Read The Orations of Cicero against Catiline; Literally Translated by Marcus Tullius Cicero Charles Duke Yonge Online

Title : The Orations of Cicero against Catiline; Literally Translated
Author :
Rating :
ISBN : 0020532466
Format Type : ebook
Number of Pages : 0 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

The Orations of Cicero against Catiline; Literally Translated Reviews

  • Mohammad Ali
    2019-04-21 02:08

    مضمون هر چهار خطابه توطئه ی کاتیلینا برای به دست گرفتن قدرت در رم است. کاتیلینا در دوران کنسولی کیکرو برای آتش زدن رم و گرفتن قدرت توطئه ای می کند. پس از کشف توطئه به واسطه ی کیکرو از شهر بیرون رانده می شود. کاتیلینا به قوای متحد خود می پیوند اما پس از دستگیری طرفداران و عواملش در رم و اعدام آنها، در جریان نبرد کشته می شودمن با گرایشی به سخن های حکمت آمیز و اندرزگویانه ی کیکرو به سمت این کتاب رفتم اما این کتاب سرتاسر اثری است سیاسی. کیکرو در این خطابه می کوشد مردم و سنا را برای اعمال خود راضی نگه دارد. در ابتدا تلاش می کند دلیل خود برای اعدام نکردن کاتیلینا را مطرح کند ( و آن دلیل این است که کاتیلینا تا زمانی که یک نفر طرفدار در رم دارد نباید کشته شود زیرا این کار آتش درگیری را زنده نگه می دارد؛ باید او و طرفدارانش از رم بیرون بروند تا نبرد داخلی به جنگ بدل شود ). بعدتر می کوشد خود را از اتهام سازشکاری و ناتوانی به دلیل آزاد گذاشتن کاتیلینا از یک طرف و اتهام سختگیری بر کاتیلینا از طرف دیگر رها کند. و سرانجام می کوشد سنا را برای مجازات حداکثری عوامل کاتیلینا اقناع کندخطابه از یک جهت آزاردهنده است و آن تأکید مدام بر تضاد حق و باطل است. کیکرو دائم رم - و خود به مثابه کنسول - را حق مطلق و کاتیلینا را باطل مطلق می شمارد. اشاراتی هست که تردید در این حرف را جایز می کند مثلا حمله های مدام به قوانین مربوط به اصلاحات ارضی در دوران قبل، حمله به سوء استفاده از برخی غلامان و مسکینان و وعده های کاتیلینا مبنی بر تقسیم ثروت میان قشر ضعیف. سوای اینکه آیا کاتیلینا در پی فریب مردم بوده یا نه، صرف وجود این دعاوی نشان از نارضایتی درونی طبقات پایین رم دارد و اینکه عده ای مستعد شورش علیه اشراف و طبقات بالا بوده اند. حضور گل ها به مثابه قومی بیرونی که رمی نیستند و کاتیلینا - هر چند بی نتیجه - از آنها کمک می خواهد، نشان از نارضایتی های اقلیت ها - یا شاید بهتر باشد بگوییم حاشیه ای ها - دارددیگر عنصر جالب تأکید دائم کیکرو - خصوصا بعد از دستگیری ها - بر حمایت الهی است. او دائم تأکید می کند که خود این کارها را انجام نداده بلکه فلان و بهمان اتفاق به ما نشان می دهد خدایان از رم حمایت می کنند. اینها حرف هایی است که برای ما در ایران خیلی آشنا هستندهمچینن خصلت جمهوریت و نفس تلاش سیاستمداران برای اقناع مردم سویه ی منفی خود را نیز در این خطابه ها آشکار می کند. تلاش برای ساده کردن مسائل و بیرون راندن افراد با برچسب های شرورانه و ناجی خواندن خود

