράστιο είναι η αντιστράτευση του απο την σημερινή εξέλιξη της σεξουαλικότητας. Δεν δέχεται καμία επικοινωνία και κανενός είδους συνείδηση εκτός απο το δόλο. Δεν έχει καμία ευαισθησία όταν περιγράφει και πιστεύει το φόνο και τα βασανιστήρια σαν πρόδρομους άκρατης ηδονής. Αποστασιοποιείται απο την ηδονή με συγκατάθεση,ανταλλαγή,συνενοχή και κοινό οργασμό. Ο Σαντ κρατά στον φιλοσοφικό του οπλισμό την ψυχή της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος νιώθει απόλαυση όταν σκοτώνει ή φρίκη μπρος στον φόνο;Μυστηριακός πυρήνας της ανθρώπινης ύπαρξης. Σίγουρα η ανθρωπότητα θα ήταν διαφορετική χωρίς αυτή τη διαβόητη παρουσία του Μαρκησίου ντε Σαντ. Καλή ανάγνωση. 💋💋💋💋Πολλούς ασπασμούς.

  • Ian
    2019-04-05 06:26

    Zelmire is an exceptionally beautiful name. It’s a shame I’d never be able to bestow it on my daughter for fear of her asking someday where I got the idea...

  • Paquita Maria Sanchez
    2019-04-07 08:30

    You can buy this 2009 dramedy used from THE AMAZON for as low as $1.65! You may be saying "What a deal! But what is it all about?" Well, I'll tell you! LOL!This is the story of a boy who works for a successful greeting card company. One day, his boss hires a new assistant named Sodom who, in typical MPDG fashion, has decided that she doesn't believe in love anymore, and that Frank Zappa's classic song Any Way the Wind Blows is her life philosophy, because she likes subversive Psychedelic Rock and sure, okay, whatever. She is deeply wounded! And deep! And wounded! Also, she's sooooo unobtainable, which is naturally totally hawt because the chase is more than half the fun, amiright? Despite this quirky but strikingly model-esque girl's history with annoying Cotton™ commercials and making gifted musician M. Ward look bad by drowning out his beautiful voice and guitar-work with her silly, shallow, ego-centric love songs, she takes a liking to our charmingly squirrely hero when she realizes he's actually a brilliant architect, and that he starred on an overrated sitcom for many of his teenage years. They date for 120 days, and the reader marvels at the mechanics of a short girl making a taller man look shorter than she is tall, which is not very tall at all. There's one dreamy character in this mess who goes by the name of That Hot Wunderkind from CBS's Criminal Minds, used for the purposes of comedic relief and sobering insight. Stuff happens, the girl feels love but not enough to accept blame for their shared Clap infection, and she marries some douchey lawyer or Investment Consultant or whatever. That Hot Wunderkind understands and offers comfort to our shattered hero, even though he tried to tell him about getting too caught up in the whirlwind emotions of a girl who is inexplicably emotionally whirl-wind-y. The heart gets known. There are tears and sighs in bushels and barrels!The narrative is totz pomo, all splicey and time-warpy and shit*. This can be disorienting! In the end though, it's one of those feel good, not feel good kind of books that makes you really think about what love is all about all the time, for real in the real world when it's real. Was Sodom right about the non-existence of love all the while, even though she actually does end up in love but not with you which kinda actually come to think of it makes you wonder if she was just passing time with you or something? Is there still hope left to float? Buy a copy from AMAZON and find out! Don't forget to rate your seller! *Oops, I mean "stuff."

  • JaHy☝Hold the Fairy Dust
    2019-04-13 03:52

    ***3" FUCKED UP x's INFINITY " STARS***Marquis De Sade described his novel as "the most impure tale that has ever been told since our world began". . I know I've said this numerous times but I've never meant it more than I do right now. THIS. STORY . IS.NOT. FOR. EVERYONE. It's obnoxiously repetitive, gruesome beyond belief, and just plain disgusting. With that said, the authors imagination is disturbingly fascinating and surprisingly comical... **don't judge me!** De Sage managed to make me gag, chuckle and cringe, all within a single paragraph. At times I felt my sanity was in serious jeopardy. Hell, I m still questioning if it remains intake. The 120 Days of Sodom is a hefty story, therefore the easiest way for me summarize this fuckery is by comparing it to a buffet style restaurant. God, this is totally cheesy but its all I can come up with at the moment.I'm just going to call said establishment "The fetish Cafe " which is really a secluded medieval castle and where all the fuckery takes place. . "The Fetish Cafe" is owned by 4 Libertine bastardsmen (2 of which are siblings):* The Duc- The Bishops brother. Currently married to the Ducts daughter Constance. Loves to fuck. Period.*The President de Curval -Married to Julie who is also the Ducs daughter. Prefers male anus over a female pucker but he'll get it in, where he can fit it in. *The Durcet- Married to the Presidents daughter Adelaide, whom he cannot stand. Desperately in need of a little blue pill. Hates vagina. *The Bishop- Perhaps the most timid of the bunch. Is the supposed uncle of Aline, but is really her father ( he bedded one of the Ducs previous wives) Detest vagina.There are 4 world renowned chefs - 4 middle aged- prostitutes:*Madame Duclos*Madame Champville*Madame Martaine*Madame DesrangesTheir sole purpose is narrate past experiences of their most unscrupulous customers, in which the 4 main characters then proceed to feast/perform similar acts on their victims. They "inspire"the Libertines. The wait staff consist of 8 studs whom are experts in dishing out large helping of meat. ... these 8 cockmongers were chosen solely on the size of their penis.The rest of the staff consist 8 boys and 8 girls between the ages of 12-15. They receive the brunt of the sexual, verbal and physical abuse.Your choice of beverage:*Snot smoothie *Sauvignon de Phlegm *Urine on the rocks*Warm flatulence tea *Coffee Limited Appetizers: Turd fritter or soft stool chowder The buffet contains the following items: *Brutality * Cannibalism * Sodomy * Incest*Sacrilegious activity*Fecophilia/Scat*Biastophilia/ Rape *Sadism*Pygophilia *Masochism*Pedophilia *Degradation*Beastility*Necrophilia *Sadism DessertThe libertines do not feel their patrons are entitled to such indulgence..... . . . Now excuse me while I find something filled with unicorns, rainbow and fairy dust.. Haa! yeah right :-)*** Special thanks to Lucy and Carla for taking this crazy journey with me***For more reviews, Free E-books and Giveaways

  • Katie
    2019-04-21 11:53

    I have to say that when I say this book was an amazing read, I am attempting to indicate that I was amazed in the real sense of the word - I was astounded by the gravity of the text I was engulfed in; darkly enthralled by the sheer disgust I felt. I have never in my life been more horrified and strangely captivated by a book and although it was not a pleasure read I feel it was an important book to explore, although not one I would rush to read again.

  • Anthony Gramuglia
    2019-04-07 10:40

    I am not a prude. I am not the type of person who will hesitate from delving into works others might find dark. One of my favorite novels is the Exorcist, commonly regarded as one of the most terrifying books ever written. I have pictures on the push-pin board in front of me while I write this containing images from Silent Hill, Audition, and other really gruesome stuff...of course, next to that I have pictures from It's a Wonderful Life and Aladdin, but that's not the point! Point is, I have no issue with things people might think are a little unorthodox.This is not unorthodox. This is sadist porn.Let me elaborate. The term "torture porn" has been applied to many works people dismiss as just gory or too violent. This is literal pornography in its most literal sense. The work itself exists to demonstrate violence for violence's sake, with the plot--if you can call it a plot--existing just to bring the audience to the next act of sexual sadism. These acts of sadism are grotesque, to the point where, if I were to bring up these acts in front of polite company, they'd put me away.However, that's not why this book is rotten. After all, it's supposed to be horrifying. It's supposed to be repugnant. That's what I thought when I read this book--after seeing the Pier Pasolini film based on said book. The movie is often regarded as the most disturbing thing many people have ever seen, but the film is merciful to its audience compared to the book. One could argue that seeing these acts is far worse than reading about them, since one can just turn their mind off and blindly glance over the grotesque details. However, the film does something that the book does not.It realizes its antagonists are evil.The book's most disturbing quality isn't that it shows disturbing material for the sake of it so much as that it does it AND ACTS LIKE IT'S A GOOD THING. I initially thought it was a satire of some sort, but then realized, after looking into de Sade's other work, this couldn't be the case. This was just a list of the man's sexual fantasies, each one more screwed up than the last. The loving detail put into this book is enough to make someone cry on the inside.And yet, upon reading this book, it cannot be forgotten. It's magnetizing, and remains buried inside of your head for YEARS to come. I've thankfully used it as mild inspiration for my writing. Whenever I need to hate one of my characters, I just think of how much I hate the villains in this book. The desired effect comes shortly.