  • Sofia
    2019-03-28 06:18

    Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?Quam diu etiam furor iste tuus eludet?Quem ad finem sese effrenata iactabit audacia?Nihilne te nocturnum praesidium Palatii,nihil urbis vigiliae,nihil timor populi,nihil concursus bonorum omnium,nihil hic munitissimus habendi senatus locus,nihil horum ora vultusque moverunt?Patere tua consilia non sentis?Constrictam omnium horum scientia teneri coniurationem tuam non vides?Quid proxima, quid superiore nocte egeris, ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum ignorare arbitraris?O tempora, o mores!As Catilinárias (63 a.C.) fazem parte do currículo académico de muitos cursos superiores e são, ainda hoje, modelos de oratória persuasiva, usados por políticos bastante famosos. Não vou tecer grandes comentários sobre as questões políticas que estão na base do confronto entre Cícero e Catilina porque - muito honestamente - não tenho sabedoria e conhecimento para tal. Contudo, achei algumas partes muitíssimo curiosas, como a comparação que Cícero faz entre si e Rómulo, equiparando-se: se prestaram honras a quem criou esta cidade, deverão prestá-las a quem a conservou (creio que a presunção fosse uma qualidade naquele tempo).É um texto muito valioso, que merece alguma atenção. Tradução portuguesa, retirada da wikipédia, do excerto acima:Até quando, Catilina, abusarás da nossa paciência?Por quanto tempo a tua loucura há de zombar de nós?A que extremos se há de precipitar a tua desenfreada audácia?Nem a guarda do Palatino,nem a ronda noturna da cidade,nem o temor do povo,nem a afluência de todos os homens de bem,nem este local tão bem protegido para a reunião do Senado,nem a expressão do voto destas pessoas, nada disto conseguiu perturbar-te?Não te dás conta que os teus planos foram descobertos?Não vês que a tua conspiração a têm já dominada todos estes que a conhecem?Quem, dentre nós, pensas tu que ignora o que fizeste na noite passada e na precedente, onde estiveste, com quem te encontraste, que decisão tomaste?Oh tempos, oh costumes!

  • Maria Ana
    2019-03-29 01:06

    “Até quando, Catilina, abusarásda nossa paciência?Por quanto tempo a tua loucura há de zombar de nós?A que extremos se há de precipitar a tua desenfreada audácia?Nem a guarda do Palatino,nem a ronda noturna da cidade,nem o temor do povo,nem a afluência de todos os homens de bem,nem este local tão bem protegido para a reunião do Senado,nem a expressão do voto destas pessoas, nada disto conseguiu perturbar-te?Não te dás conta que os teus planos foram descobertos?Não vês que a tua conspiração a têm já dominada todos estes que a conhecem?Quem, dentre nós, pensas tu que ignora o que fizeste na noite passada e na precedente, onde estiveste, com quem te encontraste, que decisão tomaste?Oh tempos, oh costumes!” As Catilinárias são um conjunto de quatro discursos proferidos pelo cônsul Marco Túlio Cícero em 63 a.C ao senado em Roma. O conteúdo destes discursos foca-se em denunciar diretamente Lúcio Sérgio Catilina. Conhecido pelo seu modo de vida (corrupção, escândalos, brutalidade) tenta reunir uma milícia com o objetivo de atacar Roma, matar Cícero e impor uma ditadura no território. Cícero procura avisar o Senado e descobrir os planos de Catilina, assim sendo profere os seus quatro discursos. A primeira catilinária é sem dúvida a minha preferida. Deixei-me levar pelo seu discurso, as suas palavras entusiásticas e provocadoras. A ira era palpável e a forma como desarmou Catilina foi brilhante. Penso que em todas as catilinárias é possível observar o discurso coerente, coeso e bem formulado de Cícero, sem margem para duvidas, capaz de convencer tudo e todos.Uma bela peça de oratória e determinação. Recomendo a todos que gostem.

  • Chiara in Wonderland
    2019-03-28 08:27

    Io odio, detesto e aborro Cicerone… Un riccone di provincia (si direbbe oggi, ai tempi un eques originario di Arpino, un conservatore quasi anacronistico, un maneggione , quasi onesto, ma “alla bisogna” capace di difendere l’indifendibile. Io amo, adoro, idolatro Cicerone. Ebbene sì, lo ammetto: quell’ometto tanto fastidioso riesce a sedurmi con le sue parole… Anzi, no. Non con le sue parole, ma con la sua lingua, con l’uso che fa di questa lingua, delle sue costruzioni, della sua armonia; come riesce a plasmarla e a piegarla alle necessità del pensiero, il quale, a sua volta, trova maggiore forza e significato grazie alla lingua. Il latino, nella penna di Cicerone, diventa così bello, che il fatto che Le catilinarie siano, in sostanza, quattro orazioni politiche pronunciate in Senato e al popolo, passa in secondo piano. Anche se… Sì, in alcuni passaggi il libro diventa interessante proprio per la prospettiva narrativa: la soggettività del punto di vista dell’oratore ci immerge nella vicenda, ne accentua i toni cupi, sembra quasi un romanzo.Il problema, forse, è che Cicerone fa in modo che si rimanga affascinati da Catilina, e che, contemporaneamente, lo si detesti…