  • Emily May
    2019-03-26 10:32

    Well, what's to like? The part where a grown man (view spoiler)[shoots his load over a "little girl's" face? Or the bits where people urinate on each other? And those are the nicer parts. (hide spoiler)]

  • David Acevedo
    2019-04-01 05:39

    One of the things that I like most about good literature is its ability to break the confines of conventionalism. Literature, in that sense, is tantamount to being a libertine. This novel takes the reader to the darkest of the darkest corners of possible, degrading, violent, scatological behaviour. And yet, the fact that it creates a certain fascination that will not allow the reader to halt his or her reading the text, is an achievement in itself. The 120 Days of Sodom is a voyage of cruelty, the same that the Marquis received on his end of the rainbow, and serves also as a dark reflection of his times. Let us not forget that the times he had to live in were exceedingly dark, bloody, violent and quite monstruous in itself. Let us not be fooled by our hurt sensibilities when we read this magnum opus. For it is one of humanity's best texts, one of the most illuminating, and certainly one of the 20 or 30 books I would gladly take with me were I to live in a deserted island.

  • Deniz Balcı
    2019-04-20 06:42

    'Sodom'un 120 Günü' birçok kez okuduğum kitaplardan bir tanesi. Yayınevinin tam metni, 200.yılı şerefine yayımlayacağını öğrendiğimde bir kere daha okuma kararını vermiş, uygun bir zamanı gözetmiştim. Sadizmin babası olarak anılan M.de Sade'ın eserlerini böyle kısa bir yorumda anlatmak ne yazık ki pek mümkün değil. Zira kitapların içeriği ne kadar sert ve aykırı olursa olsun, Sade her daim alttan altta felsefi sorgulamalar içindedir. Ben şahsım adına bunları düşündürücü ve aydınlatıcı buluyorum. Sanatla olan kişisel yolculuğumda, Sade ve Pasolini önemli yerlere sahip isimlerdir. Bazen en doğru yol insanların duymak istediği şeyleri söylemek ya da göstermek değildir. Bazen karşı tarafı duyarsızlaştıracak derece de yıpratmak gerekebilir. Öncelikle tabuları kırmak zorunluluk olabilir. Tüm ihtişamıyla cinsel, aykırı, çarpıcı bir kitap duruyor önünüzde, bir ara zaman ayırmanızı ve kitapla değil kendinizle bir kavgaya tutuşmanızı tavsiye ederim. Herkese iyi okumalar!9/10

  • Neil
    2019-03-24 08:48

    I must confess, even as a very avid consumer of literature, I have never before been compelled to actually write a book review – this one did.This book explores the absolute depths of human corruption, and is the most depraved piece of text I have ever read. Unlike many of the reviewers here, I endured the whole, and reached the end – day 120. This sordid 450 page tome is divided across four stages or ‘passions’ equating to the level of depravity the libertines are allowed to explore: one, simple passions; two, complex passions; three, criminal passions; and four, murderous passions. As it is unfinished, the book is mostly based on the simple passions, with some of the more complex as well. The rest of the complex and all of the criminal and murderous are not in full prose, but only note form. Everything is included, with no taboo avoided: bestiality, sodomy, incest, paedophilia, buggery, necrophilia, sapphotizing, depucelation, rape, flagellation, sacrilege, kidnap, torture and mutilation all with lashings of coprophagia; ending with the final pages devoted to murder. In all, the culmination of 600 (or there about) separate soirees.As a previous reviewer said, I do think this text is a bit of a mind game for Sade, he challenges you to finish the book, always exploring further depravity expecting you to reel away in final disgust. If you put the book down he wins! – Though I can’t say you feel you have won anything if you make it to the final page.I’m sure this is the most horrible book I will ever read (content wise), but enjoyed the boundaries Sade explored with the content, especially considering he was writing in 1785, and whilst being imprisoned in the Bastille. That said, I wouldn’t read it again.

  • JP
    2019-04-15 09:55

    Okay. Good lord. Where the hell do I start.I hesitated before reading this book because I despise the concept of Libertinism and saw myself throwing my iphone across the room. I do like Sade's views on homosexuality and women's sexual freedom. But the rest of his work is just a clusterfuck of coprophagia, pedophilia, homocide, incest, sodomy, torture, sacriligion, disembowling, rape, orgies, spilled seed and horribleness.With that being said, I read both 120 Days of Sodom and La Philosophie dans le boudoir because I probably have some unresolved mental issues I have to work through, but in both books he unapologetically highlighted the monstrous side of humanity and not only ran with it but glorified it and gave it a name too (libertinism)To say I'll ever pick up one of his books again would be an overzealous statement. But I think it did an interesting job at showing us what libertinism is all about and why he was in jail most of his life.

  • Sofia Rodriguez
    2019-04-14 08:32

    I honestly don't know if I can finish this book. I was recommended this book after reading "American Psycho". I was looking for something that would feed my craving for a gore fest thriller. I don't know what this is. The first couple of pages left me questioning my sanity as to if I should finish it (a question that I thought would be a clear NO for someone who was mentally healthy). But I continued. I bought this book about a year ago and am still grappling with how gross and utterly dehumanizing this book is. I keep on picking it up to see if these children will have some sort of vengeance in there favor. But I cant finish. The defecting and raping related torture they put these victims through is just too much. The only reason why I would try to finish it is because I have a craving for banned books. But if you think a book written in 1785 cannot be bad, just know the word sadistic sprung from the authors name de Sade. I WAS EMBARRASSED TO BE SEEN WITH THIS BOOK ON THE TRAIN! I felt like everyone was judging me lol

  • Britt
    2019-03-30 05:50

    A word to those who put this on their to-read list: I'm fairly certain this version of the book is the watered down version. If you want to read the original, there's an e-book version floating around online. That's what I read.Of course I didn't like it. This was the most disgusting book I've ever read, and I doubt there is any as vile out there in the world. For grammar and wording it would receive 5 stars; de Sade is certainly intelligent...the more to fear him.The book is about four disgusting men who decide to assign men to kidnap hundreds of children, choose from ten young boys and girls (the others are sold as prostitutes), then hole themselves in a secluded location. Along with them are four old women (employed to keep watch over the chilren), several well-endowed men used for the purpose of you-guess-what to the four men in charge and the children, and four women storytellers who amuse the main men (the self-proclaimed libertines) by recalling stories from their lives of prostitution.The libertines are disgusting...in the introduction we are told of how they've killed their own children and raped all of them, as well as killed many others, so you know what's in store for later. However, they like to prolong everything, which is why they don't deflower the children from the very beginning, and why the stories start out only slightly shocking. As time goes on, the stories get more disgusting (bodily functions come into play), but still readable. After the stories are told, the libertines like to re-enact much of that told in the stories.Over time one begins to feel like Sade exhausted all of his perverse ideas...this is a false security. The real horrors begin in the second-to-last chapter, the forty-third day, in which violence begins to mingle with sexual acts. It's like a Saw series from the 1700s, but with violence AND sex, which makes it all the worse in my opinion. There are innumerable horrors done to pregnant women, toddlers and even an infant mentioned to have been raped, teeth being pulled out to be replaced with red-hot nails, arms twisted...I'm only scratching the surface here. As I read, I felt like I was going to faint from horror, disgust, and shock, or puke...whichever came first. There was even a point where I felt like screaming in terror because of what I read. I had to use my courage to press on, and even then I had to skim sometimes. The whole thing is more terrifying if you imagine what went through the children's minds during those months of sexual and violent torture. Of course, the libertines can't control their violent lust, so the elders, the studs, the storytellers, their own wives, and even some of the hired help are tortured. They start declaring who's to die each day: one of the deaths is described in great detail and is probably one of the most squeamish events in the book. At the very end, de Sade lists the number of all those holed up in this secluded place, and the number who survived: 16 out of 46, and not one of those survivors left without missing some fingers, an eye, a broken bone, etc.Most who end up reading this story, like me, did so just to prove they can finish. I sincerely hope there weren't any who got enjoyment out of it...if you can masturbate to this, you should feel guilty. This is one of the books people read and come away feeling a complete despair for humanity; most can only stomach a chapter a day. If you want to sicken your friends at a party, whip the book out and have them read a certain portion out loud.

  • Çağdaş T
    2019-03-30 03:44

    de Sade adını çok duyduğum, okuduklarımda bir şekilde karşılaştığım bir yazardı. Haydarpaşa Kitap Günleri'nde de Çivi Yazıları Yayınevi standından arkadaşımın tavsiyesiyle almıştım bu kitabı.Ahlakla ilgili sayısız kitap, düşünce ve tez mevcut. Neyin ahlak neyin ahlak dışı olduğunun kesin çizgileri mevcut olmamakla birlikte; zamana, topluma ve kişiye göre değişebilen bir kavram.İnsanoğlunun, toplumsal düzen, hayatta kalma ya da başka birçok sebeple keşfettiği veya oluşturduğu ahlak, dinle birlikte binlerce yıldır gündelik yaşamamıza şekil veren en büyük etmen.İşte bu kitapta bildiğiniz tüm ahlak kurallarını, dini yargıları ve kalıpları bir kenara bırakıp kendinizi de Sade'ın hapishane karanlığında rulo kağıtlara yazdığı romana verirseniz, kitabın özündeki felsefeyi daha rahat anlayabilirsiniz. Keşke, de Sade özellikle son iki bölümü tamamlayabilecek fırsatı bulabilseydi.Oldukça sıradışı kitap okumak isteyenler, cinsel sapkınlıklara ve "iğrençliklere" tahammülü olanlar kim bilir belki benim gibi okumaktan keyif alırlar.