  • Emily
    2019-04-02 02:32

    The Catilinarians are probably Cicero's most famous speeches, e.g. "o tempora, o mores", and should definitely be high on one's list of Cicero to read. Cicero's invective against Catiline is at times so brilliantly phrased in the Latin. The Cambridge edition is on the whole very good but has a few faults, namely, the binding on the book itself breaks down pretty easily and the editorial notes are usually better at providing historical context than grammatical assistance.

  • Dylan
    2019-03-22 05:24

    There is little more obvious in these speeches than Cicero's ego, so when, finally, the reader has braved his way through hundreds of lines of self-congratulation--at times disguised as praise of the gods or those who assisted his exploits, at others unabashedly undisguised--and sentences not unlike the present one, the reader will be gratified by the irony of a claim in the middle of the fourth oration like, "Who is more meek than I (quis enim est me mitior)?" The supplemental commentary is very helpful and never seems to under- or over-estimate its readers' common sense and ability. I found that there was little I had to look up in a reference grammar to make an accurate reading. The historical essays in the back are a good gloss on Republican history, with a little insight you might not glean from a web search. The binding (though glue) is excellent.Ciceronian Latin is supposed to be the epitome of classical style. Perhaps, but I don't particularly care for it. (I look forward to reading his letters, which are supposed to be less pretentious and more confessional.) The course I'm in has us reading Sallust's account, Bellum Catilinae, whose style and genre is drastically and purposely very different; it seems an advisable plan for anyone if he wants a more balanced historical and stylistic view of this crisis in Republican Rome.

  • Aaron Crofut
    2019-04-20 07:24

    The man sure did like to talk. His declamations against Catiline and Antony (the Philippics) are certainly worth reading and I would recommend picking a couple of his court cases and speeches before the Senate and People. Cicero had his flaws, to be sure, but was an ardent supporter of the Roman Republic which he damn near saved, if it could have been saved at all. One wonders what would have happened had the Consuls not died at Mutina. It is hard to imagine the rump of Rome's leadership being able to contain Octavian within the legal system for long.

  • Friki Girl
    2019-03-31 08:17

    Un clásico por excelencia de uno de los escritores más benerados de la Antigüedad. Cuatro discursos memorables de un excelente orador como era Cicerón que destapó la famosa "Conjuración de Catilina", era un maestro de las palabras y se nota perfectamente en este pequeño pero intenso libro. Todo aquel que sea amante de la Historia y de Roma podrá disfrutar de este fantástico clásico.Puntuación: 5/5

  • Ana
    2019-03-31 01:23

    If politicians nowadays had any of Cicero's rethoric skills, we would be lost I tell you! This kind of rhetoric I can only compare to the imperius curse. One is under a spell when Cicero speaks, what an orator! If only I lived in Rome in that time I would be sure to make my way in to the senate and hear him speak...

  • Madcrit
    2019-03-27 02:24

    It's realy boring to read and at several points quite confusing because you never get to know what Catilina is actually plotting. Only read it if you are already familiar with history. Don’t read it if you want to know more about ancient rome. In this case read Tacitus' Germania instead.

  • Moureco
    2019-04-08 04:26

    onde já vão as aulas de latim do 11.º ano do Seminário de Angra!

  • Maria
    2019-04-15 07:09

    Da leggere insieme alla Congiura di Catilina di Sallustio, per avere le due "versioni" della medesima vicenda storica.

  • 1L3N
    2019-04-12 04:05

    The more you read, the more you like Catilina.Maybe Cicero is a bit too talkative...But to understand the historical situation is really helpful.