  • Paradoxe
    2019-04-13 03:52

    Update 4.12.17:4+1.10.17:Μια επισήμανση μόνο: Έχω προσέξει απ’ τις κριτικές και τα σχόλια τους, πως υπάρχουν μέλη ευαίσθητα, καλύτερα θα ήταν να πω μέλη με γλύκα μέσα τους. Δεν είναι κατάλληλο αυτό το βιβλίο. Δεν είναι κατάλληλο ούτε για ‘κεινους που τους αρέσει η ερωτική λογοτεχνία. Αν σε ενδιαφέρει η Φιλοσοφία, η Ψυχολογία και η Κοινωνιολογία και θέλεις αυτά όλα να λέγονται μέσα από ένα λογοτεχνικό σχήμα που θα σου επιτρέψει να μπορείς να σκέφτεσαι, ή να ξαποσταίνεις ανάμεσα, ίσως αυτό το βιβλίο να απευθύνεται σε ‘σενα. Για άλλους όχι. 3+Σαν βιβλίο μπορώ να κρίνω μόνο το πρώτο μέρος, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο αποτελούν προσχέδια και ειλικρινά θα ήταν άδικο να βασιστώ σε αυτά. Ωστόσο, το τέταρτο διαφέρει διότι εισάγει και συνδέει την κλιμάκωση που δημιουργεί συνθήκες για περαιτέρω σκέψη, τόσο για όσους ασχολούμαστε με την Ηθική, όσο και για 'κεινους που ασχολούνται με την Ψυχολογία και την Ψυχιατρική. Παράλληλα όμως, μαζί με το κείμενο, κρίνω και την επιμέλεια αυτού που διάβασα, συμπεριλαμβανομένου του προλόγου, της εισαγωγής και του απάραδεκτου επίμετρου. Απαράδεκτο όχι γιατί έχω αντίθετη άποψη με το συγγραφέα του σε σχέση με το Ντε Σαντ, αλλά γιατί αναλώνεται να περιαυτολογήσει, να προβληθεί, διεκδικώντας εύσημα για το ίδιο το επίμετρο που εξυπηρετεί τον ίδιο και αφήνει ένα πολύ μικρό βιαστικό κομμάτι στο τέλος για να μιλήσει για το συγγραφέα και το έργο. Όμως, γράφει και κάτι πολύ σωστό: ρόλος οποιουδήποτε αποφασίζει να γράψει μια κριτική είναι να μιλήσει γι' αυτά που γράφονται στο βιβλίο, ασχέτως αν ο ίδιος που το γράφει δεν το τηρεί. ***Κριτική; Όχι. Μόνο οι σκέψεις μου. Προτιμώ να τις γράψω ανάκατες, όπως μου ερχόντουσαν. Το έγκλημα όχι ως αντίθετο της αρετής, αλλά ως διαστροφή της αρετής. Ένας εύστοχος συλλογισμός: μπορούν τα κοινά ελαττώματα να φέρουν δυο ανθρώπους κοντά, αλλά είναι αντιθέτως, τα αντικριστά προτερήματα των ελαττωμάτων που γιγαντώνουν την απόλαυση. Μοιάζει μια κοινή θέση σχετικά με τα ετερώνυμα, αλλά είναι κάπως μετατοπισμένη και ουσιαστικά προβάλει αυτό: επιλεγούμε αυτό που μας μοιάζει, προσδιορίζοντας το όχι σ’ εκείνον που έχει κοινά ενδιαφέροντα, αλλά σ’ εκείνον που έχει κοινά μειονεκτήματα. Είναι ενδιαφέρουσα θέση. Σχετικά με την απόλαυση όμως, επειδή το συνδέει ειδικά με τα σεξουαλικά ζητήματα και μπορείτε να το σκεφτείτε απ’ τον εαυτό σας, τις εμπειρίες σας. Δεν γράφω πορνογράφημα αλλά με λίγα λόγια, υπάρχουν εκείνες οι περιπτώσεις που τη μεγαλύτερη κ_λα τη φέρνει αυτό που θέλω να βγάλω από μέσα μου δεδομένου ότι κάθε παρτενέρ μας βγάζει και κάτι διαφορετικό, η παρτενέρ το αντιπαρέρχεται, της είναι αντίθετο, δυσφορεί ίσως. Είναι μια αντίπραξη των δυο δυνάμεων που αυξάνει αυτή την απόλαυση. Αυτός που σου μοιάζει δε σκανδαλίζεται ( αυτό είναι βέβαια πιο γενικό ), εκείνος που τρομάζει, δυσφορεί, ενοχλείται, διαφέρει και αντιδρά, σε εξιτάρει.Για το 1700 κάτι το θεωρώ ρηξικέλευθο για ένα συγγραφέα να τονίζει στα γραπτά του την εγκεφαλική διέγερση της λίμπιντο. Έχουμε μεν έναν αντιδραστικό συγγραφέα σε όλους και σε όλα, ωστόσο κάποια πράγματα ειπώθηκαν σοβαρά, είχαν σκοπό να τονίσουν μια θέση και όχι να τσαντίσουν κάποιους. Είναι η εκλεκτική συγγένεια με το Βολταίρο, τόσο σε θέμα ύφους κι επιλογής των φιλοσοφικών παραβολών γεμάτων με απιθανότητες και παράλληλα η κόντρα με ορισμένους συγκεκριμένους. Για το Βολταίρο ήταν ο Λάϊμπνιτς, το φιλολογικό κατεστημένο, το κοινωνικό κατεστημένο σχετικά με τη θανατική καταδίκη, για το Ντε Σαντ ήταν η διαφθορά κι η υποκρισία της τάξης του. Ο Βολταίρος είχε τη σύνεση και τη διπλωματία να μην δημιουργεί ταυτόχρονα εχθρούς σ’ όλο τον κόσμο, ο Ντε Σαντ δεν την άντεχε τη σιωπή, ούτε καν αν ήταν εφήμερη. Ο ένας γύρισε όλο τον κόσμο όποτε του κλείνανε μια πόρτα, τον άλλο τον κλείσανε στη φυλακή. Και μπορούμε να αδικήσουμε το Ντε Σαντ για αυτό ειδικά το βιβλίο, να σχηματίσουμε άποψη ειδικά απ’ αυτό το βιβλίο, αλλά όχι απ’ τα επόμενα που το ακολούθησαν, τα σχετικά πάντοτε με τα ίδια ζητήματα. Γιατί ο Ντε Σαντ πίστεψε πως χάθηκαν οι 120 ημέρες και προσπάθησε να τις αναπαράγει από μνήμης σε μικρότερα έργα. Για να είναι μικρότερη η απώλεια σε περίπτωση που χαθούνε, αυτό το τελευταίο το ψυχανεμίζομαι. Μόνο σαν ενιαίο σύνολο μπορεί να κριθεί το έργο του το σχετικό με τα σεξουαλικά. Δυστυχώς ακόμη κι αυτό είναι ολοκληρωμένο μόνο κατά το ένα τέταρτο. Το υπόλοιπο είναι προσχέδιο κι ας διαφέρει το τέταρτο μέρος. Ας γυρίσω όμως στην εγκεφαλική διέγερση της λίμπιντο με την ταυτόχρονη τροφοδότηση της φαντασίας. Αν σκεφτούμε ότι ακόμη και σήμερα πολλοί συγγραφείς, για να μη μιλήσουμε για εκείνα τα χρόνια σφυρίζουν κλέφτικα και γράφουν σαχλαμπούχλες εξαναγκάζοντας σε μια σιωπή και σεξουαλική ομηρία το Μυαλό. Εκτός από πρωτοπόρο στην εποχή του, ο κομψός και ξεκάθαρος τρόπος το κάνει σπουδαίο γενικά, φρέσκο. Και σε συνδυασμό θέτει και το ζήτημα του κατά πόσον εξάπτει τη φαντασία κι αυξάνει τη λίμπιντο η ακοή. ‘’Υποταγή της διαφθοράς’’, ενδιαφέρων ορισμός. Μου θυμίζει απ’ το Στεπαντσίκοβο, τη στρατηγίνα και το Φομά απέναντι στο στρατηγό. Εξαίσιος ορισμός.Ένας πολύ ενδιαφέρων συλλογισμός – σκαρίφημα: η ψευδαίσθηση που ικανοποιεί τις αισθήσεις οδηγεί σε περιφρόνηση που καταλήγει στο μίσος, το οποίο ανάγεται και φτάνει στην επέκταση της φαντασίας. Μια απ’ τις κεντρικές ιδέες που αναπτύσσει και παρακάτω και είναι η αιτία που αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον το τέταρτο μέρος. Ο Μαρκήσιος δε μας λέει κάτι που να μην είπε πριν από χιλιάδες χρόνια ο Όμηρος, για τον πυρήνα του έργου. Το είπε κι ο Πύντσον 55 χρόνια πριν, το έχουν πει κι άλλοι. Όλα γίνονται για τη λαγνεία, όλα γίνονται από τη λαγνεία και την άρνηση μας να αποδεχτούμε τη ρουτίνα. Κάθε μέρα φασολάδα, αν πεινάς θα τη φας, κάποια στιγμή όμως θα μαραζώνεις και δε θα τρως άλλο. Άλλος θα μοιχεύσει, άλλος θα παρανοήσει, κάποιος θα κάνει ένα Τρωικό πόλεμο Άρα αμέσως αμέσως βρίσκουμε μια απ’ τις ρίζες της διαφθοράς.<< το αντικείμενο της ηδονής δανείζεται την αξία του απ’ τη λαγνεία μας, φαίνεται όπως είναι τη στιγμή που σβήνει η λαγνεία >>‘’Ελευθέρια ήθη’’, το επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία. Διαφωνώ με τον πρόλογο που θεωρεί ότι το κάνει για να δείξει ότι τους αποδίδει αρνητική σημασία. Πιστεύω πως το χτυπάει κάθε τόσο κάνοντας ότι κι ο Βολταίρος στον Καντίντ που λοιδορεί το Λάϊμπνιτς χρησιμοποιώντας τον αποχρώντα λόγο κάθε λίγο και λιγάκι, επειδή ο τελευταίος συγχέει την πρωταρχική αιτία με τα συνακόλουθα αίτια. Απλώς δεν ξέρω ποιόν κοροϊδεύει ο Ντε Σαντ. Το έργο έχει ορισμένες ενδιαφέρουσες φιλοσοφικές διαστάσεις, αλλά όχι αυτές που θα μπορούσε να είχε αναπτύξει – και ο Ντε Σαντ είχε το μυαλό και την εμπειρία να επεκταθεί – αν δεν πάλευε τόσο πολύ να υπερασπιστεί το νατουραλισμό αντί του ρεαλισμού, παρότι σε κάποια σημεία το παλεύει. Παράλληλα, στη σελ. 165 όταν ρωτάει ο Μπλανζί τη Ντυκλό σχετικά με το λόγο αντιπάθειας προς τη μητέρα αν υπήρχε αιτία, ή ήταν απ’ αρχής, με έκανε να αναρωτηθώ μήπως ήταν σκόπιμη η επιλογή της νατουραλιστικής νόρμας και κατά πόσο μπορεί να συνδέεται με τον όρο που αποδίδει στα ελευθέρια ήθη. Και παρότι η απάντηση της Ντυκλό είναι μια νατουραλιστική απογοήτευση, είναι δοσμένη με τέτοιο τρόπο που θα τη χαρακτήριζα αβέβαιη και όχι κατηγορηματική.Πολύ ενδιαφέρουσα η περίπτωση του Ξελογιάρη. Θα άρεσε πολύ στην Άιρις Μέρντωχ. Το βιβλίο σε κάνει να αναρωτιέσαι κάτω από τα κίνητρα πόσων εγκλημάτων δεν κρύβεται απλώς η ηδονή της εφαρμογής τους. Ακόμη κι αν μιλάμε για την ξαδέρφη που ζηλεύει την κούκλα σου και στην καταστρέφει ‘’καταλάθος’’.<< πως γίνεται να είστε ευτυχισμένος απ’ τη στιγμή που μπορείτε να ικανοποιήστε κάθε ώρα και στιγμή. Δε βρίσκεται μέσα στην απόλαυση η ευτυχία, αλλά στην επιθυμία, όταν σπάμε τους φραγμούς που στήνονται μπροστά της >><< παντού όπου οι άνθρωποι θα είναι ίσοι και θα λείψουν οι διαφορές μεταξύ τους δε θα υπάρξει ποτέ ευτυχία. Είναι σαν την ιστορία του ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει πόσο αξίζει η υγεία παρά μόνο όταν αρρωστήσει >> αφ’ ενός το να εκτιμάμε το δεδομένο κι αντικριστά το να νιώθουμε ευτυχία απ’ τη ζωή μας συγκριτικά με τη μειονεξία του άλλου. Σα σκέψη καλή, ωστόσο αφορά εξ’ ίσου και την αναγκαστική παράταση ζωής των διακρίσεων σαν επέκταση, τις τάξεις. Η περιγραφή περιστατικών άσχετων με οτιδήποτε σεξουαλικό όπως πχ το υπαρξιακό άγχος της Φουρνιέ και η αντίδραση της Ντυκλό, δίνουν τον πραγματικό τόνο κάτω απ’ το κείμενο, κυρίως σε θέματα μεταφυσικά και ηθικά. Το βιβλίο με ένα περίεργο τρόπο βγάζει πολύ γέλιο κι αυτό πιστεύω είναι δείγμα των προθέσεων του συγγραφέα, τόσο στο να εκθέσει τη διαφθορά και την υποκρισία, όσο και δισυπόστατα να σταθεί στα ηθικά και σεξουαλικά ζητήματα που τον απασχολούν και κατά βάση στη νατουραλιστική ή μη βάση των διαστροφών και αν τελικά η κλιμάκωση που μπορεί να ακολουθήσει είναι αποτέλεσμα της πλεονεξίας και της συνήθειας και όχι της φύσης.Αν προσπαθούσε να περάσει ένα μήνυμα, αν αφαιρέσουμε τον πύργο, τις απαγωγές, την τυραννία και κρατήσουμε μόνο τις ροπές που σχετίζονται με τη σεξουαλική ταυτότητα σε μια άκρη προλογίζει ουσιαστικά με υπέροχο όσο και υπερβολικό τρόπο την ανάγκη σεξουαλικής απελευθέρωσης και όχι ελευθεριότητας. Ένα μάλιστα σημαντικό σημείο είναι που τονίζει πως η ‘’ακολασία’’ μπορεί να λειτουργήσει είτε ως το ναρκωτικό του λαού και να τον κρατά μακριά από επαναστάσεις, είτε σε μια αντιστροφή του λόγου, πολύ χαρακτηριστική τόσο στο Ντε Σαντ, όσο και στο Βολταίρο, οι απαγορεύσεις που αφορούν τη σεξουαλική ταυτότητα και επιλογή και ελευθερία σε βάθος χρόνου μπορούν να οδηγήσουν – και το έχουν κάνει – σε σφαγές. Αυτό που έγραφα και παραπάνω κι ας διαλέξει καθένας όποια έκφραση προτιμά, ο σαρκικός έρωτας, η σεξουαλική εκτόνωση, η ενσωμάτωση κινούν όλα τα πάθη και αποτελούν κάθε σύρραξης, αν όχι τον αποχρώντα λόγο, μια απ’ τις άμεσες αιτίες ( όχι αίτια ).Θυμώνω, γιατί είναι μιαρό, στενάχωρο, άδικο πως το έργο αυτό χάθηκε και δεν έφτασε ποτέ στα χέρια ενός Σαμφόρ, ενός Σοπενάουερ, Ένγκελς, Νίτσε που θα ήξερε τι να το κάνει και πώς να το ερμηνεύσει. Γιατί το έργο αυτό πατάει ακριβώς στη γκρίζα ζώνη μεταξύ φιλοσοφίας, κοινωνιολογίας και ψυχιατρικής. Ο Μαρκήσιος όμως πάλι μέσω των άπειρων απιθανοτήτων που χρησιμοποιεί μας λέει και κάτι ακόμη: πως η θέση της γυναίκας πρέπει ν’ αλλάξει. Και βέβαια ούτε αυτό του αναγνωρίστηκε, διότι μένοντας μόνη της η Ζυστίν, το Μπουντουάρ κ.α. οδηγούν σε άλλα πορίσματα για την πρόθεση του συγγραφέα. Με καλειδοσκόπιο όμως τις 120 ημέρες βρίσκουν τη θέση τους. Και να που αυτό το έργο παρερμηνεύτηκε, εξαφανίστηκε κι αποσιωπήθηκε για χρόνια.Η προσπάθεια εξήγησης της ανάγκης για αυτοεξευτελισμό είναι μεν ενδιαφέρουσα, αλλά απαντάει στο γιατί επαναλαμβάνεται, αποφεύγοντας λόγω αδυναμίας ίσως, να απαντήσει με ασάφεια, πως προκαλείται. Πρώτη φορά συναντώ βιβλίο που κάθε τόσο σου λέει, ξέρεις φιλαράκι δε σου λέω τι βρίσκεται στην κουρτίνα 2, γιατί δεν έχεις μυηθεί ακόμη στο επόμενο level!<< Ποτέ το σπέρμα δεν πρέπει να υπαγορεύει ή να κατευθύνει τις αρχές, αντίθετα οι αρχές πρέπει να κανονίζουν με ποιο τρόπο θα σπαταλήσουν το σπέρμα >>Αν θεωρήσουμε το Μαρκήσιο υπερβολικό στη φαντασία του γιατί διαβάζοντας πολύ προσεκτικά τις 602 διαστροφές που περιγράφονται, αποκλείεται να τον θεωρήσουμε ανώμαλο, αρκετές δε μπορούν να συνυπάρχουν πιστεύω στο ίδιο άτομο, αυτό δε μπορεί να μου εξηγήσει ότι τις τελευταίες ημέρες μπήκα σε πάρα πολλά site – ξέρετε τι είδους – και υπάρχουν όλα αυτά. Δε μπορεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι να έχουν διαβάσει Ντε Σαντ. Κρίμα που απ’ όσο γνωρίζω δεν ‘’αποδομήθηκε’’ αυτό το κείμενο από ένα μάστορα σαν τον Ντεριντά. Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

  • Joe
    2019-04-09 11:52

    This book taught me that I am still capable of being offended.120 days of Sodom is the ultimate "boot-camp for the psyche" experience. Rating this monstrosity was extremely difficult for me because, although it was the most atrocious thing I've ever read in my life, it affected me significantly. It did not affect me in a satisfactory way, rather it affected me in the sense that I need to scrape my brain to rid myself of some of the imagery and ideas painted in this sacrilege. Ultimately, I decided on three stars solely because I simultaneously wanted to rate it one start because of content and five stars because of its powerful effect on me, which is what art is intended to do and the metrics of positive and negative values are immaterial. I chose to read this book for a number of reasons. First, I wanted to see if I could handle it because I tend to enjoy offensive things that test the limits of what I can endure. Even more so, I found the possibility of traveling into Marquis de Sade's head fascinating. A veritable psychopath who spent many of his years in either prisons or mental institutions, it becomes immediately clear why the term "Sadism" has its etymology rooted in his name. Also, of course, is the historical value of delving into a portrait of the moral free Libtertine movement, which proved to be... interesting?It becomes clear early into the first book that it is mostly a collection of Sade's masturbatory fantasies set to a storyline to make it interesting for people to read. If you make it through the introduction, you will be greeted with the first of 4 books, each book containing 150 passions as told by storytellers (ex prostitutes and derelicts) intended to get the 4 main characters sexually excited and to inspire them to perform similar acts upon their captured sex slaves.The first book is the only completed book, and I don't believe I am alone in being thankful for that, as even Sade admitted at the end of book 1 that it got somewhat monotonous. Each book ups the passions in intensity and details given to the reader. Books 2-4 are presented in a more readable list format (and significantly decreased page count considering that they are drafts) that present the numbered passions with occasional digressions to update the reader on the actions being performed in the remote castle in which the story is set in. Rather than getting into details, I'm just going to list a small number of things you have to be able to handle reading about in order to even contemplate attempting to tackle this abomination:-rape-kidnapping-physical, sexual, and mental abuse-child molesting-extreme torture-genital mutilation-incest-scat play and fecal eating-forced amputation-blasphemy-murderThis is an extremely small sample of what the book actually contains. I'd recommend it to very few people. However, if you are interested in the morbid reality of thoughts and ideas that have existed in this world, have a strong stomach and an even stronger psyche, maybe you should give it a chance. Just know that some of the most offensive experiences of your life are skimmed over as minor details in this book in order to get to the actual point. If none of this scares you away, be prepared to feel like your soul has been raped by all four Libertines upon completion of this ultra-marathon of offensive intensity.Footnote: Within hours of me finishing this book, the screen of my Nook exploded into the "black lines of death" pattern and is irreparable. I'm convinced that me reading this has something to do with that. R.I.P. Nook, you will always be remembered as part of the death count in this book.

  • Lisa
    2019-03-26 03:28

    **Spoilers ahead**I know, how could this book have spoilers? Well I'm listing most of what the books covers in case anyone is dying of curiosity to read it, and upon getting the gist will maybe decide it's not worth the time.The book covers incest, pedophilia, shit (more than anything else, shit), vomit, piss, sodomy, rape, gang rape, whipping, bondage, forced orgasms, humiliation, prostitution, kidnapping, burning, dressing up like animals, bone breaking, bestiality, drugging/poisoning, sexual blasphemy, pony play, exhibitionism, enemas, blood drinking, choking, starvation, human animal hybrid offspring rape (yeah, that's a thing apparently), necrophilia, orgies, genital mutilation, forced abortions/miscarriages, shootings, beatings, cannibalism, amputation, live burials, lightning, rockets, bombs, impaling, murder, mass murder, sharkskin condoms, marrow being replaced with molten lead, and so on and so forth into more extreme forms of torture. But to be honest all of that falls flat. The book is a laundry list, not much more complex than the one I provided. There are metal songs that go more in-depth then this book. Since the cover had naked folks on it I couldn’t read it on the subway to work (not out of a sense of shame, but because I really don’t feel like striking up conversations based on this particular book), which meant I was mostly reading it before bed. It took me a solid 2 weeks to get through because it kept putting me to sleep without fail. While the actions in the book were horrific, they weren’t described vividly and there’s little connection to the victims, and basically zero character development, never mind anything as ambitious as a plot. As awful as it is to read an entire book of "The girl was disemboweled as she screamed and blood splashed everywhere", it's also tedious. Though I had to laugh at the idea of shoving a host up a swans ass and then having sex with it because it was so outrageously ridiculous. One has really reached the bottom of the barrel in terms of fetishes at that point. And I also got a kick out of some of the exclamations, “Fuck my eyes!” just has a nice ring to it. One of the only things I found truly disturbing was a quote by one of the 4 masters. He’s describing how he’s limited in his pleasure even by nature- while his imagination always expands on new ways to achieve arousal there are physical limits to what he can do. He would love to annihilate the sun, burn it into darkness, and destroy the entire universe in a sadistic display of intense suffering. I wish this has been explored more deeply, the philosophy of libertinage seemed superficial at best, but maybe that’s not the fault of the book. I also know that this was meant to be more of a pornographic catalogue than anything else, but that is so boring, so I would have enjoyed a deeper exploration of the psychology behind swan fucking, or whatever. I mean, why not, as long as I’m here? In the end I gained nothing from this. But I think I can effectively cross off the other books on my list that I have on there simply because they’re infamous for being shocking. It’s hard to do well and I think even if it’s done well, it’s just boring. And honestly, I’m tired of reading about feces anyway. Seriously, so much feces.

  • Svenja
    2019-04-08 11:29

    Repugnant. Disgusting. Shocking. Extreme. No-one can mix eroticism and horror like Sade, and here he is at his best. Definitely not for the faint of heart. So appalling you can't put it down.

  • Annie
    2019-04-01 03:40

    WARNING: This review talks about some very gruesome things but if you’re considering reading this book, you’d best be ready for gore. First- can we talk about the fact that in the edition I read (Wilder Publications 2008), there’s an amazing offense warning on it? Why is it amazing, you ask? Thanks for playing. Because it reads as follows:“This book is a product of its time and does not reflect the same values as it would if it were written today. Parents might wish to discuss with their children how views on race have changed before allowing them to read this classic work.”HOLD THE FUCK UP. Are you telling me… are you telling me that the sick fucks over at Wilder Publications anticipate CHILDREN reading this book? Look. I hate censorship. My parents never censored what I read and I turned out okay (then again, I grew up to read books like this, so maybe not). But if there was ever a case for a parent putting their foot down and taking a book away, this is it. Frankly, I was kind of hoping my mommy would take it away and I’m an adult. Furthermore, note that the warning says “views on race.” Right, this book has zero mention of anything related to race. There are many reasons this book is fucked up. There are many, many, many reasons no child should read this book. Permit me to give you a brief overview of those reasons that is by no means comprehensive: -Children are kidnapped, raped, and forcibly sodomized by middle-aged men, sometimes their own fathers, on every page. -They’re shot, stabbed, drowned, drugged, bled out, crushed, have limbs amputated with a saw, lit on fire, shat on, forced to eat shit, smothered, flogged, flayed, have their bone marrow sucked out, waterboarded, strangled, forced to walk across broken glass, scalded, roasted, toasted, forced to eat their own grilled flesh, forced to switch intestines with each other, shot from cannons, ground to dust, poisoned, nailed to tables, nailed up in coffins, nailed up in spike-filled chests and rolled around, nailed to a cross, nailed to each other and left to die (yeah the marquis is really into nailing things), hanged, decapitated, and eaten. -They are eaten alive by ravens or flies or mice or snakes or “famished reptiles”-They die of being forced to lose their virginity to a stallion. -Their orifices are sewed shut. -Their genitals and eyeballs are popped with needles. -They are forced to sit astride a pickaxe in their vaginas with cannonballs tied to each foot and left there to die. -Their flesh is peeled from their bones and their nerve ends jerked around.-Their eyelids are seared with matches so they can’t close them to sleep. -Their bodies are used as plates for hot food and cut with sharp forks and knives. -Their bowels are filled with boiling oil or hot irons. -Little girls are sewed into donkey skins (???) which shrink and kill them (???). My point is, this book is Saw IV on cocaine. Wilder Publications, you didn’t have to look hard to find something offensive in this book. Why did you pick the one thing (THE ONE THING ON THIS EARTH) that isn’t mentioned? I’m further confused by the fruits of a cursory Google search- apparently Wilder Publications puts similar labels on many of their pre-modern books, like the Constitution, or Kant’s philosophy. However, those labels have one slight alteration: “...Parents might wish to discuss with their children how views on race, gender, sexuality, ethnicity, and interpersonal relations have changed since this book… etc.”I’m sorry, you didn’t think it might be a good idea to include the sexuality & interpersonal relations bit here? Think the 120 Days of Sodom has a politically correct take on sex & human decency? That’s telling, Wilder. That’s telling.And no, it’s not because the company changed their warning label policy over time- the Kant book with the above label and the 120 Days of Sodom I read were both published in 2008. I DON’T GET IT.Anyway, this book gets four stars not because I liked it (I was terrified to turn every page) but because I can’t help but admire the imagination of the fucked up piece of shit who wrote this. I’m scarred for life, but I have to be in awe of (and afraid of) a human mind that can dream up so many ways to be a sick bastard. However, it does get incredibly repetitive. After the 150th or so page (out of 370) you’ve heard it all and are wholly desensitized and nothing shocks you anymore. Despite de Sade’s impressive imagination, there is an ontological limit on how many different ways you can traumatize the human body and mind, so this book would have the same effect if it were half this length. I would like to thank de Sade for giving me four villains by which all other fictional villains I encounter will be compared. I think the only book that ever even came close to shocking me like this was Last Exit to Brooklyn, but even that’s no contest. 120 Days of Sodom is the most appalling thing I’ve ever read, and I’m afraid I’ll never be able to unread it. But I’m not sorry I did- watching myself react to it was interesting (both emotionally/intellectually and physically- there were many times my whole body would be tense, or I’d have to curl up in the fetal position in my reading chair, or I’d make the most outrageous faces, and there was a lot of actual dry-heaving). And also, I’ll read anything once. Even this.

  • Mizuki
    2019-04-10 08:54

    What should I say? Oh yes I bought this book, I haven't yet read to the end. But it's a thought provoking book, and Marquis de Sade's great sense of humor and satire is quite charming.Well, if you don't want to chew through the full 1000 pages of this thick book, at least try Salo or The 120 Days of Sodom!! A "fearsome work of art" it is!

  • Caleb
    2019-03-27 03:55

    this book is fucked up. it is profluent the way true crime is profluent. I would liken it to Butters' (South Park character Butters T. Stoch) "The Adventures of Scrotie McBoogerballs." Only it was written 240 years ago. The only way to really accept this narrative is to think of the main characters, the 4 Lords of Sodom, as cartoon characters. Their primary attributes and motivations and countenances are very cartoonish. The most interesting parts in here were Dulcet's anecdotes. When people read this book and say they really enjoyed it, um. That's a bit weird. It's like when Alice Sebold encounters people who tell her, "Wow! I really enjoyed 'Lucky!'" (her memoir about her traumatizing rape at Syracuse University). What can someone say in response to that? Some people take this book way too seriously, like it's a huge excoriation of the Church (it kind of is) and of mainstream culture and values, of censorship, of politics. But it was also written while Sade was in prison, and all evidence points to it having been written on toilet paper, so. Food for thought.

  • Amy (Other Amy)
    2019-04-14 05:56

    I decided on pure whim to make a go at this and Justine last year. (They're both on that silly 1001 Books You Must Read Before You Die list I'm sort of picking off of.) Honestly, I didn't make it past the opening with this. I got to the guy who had (view spoiler)[several inches of filth caked about his nether regions due to hatred of bathing (hide spoiler)]*, gagged, and quit. Didn't even make it to the torture.While researching some banned book issues recently, I came across this from Wikipedia:Beginning in 1763, Sade lived mainly in or near Paris. Several prostitutes there complained about mistreatment by him and he was put under surveillance by the police, who made detailed reports of his activities. [...] The first major scandal occurred on Easter Sunday in 1768, in which Sade procured the sexual services of a woman, Rose Keller, a widow-beggar who approached him for alms. He told her she could make money by working for him-she understood her work to be that of a housekeeper. At his chateau at Arcueil, de Sade (view spoiler)[ripped her clothes off, threw her on a divan and tied her by the four limbs. Then he whipped her, made various incisions on her body into which he poured hot wax, and then beat her. He repeated this process seven or eight times, when she finally escaped by climbing out of a second-floor window and running away (hide spoiler)]. [...] In 1772, an episode in Marseille involved the non-lethal poisoning of prostitutes with the supposed aphrodisiac Spanish fly and sodomy with Latour, his manservant. That year, the two men were sentenced to death in absentia for sodomy and the poisoning.So next time you see someone holding the Marquis up as some sort of misunderstood antihero, maybe remind them that in real life (not just book life) he was a rich dude who got away with the non-consensual torture of beggars and prostitutes because of his station in society. Sometimes depraved is just depraved, and literature isn't all that literary.*gross stuff spoiler tagged, in case you happen to be eating when you see this

  • Yomna hosny
    2019-04-06 05:37

    Okay so I labored through the first 100 pages of this book and other than "eww" and "yawn" I don't understand how this is considered "literature" ?? It's not even that well written. It takes a while to get used to the "jargon" (maybe it was just the translation?) and then you have to filter through all the inconsequential annoying details. Seriously, people have been describing their food since waaaay before instagram came around.This probably makes me a horrible person but honestly.. all I could feel while reading this book was boredom. Even the disgust was fleeting. This was just annoying, wank fodder for a guy who's been in prison for way too fucking long.I also sorta giggled every time the word "frigging" turned up. Teehhee (Immature, I know).Oh, internet.. you've made completely impervious to being grossed out..still. At least something good came out of this; I now know to stay away from books anyone wrote while in prison: NASTY

  • Kaitlin
    2019-04-14 04:27

    Actually one of the most boring books I've ever read. Well, mostly read. I skimmed some of it. It was that bad. I can't fathom how a book so full of depictions of grotesque and degrading sexual abuse managed to be so dull. After the pushing through the initial revulsion of the premise (it IS repulsive), I found the rest repetitive and unimaginative. The assault scene in Blindness by Saramago, in a few pages and with a fraction of the violence, made me want to vomit. But this? If you want to be properly horrified, read a plot summary – as a concept it is sickening, but it its execution? Yawn.

  • Ashlee
    2019-04-18 08:56

    I was pleasantly surprised.For one, I wasn't nearly as disturbed and disgusted as I was expecting to be (although, to be fair, I had heard many things about how horrid it was. How anyone can be shocked when there's such a to-do about something, I don't know.)For two, it is by far the most interesting book I have ever read. Everything about it was interesting: the narrator, the kinks and fetishes, the discussions that the characters had, the word choice, the fact that it's a rough draft (and even has his notes for the rewrite), among nearly everything else.I definitely don't regret reading it, and will most likely read it again.

  • Lucy
    2019-03-26 10:41

    I have no idea was star rating to give this so for now I'm leaving it starless.....This was the most disgusting, disturbing book I have ever read. This is not erotica, it's a horrorshow. Seriously, this book is nasty and not the good kind of nasty. I am totally fascinated by the author and his life so god help me I might even read some more of his work.

  • Gavin Armour
    2019-03-24 06:46

    Eigentlich ist es ein Fehler, einzelne Werke DeSades zu bewerten, es ist das Gesamtwerk, das sein Schaffen wichtig macht. Vier Sterne sind deshalb so etwas wie ein Kompromiß: Will man DIE 120 TAGE VON SODOM als Buch/Roman beurteilen, käme man wahrscheinlich auf maximal 2 Sterne, da es schlichtweg langweilig ist. Kaum Handlung, null Spannung, eine Aneinanderreihung von Perversitäten und Ekligkeiten ohne dramturgischen Aufbau usw. Doch das wäre ein fataler Fehler, da DeSades Werk ein philosophisches ist. Was andere Philosophen in langen, manchmal anstrengenden und manchmal auch langweiligen Abhandlungen und Traktaten darlegen, verpackt DeSade in Handlung und Dialog. So wird man der Sache wahrscheinlich eher gerecht. Der Marquis war ein Kind seiner Zeit, ein verkommener Libertin, ein Abkömmling des Adels, der sich den Ideen seiner Zeit gegenüber zumindest aufgeschlossen zeigte, wenn nicht gar zugeneigt. Ein Spätgeborener der Aufklärung, ein Zeitgenosse der französischen Revolution und der damit einhergehenden gesellschaftlichen Umwälzungen, nähert sich DeSade gerade den aufklärerischen Ideen von einer Schattenseite aus (wohl gemerkt: Auf Englisch heißt es "enlightenment" - und wo Licht ist, ist Schatten, und dort agiert DeSade). der Marquis nimmt die Ideen der Aufklärung sehr ernst und untersucht sie auf ihre Sollbruchstellen. Der Mensch ist frei, wo er das Böse wählen kann. De Sade meint, er MÜSSE das Böse wählen, um sich der Natur (die selbst schon das Böse symbolisiert) entgegen stellen zu können. De Sade hasste die Natur als Gottes Garten, als die Schöpfung, die dem Menschen das Korsett der Wirklichkeit anlegt und in seiner geistigen und physischen Freiheit beschränkt. Sein Schreiben ist also nicht nur eine Lästerung wider Gott und seine Schöpfung, sondern auch wider die Natur als deren Ausdruck, die uns zwingt, sich ihr und ihren Unbilden zu unterwerfen. Lust und Obszönität erklärt er zu den menschlichen Eigenschaften, die ihn - den Menschen - auszeichnen, weil sie seinen Willen, sein eigentliches Streben symbolisieren, wobei ein jeder nur auf die Erfüllung seiner eigenen Bedürfnisse erpicht sein sollte. Der Mensch als Egoist, als totaler Egozentriker, als absolut gesetzter Mittelpunkt allen Seins. Denn was außer dem eigenen Willen, der eigenen Lust und der Macht, die das Ausleben dieser Lust verschafft, sollte dem Menschen als eigenständigem Wesen eine Selbstvergewisserung sein?Die Wiederlichkeiten, die er beschreibt, sollten als das gelesen werden, was sie bei genauerem Hinsehen sind: comichafte Übertreibungen, reine figürliche Anordnungen, eine Geometrie der Lust. Was die Opfer bei de Sade auszuhalten haben, ist nicht auszuhalten und wird von allem Anfang an ins Reich der reinen Phantasie verbannt. Und schaut man sich die Begebenheiten in den anderen Werken an (v.a. DIE PHILOSOPHIE IM BOUDOIR), dann erkennt man, daß es Versuchsanordnungen sind, der Entwurf einer Grammatik des selbstbestimmten Menschen. Die Opfer in diesem Reigen genießen den Schmerz, sie wollen den Schmerz. Da ist de Sade ganz demokratisch: Wohl wollen alle Täter sein, doch Opfer sein gehört zum Spiel. So darf ein jeder einmal in diese, einmal in jene Rolle schlüpfen. Das allerdings ist in den 120 TAGEN VON SODOM anders. Hier steht die Verfügbarkeit des Menschen im Mittelpunkt und die Macht, die der Stand, das Amt, die gesellschaftliche Position verleihen.De Sade wählt für seine Versuchsanordnungen die denkbar schrecklichste Option aus. Ist der Mensch ersteinmal aus seiner selbstgewählten Unmündigkeit ausgebrochen und befreit, muß er sich (so de Sades Überlegung) zwangsläufig von Gott befreien und somit auch von allem, was dem Göttlichen zugeschrieben wird - eben auch Mitgefühl, Liebe, Vergebung usw. Und er muß Entscheidungen treffen. Die Freiheit, die de Sade anstrebt, ist absolut. Doch kann der Mensch diese Art Freiheit überhaupt aushalten?Es ist nicht von ungefähr, daß sich nicht nur die Existenzialisten (Simone de Beauvoir) und Strukturalisten (Roland Barthes) mit ihm auseinander gesetzt haben, sondern eben auch Adorno als Vertreter der Frankfurter Schule. Also eben jener Koautor der DIALEKTIK DER AUFKLÄRUNG, der zu jener extrem kulturpessimistischen Einsicht gelangte, daß die Aufklärung 'Auschwitz' schon in sich trug. Daß der unterdrückte Trieb eine triebhafte Explosion erfährt und diese dennoch gerade in der der Aufklärung so eigenen Genauigkeit und Ordnung vollzogen wird. Eben die Unterdrückung der Triebe ist es ja, was de Sade (auch) umtreibt. Das enge Korsett moralischer Werte, die nun plötzlich aus uns selbst geboren werden müssen, aus der Vernunft, und die nicht mehr mit göttlicher Gesetztheit gelehrt werden können, stellen uns vor fast unlösbare Dilemmata. De Sade stellt diese DIALEKTIK DER AUFKLÄRUNG schon in der Spätphase ihrer selbst aus. Natürlich VOR Auschwitz, was seine Bilder und Metaphern, all das Blut, die Exkremente und das Urin zwar nicht erträglicher, allerdings ein klein wenig "unschuldiger" macht. Im Übrigen gestand er freigiebig ein, daß er mit seinem Schreiben eine Art "Ansteckung" des Lesers beabsichtigte. Er wollte, daß sein Schreiben unmittelbar das bewirkt, was er beschrieb. Er wollte Lust entfachen, keine Massentötungen.Interessanter Weise ist es dann eben genau dieses Werk gewesen, daß Pier Paolo Pasolini als Vorlage für seinen berüchtigten Film gleichen Titels nutzte. Und es ist interessanter Weise exakt die Verbindung zum Faschismus, die er ausstellt.Film und Buch gegenüber zu stellen, ist grundlegend unfair. Wort und Bild sind medial kaum vergleichbar; vor oder nach Auschwitz und den Erfahrungen des 20. Jahrhunderts diese "Geschichte" zu erzählen, sind zwei grundverschiedene Dinge. Pasolinis Film - vielleicht einer der besten und wichtigsten Filme überhaupt - analysiert den Faschismus kühl, sachlich und genau. Ohne auf der ideologisch-politischen Ebene zu verharren. Pasolini sieht im Faschismus eben auch eine ästhetische Komponente. Diese vier Herren der besseren Gesellschaft (die funktional, repräsentativ zu sehen sind), die sowohl im Buch wie im Film auftauchen und sich da auch recht ähneln, stellen eben auch die strukturelle Verflechtung der gesellschaftlichen Macht dar, den Anspruch, sich - ungeachtet aller Ideologie - nehmen zu dürfen, was einem gefällt. So wird der Faschismus hier zu einer Art Potpourri, der sich nahezu alles einverleibt, was er gebrauchen kann oder was ihm gefällt (Kunst, Menschen, Scheiße, Gefühle, Riten) und per Mord (oder Folter) ausscheidet, was ihm mißfällt oder nicht mehr gebrauchen kann. Pasolini gibt ein ebenfalls zutiefst kulturpessimistisches Statement ab, auch im Hinblick auf seine Zeit (hier: 1974/75), die zwar offiziell nicht faschistisch ist, die er jedoch als Wa(h)ren-Faschismus identifizierte. Er kommt dem de Sade'schen Denken damit nicht nur im wortwörtlichen Sinne, sondern auch metaphorisch sehr nahe. Das Italien der Mitsiebziger sah er als eine Art selbstgewählten Faschismus, der sich nicht mehr mit Gewalt durchsetzt, sondern mit den goldenen Ketten des Konsums. Innerhalb dieser Warenwelt aber, ist der Mensch - nun säkularisiert - erneut einer selbstgewählten Unmündigkeit anheim gefallen; möglicherweise ist der Ausweg aus dieser noch schwieriger zu beschreiten, als jener aus der Unmündigkeit, von der der deutsche Aufklärer und Idealist Kant sprach.Pasolinis Film ist denn auch noch unerträglicher als das Buch, da er gnadenlos aufzeigt, wie de Sades Phantasien von der Wirklichkeit des 20. Jahrhunderts weit in den Schatten gestellt wurden. Vor allem das Ende läßt den Zuschauer erzittern. Pasolini nämlich geht den Schritt, den de Sade erhoffte (Ansteckung), schreibend aber schlichtweg nicht erreichen konnte: Der Zuschauer wird im Film GEZWUNGEN, sich dem Gesehenen zu stellen, indem Pasolini ihn am Ende im Blick auf die Folterungen, der kameratechnisch ein subjektiver ist, den Tätern gleichstellt. Während im Hintergrund klassische Musik läuft, zeigen die Bilder Grausamkeiten, wie sie selten im Kino zu sehen waren, 1975 ausschließlich in sogenannten Schmuddelfilmen. Und die einzige Perspektive, die uns geboten wird, ist diejenigen des Herren, der gerade zusieht, also Einverständnis erklärt.Pasolini nimmt de Sades Text sehr, sehr ernst und führt ihn zurück in einen Diskurs, der über die Textebene hinausweist, er verwebt ihn in den europäischen Aufklärungsdiskurs nach 1945, der 1974 noch hoch emotional war. Pasolini stellt den Text direkt in Bezug zur jüngeren Geschichte und eröffnet damit Denk-Räume, die es ermöglichen, sich einer zwingende historischen Wahrheit zu stellen.De Sade jedenfalls trieb schon das aufklärerische Denken in seine Extreme. Er nimmt dieses seinerseits sehr ernst und weist es sozusagen auf seine eigenen Schwachstellen hin, bzw. gibt ihm schwierige Denkaufgaben: Wie will der Mensch mit der Freiheit und der Tugendhaftigkeit umgehen, die sich eigentlich ausschließen und doch beide so wesentlich für ihn sind?Heutzutage de Sade zu lesen, ist wohl so oder so eher ein akademisches Unterfangen. Doch es ist interessant, wenn man es in die Kontexte stellt, die hier aufzuzeigen versucht wurde. De Sade zur Unterhaltung zu lesen - was wohl nur in seiner Vorstellung überhaupt möglich wäre - ist, mit Verlaub, Blödsinn.

  • Joe Thompson
    2019-04-20 03:48

    It’s very hard to know where to start. Obviously this is not a book for the feint-hearted, and I would find it hard to recommend to anyone. However, there are important aspects to it, even if they do get somewhat lost in the increasingly repetitive violence and general unpleasantness.There has been some really vitriolic criticism of this book, and I can understand why. But the novel is deeply allegorical, and it is important to see this book not just as a fictional story but as a social critique. The choice of protagonists as men of power – specifically aristocracy, judiciary, banking, and most importantly, the church – is interesting. They are men of such substantial wealth that nothing is beyond them, and the very fact that they are able to satisfy any desire they have at any time, leads inevitably to their desires becoming increasingly extreme and warped. They have absolute power, and have been absolutely corrupted by it. De Sade’s point is that the inherent nature of humankind is such that we are capable of terrible things, given the right circumstances. If free from restraint and given licence to act entirely as we please, few people would continue to live a moral life. An unpopular hypothesis perhaps, but given many of the event of the 20th century it seems to me to be an entirely accurate assessment of humankind.Furthermore, De Sade’s most powerful criticisms are aimed at the church and religion in general. The protagonists refer to themselves as men ‘without religion’ – in spite of one of them being a Bishop – who feel themselves completely free from the restrains which religion imposes. The criticisms of church corruption are clear, but I find the commentary on religion itself more interesting. The libertines act without restraint because they do not believe in God. By implication, those who act in a so-called moral and ethical way do so not because of some inherent goodness, but because they fear vengeance from their God. Again, we see people acting only for their own benefit, even if they claim to be doing it for the best of motives. For De Sade ‘piety is the true sickness of the soul’.There are certainly valid criticisms that can be made of the book. The 600 passions do become rather repetitive, and I am sure that the important philosophical and psychological arguments of the book could be made without such graphic and disturbing violence. However, as others have quite coherently argued, the repetitive nature of the novel is one of the points. The libertines are de-sensitised to the suffering they are causing because it is so routine to them.In summary, it is deeply challenging, often unpleasant, and very disturbing. But if you are prepared to stick with it and can cope with the horrors it describes, there is a very interesting thesis to be found within the pages.

  • Šarlo
    2019-04-19 08:31

    Sade's life-work is a systematic destruction of church-imposed values, symbol against symbol. His work holds no pretense / birthright to a sacred value (despite being historically and culturally invaluable), determined to act itself out objectively, purely, mathematically, like a law of nature, i.e. an instinctive, yet intelligent, utterly human revolt against opressive control. From one angle (that we would probably call terroristic by modern standards), it is the sort of self-negating material proposed by inane armchair philosophers as a postmodernist justification to doing nothing outside of the boundaries of the symbolic, with one difference: Sade wrote in jail + seems like he really was quite the pervert.Examining all the ways by which one could distribute one's own feces upon another appears to be a tedious task to the average person, but it sure is interesting. If I might suggest The 120 Days of Sodom as a reading exercise: go ahead, buckle up your patience and see how dull and indifferent you're growing by each consequent perversion, at least if there was any empathy to begin with. Seriously, look at the world around you - and you call THIS dehumanizing?Today it is humanizing, at worst, if it manages to invoke disgust. At best, the reader might reconsider the kitschy theatrics to his/her empathy.

  • Louize
    2019-04-07 06:26

    On my first attempt to join our GR monthly group discussion, I read this book. Truth be told, I did not finish reading this. I went through half of it, or so, then gave up. That’s okay, go ahead, and call me a prude; but I cannot force myself to go on. This book is perverted to a ridiculous point I felt like I am being polluted from the inside; a moral vacuum of some sort. There are things that may stay with me for a long while, though.It begins with 4 high-classed libertine males who are seeking the ultimate sexual thrills while hidden away from society with the absence of any moral standard. The book went into enumerable details how they spent their days, for 4 months, exercising detailed passions (600 in all) with a choice from 46 naked bodies of varying sexes and ages as narrated by 4 veteran prostitutes. Call me shallow, but I cannot fathom how a human being can eloquently describe and write down such things while incarcerated, no less. The escalating perversion and violence are not altogether the reason why I gave up on this book, but because of how casually and humorous it was narrated / written without any trace of remorse or something close to that. The philosophy of Donatien Alphonse François, Marquis de Sade was that “Man is governed by his Nature” - Man can only exhibit and fully enjoy his true nature when he is freed from all moral and social restraints. A malleable philosophy that adds legitimacy to perversity. Sade lived the same life he wrote of; being incarcerated several times for many years due to molestation and libertine practices. His very name gave root to sadism, sadistic, and sadist. Furthermore, the crime of the Marquis de Sade was not limited to what he did, but that he flaunts it publicly. If, as they say, an emancipated society will give reason to Sade ours would be a world in which evil reigns, where the rich and powerful can do as they please without regard to others – to passionately satisfy their lust.Was he evil? A man who intentionally inflicts pain to prostitutes for his own gratification is evil whether with consent or not. Dr. Bloch once defended this book from eradication due to its contribution to forensic science equating it with Kraft-Ebbing's Psychopathia Sexualis (whatever that is) - a window perhaps into the mind of a sexual offender (or maniac, for a better description).Or, was he a genius? Regarded as his magnum opus, 120 Days of Sodom was written only in 37 days while he was incarcerated in Bastille. Alice Laborde, a noted Sade scholar, advocates that the "misogynistic" elements of the book re-invented the French literary corpus. Angela Carter discusses two of the characters at length and comments on Sade being a "moral pornographer" in her book, The Sadeian Woman.So then, is it fair and safe to say that Marquis de Sade is an evil genius? (*tongue-in-cheek*)As for the 120 Days of Sodom… (*sigh*)For a book that has been banned for many times, should I be surprised that anybody (even minors) can view and download it for free from the World Wide Web? No, I guess not.Against all arguments, I still believe that this book should remain banned. And all Sade scholars, I guess, will bombard me for that.Genius? … Ha!